Potkacheligheid

Ben benieuwd of die kunstwerken uit Rotterdam nog boven water, of misschien kun je in dit geval beter zeggen boven vuur komen. Gisteren hoorde ik op de radio een Nederlandse zakenman woonachtig in Roemenië beweren dat ze helemaal niet verbrand waren. Of, nader aan de tand gevoeld, vertelde hij dat hij van de advocaat van een van de dieven gehoord had dat ze allicht niet allemaal verbrand waren, maar hij kon niet garanderen dat dit bericht waar was. Ook deze min of meer blijde boodschap klonk weer bijzonder Roemeens: rommelig, duister, potkachelig. En dan komen ze binnenkort ook nog allemaal op bezoek, zonder werkvergunning en zonder Nederlands te spreken. Alsof de familie Flodder naast je komt wonen. Ooit zaten we aan de buis gekluisterd om te zien hoe dictator Ceaucescu werd uitgejouwd, gedumpt en terechtgesteld. Nu zou ook Roemenië een nette democratie worden, een lieve broeder, maar wat je voortdurend met alleenheersers ziet bleek ook dit keer weer waar, ze houden met hun landjes ook de onaangename kantjes onder de duim en die onvermijdelijke onaangename kantjes van een zojuist bevrijd land, die willen we niet. Een kwart eeuw geleden woonde ik te midden van de allochtonen. Ik vond het leuk om in zo'n exotisch buurtje te wonen. Kaftans, koffiehuizen, ik voelde me een wereldburger. Dat gevoel in een grote, kleurrijke wereld te leven hebben ze inmiddels aardig bedorven. Soms heb ik het gevoel dat we sinds de ontdekkingsreizen geen spat zijn opgeschoten en nog steeds van hogerhand bang gemaakt worden voor vreemdelingen. Eerst Surinamers, daarna Marokkanen, nu Polen, Bulgaren en Roemenen. Tegelijk met het bericht over de gestolen kunst stond in Den Haag een wethouder op die betoogde dat Oost-Europeanen die na vijf jaar in ons land nog geen behoorlijk Nederlands spreken maar weg moeten. En hoe moet het dan met hun kinderen die juist op Nederlandse scholen zijn gegaan en alleen nog maar op de kaart kunnen aanwijzen waar Bulgarije ligt? Ook weg? Om nog even op die gestolen kunstwerken terug te komen. Als zulke dingen maar lang genoeg wegblijven heeft het ook wel weer iets aardigs. Misschien duiken ze na een paar honderd jaar opeens op een zolder op. Weggeraakte spullen lopen nu eenmaal de kans om herontdekt te worden. Niets zo leuk als een geliefd voorwerp dat je na jaren bij een verhuizing of grote schoonmaak terugvindt. Daar kan geen cadeau tegenop. Ik ben al jaren op zoek naar een weggeraakte CD van Glenn Gould en zal de dag prijzen dat ik hem onverwacht vind, in een vergeten doos, onder een bedbodem, gewoon tussen de andere CD's. Je weet niet waar die levenloze artikelen zich allemaal heen spoeden. Wat ik bedoel te zeggen: je kunt er ook positief tegenaan kijken. Dat is een vaardigheid die de mensen tegenwoordig dreigen te vergeten. Positief kijken betekent niet dat je droom uitkomt maar het houdt je tenminste op de been in een wereld die vergeven lijkt van achterdocht. En trouwens, ik wil best een Dacia Duster, een goedkoop maar aantrekkelijk autootje uit Roemenië.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden