Praten, kussen, bellen... Hoe hufterig kan tennispubliek zijn?

Verleden week woensdagavond had Roger Federer precies 58 minuten nodig om zijn tegenstander, Gregr Zemlja met 6-3 en 6-1 weg te zetten.

Twee minuten na de laatste bal was de grote verhuizing in de Ahoy begonnen: duizenden stommelden naar eten, drinken, bellen en kletsen; slechts een paar honderd mensen hadden de burgerlijke beleefdheid, het geduld en zin om naar de heren Nikolay Davidenko en Grigor Dimitrov te kijken, de partij die direct na die van Federer en Zemlja begon.

Je moet je dus een bijna uitverkocht Ahoy voorstellen, Federer doet zijn kunstje en 85 procent van de mensen loopt in een klap weg. De volgende twee spelers staan in te slaan en een ieder draait hen de rug toe: onbekend, dus onbemind. Wie komt er nu voor deze twee snoeshanen naar Rotterdam? Dit publiek toch zeker niet?

Die tweede wedstrijd was een stuk aardiger om te zien dan de Federer-partij, maar dat wisten de meeste mensen niet. Velen van hen gingen zich, gesponsord en al, laven in de feest- en ontspanningsruimten; tennis was meteen bijzaak geworden, het netwerken kon beginnen.

Een paar duizend mensen keerden, in de loop van de partij, wel weer even terug, maar dat ging gepaard met een nog grotere hufterigheid: men kwam luid pratend, sommigen met de telefoon aan het oor, midden in de partij de tribunes op. Ja, gelukkig wel als de spelers even op hun stoeltjes zaten. Die mensen deden dat echter zonder enige vorm van haast: de spelers konden best even wachten. Dat er twee professionals bezig waren, dat die sporters graag in behoorlijke rust wensten te spelen (topsport vraagt immers concentratie) dat interesseerde al die laatkomers toch echt niet.

Ieder jaar weer verbaas ik me over dit gedrag. Ieder jaar weer schrijf ik het op. Loop je bij het Concertgebouworkest ook pas halverwege de derde symfonie van Sibelius naar binnen? En ga je dan ook breed staan praten en kussen en bellen?

Als je naar de bios gaat, kom je dan ook na een uurtje binnen, stoot je je dan langs anderen en ga je dan ook luidruchtig of schaapachtig lachend zitten? Neen, natuurlijk niet.

Waarom hier dan wel? Wat is het dat (vooral) mensen die op uitnodiging naar zo'n toernooi komen (relatiemarketing, begreep ik, is heel belangrijk voor de organiserende bank) alle vormen van normaal burgerlijk gedrag terzijde schuiven? Hoe bot moet je zijn om stommelend de tribune op te komen en je tijd te nemen terwijl er twee spelers klaar staan een game te beginnen?

Nadat Federer, later in het toernooi, werd uitgeschakeld door Julian Benneteau overkwam de twee volgenden op de baan hetzelfde. Het betrof hier Martin Klizan en Gilles Simon. Zij hadden te maken met duizenden teleurgestelde toeschouwers die in een grote boze golf de tribunes verlieten en bij brokjes (na het laven) weer terugkwamen; iets waar de spelers zich zichtbaar aan ergerden.

Diverse malen hielden ze hun service in of op en bleven ze, soms verveeld, naar het hooggeëerde publiek kijken dat nonchalant, zonder te weten wie er speelden, de arena weer eens met een (hun) bezoekje kwamen opfleuren. Stuitend is dat gedrag, maar je krijgt het bijna niet weg uit Rotterdam.

Het zou een idee zijn de diehards, de echte tennisliefhebbers, onderin, zeg maar aan de baan te laten plaatsnemen. Daar bevinden zich nu de boxen voor de sponsoren; het 'plebs' zit hoog in de nok. Zet die gasten van sponsoren dan maar hoog en droog , wellicht heb je dan niet zo veel last van die lieden.

Tot slot: schuin voor me zat op woensdagavond een tamelijk jonge man die tijdens de partij van Federer misschien wel zes of acht maal ging zitten bellen. Zonder blikken of blozen. Ja, hij hield wel enigszins zijn hand voor zijn mond: als demper voor zijn ongetwijfeld razend dringende gesprekken.

Soms verlang je naar John McEnroe en diens dwingende aanwezigheid. Mac zag en hoorde alles en toeterde die laatkomers dwars uit hun schoenen en vermorzelde hun bestaan voor eventjes. Bij Mac durfde je, in de boxen, nauwelijks adem te halen en zorgde je wel dat je op tijd binnen was en zat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden