Klein verslag

Pretpark Nederland

Een festival op Ruigoord, AmsterdamBeeld anp

Voor mij ligt een persbericht van de Vereniging van Evenementenmakers. Ik kan mijn ogen niet geloven: vorig jaar vonden in ons piepkleine landje 934 festivals plaats! Dat zijn er gemiddeld 78 per maand ofwel 2,5 per dag. In 2015 waren het er 'nog maar' 837.

De pretparkisering van het land had zich, tot nu toe, geheel aan mijn waarneming onttrokken. Pas op internet ontdekte ik hoezeer de georganiseerde lol ook in mijn woonplaats Rotterdam heeft toegeslagen: alleen al deze maand meer dan twintig festivals. De reclamezuilen schreeuwen het uit: historisch Delfshaven, Pleinbioscoop, Crazy Sexy Cool en Duizel in het Park. De laatste twee evenementen speelden zich afgelopen weekend tegelijkertijd af, nog geen acht kilometer van elkaar verwijderd. En dan hadden we het Zomercarnaval nog maar net geconsumeerd. 

Er moet geld mee te verdienen zijn, dat is zeker. Vorig jaar, zo lees ik, gaven bezoekers 865 miljoen euro uit aan tickets, eten, drinken, producten en merchandising. Een moordende concurrentie. Elk jaar verdwijnen er ook weer festiviteiten. In 2014 alleen al 109. 

Nieuwsgierig geworden door de overdonderende cijfers ging ik naar Duizel, bij mij om de hoek. Een gevoel van sensatie overviel mij: ik zou vanaf nu ook een pretlettertje zijn, en worden meegerekend met die 26,7 miljoen partytijgers die jaarlijks de plezierpodia overspoelen. Ja, er zijn tien miljoen meer fuifnummers in Nederland dan inwoners. Maar dat komt zo: een beetje liefhebber hopt van feest naar feest.

Gemeenschap

Het Vroesenpark ligt deze zondagmiddag bezaaid met publiek. Veelal jonge gezinnen, verder hipsters en yuppen. De eerste overpeinzing die bij me opkomt: mensen zoeken gemeenschap, willen samen een mooie herinnering opbouwen. Bijvoorbeeld door twee aan twee te dansen op dixielandmuziek. Of door gezamenlijk te luisteren naar verhalen van de Turks-Nederlandse schrijver Murat Isik. Het heeft bijna iets religieus: een gedeelde ervaring onder de zomerzon. De kerken stromen leeg, de festivals vol. Al zijn het deze middag bijna alleen maar autochtonen. Isik lijkt de enige allochtoon.

Maar 'uitheemse' hapjes en drankjes zijn er genoeg: pizza's, crêpes, cocktails, Thai food en saté. Het thema is dit jaar duurzaamheid, een toverwoord dat het natuurlijk altijd goed doet. Door een bio-sapje te kopen of je T-shirt te laten bedrukken met modder, mag je jezelf een duurzaam feestvarken voelen. Aandoenlijk is de 'artiesteningang' van Duizel: een blubberig pad door het Vroesenpark. Heel erg glad en gelikt is het festival gelukkig nog niet. Je betaalt niet met digitale bitcoins, maar met oehoe's, genoemd naar een van de grootste uilensoorten ter wereld. Eén oehoe is 2,5 euro. 

Moe

Ik drink bij Ketelbinkie een kop koffie en bestel elders een 'luie huisvrouwenfriet': dat is patat met een schilletje. Temidden van andere drinkende en kauwende mensen borrelen er nu toch ook wat minder positieve gedachten naar boven. Niks tegen plezier en saamhorigheid, maar 934 festivals per jaar! De leegheid en verveling die daarvan afstralen. Plus de voortdurende dwang om je te laten amuseren door de vrijetijdsindustrie. Het consumptieve gejaag van beleving naar beleving. 

Ik word, eerlijk gezegd, een beetje moe van al dat obsessieve genieten. Nee, ik vrees dat ik niet duurzaam bij die 26,7 miljoen festivalbezoekers mag worden opgeteld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden