Prachtige sandwich van Bach en Beethoven

Klassiek

Angela Hewitt

****

De Canadese pianiste Angela Hewitt is vooral beroemd om haar vertolkingen van de klavierwerken van J. S. Bach. In de laatste twee decennia van de twintigste eeuw, de tijd waarin muziekliefhebbers dweepten met het Bach-spel van Glenn Gould, of dit juist verguisden, tevens de tijd van het spelen van barokmuziek op originele instrumenten, maakte Hewitt furore. Met kennis van de barokke uitvoeringspraktijk, maar gebruik makend van de dynamische mogelijkheden van de piano, wist zij een groot publiek te winnen voor haar piano-Bach.

Nog steeds speelt ze veel Bach, ook vrijdag in de Jurriaanse Zaal van de Doelen in Rotterdam, maar daar stond ook Beethoven op het programma. Als in een muzikale clubsandwich omklemden drie Franse Suites (het brood) van Bach twee van smaak totaal verschillende Beethoven-sonates (het beleg). Hoewel deze twee grote B's muzikaal niets met elkaar gemeen hebben, werkte deze formule uitstekend.

Hewitt bespeelde een Fazioli-vleugel, die in deze zaal aangenaam neutraal en helder klonk. Met haar frisse en nauwkeurige toucher en sobere pedaalgebruik realiseerde zij hierop transparante vertolkingen, die technisch gaaf, muzikaal doorwrocht, maar tegelijk spontaan en vol musiceervreugde overkwamen.

In de vijf dansen van 'Franse Suite nr. 1 in d' wist de pianiste nog niet volledig te overtuigen. Haar toon leek wat krachtig voor deze oorspronkelijk voor klavecimbel bedoelde muziek en de emoties in de Sarabande dynamisch zwaar aangezet. De afsluitende Gigue speelde zij uiterst ritmisch scherp en langzaam voor deze van oorsprong vrolijke springdans. Maar dit ligt ook aan Bach, die in zijn suites de dansvormen gebruikte als vehikels voor het schrijven van concertante muziek en niet om daadwerkelijk op te dansen.

In Beethovens 'Sonate in G, opus 79' transporteerde Hewitt haar publiek naar een totaal ander tijdsgewricht. De hoekdelen klonken fris, geestig en het Andante kreeg veel diepgang. Dit eersteklas Beethoven-spel werd vervolgd met dito Bach-spel in de 'Franse Suite nr. 3 in b'. Veel meer dan in de eerste suite was Hewitts spel nu rank, transparant en dansant (vooral in de twee Menuetten).

Na de pauze steeg haar niveau alleen maar. In Beethovens 'Sonate in Es, Quasi una Fantasia, opus 27 nr. 1' bracht Hewitt Beethovens enorme muzikale en emotionele rijkdom op natuurlijke wijze over het voetlicht. Ten slotte zorgde zij in Bachs 'Franse Suite nr. 5 in G' voor een allerfeestelijkste afsluiting, geprolongeerd met twee toegiften (een wervelende Scarlatti-Sonate en de verstilde Aria uit Bachs Goldberg-variaties).

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden