Postma haalt zijn gram

Ids Postma is een ware grootmeester in het uiten van innerlijke vreugde. Terwijl zijn afscheid nemende coach Henk Gemser dolblij reageerde op het mondiale goud op de 1500 meter van zijn pupil, bleef de hoofdpersoon traditioneel stoïcijns. Alsof winnen de laatste jaren een routineklus is. ,,Ik wist: dit gaat vast en zeker lukken.''

Johan Woldendorp

In maart 1999 tekende Postma op de WK afstanden een volledig mislukt seizoen met een flets kleurtje in. De afgelopen winter leefde hij met een derde plaats op het EK en een klassering als tweede op het WK allround ook al onder zijn stand.

,,Toen we hier uit het vliegtuig stapten, heb ik tegen Ids gezegd: je hebt een goed seizoen, maar nog niets gewonnen'', zo 'klapte' Gemser uit de school. ,,We wisten dus beiden wat de dienstregeling was.''

Het is typisch Postma om dan op het ijs venijnig uit te halen. Als hij op wraak zint, is hij op zijn sterkst. Zo corrigeerde hij twee jaar geleden tijdens de Olympische Spelen in Nagano op de kilometer zijn misser op de mijl, zo vond hij in '99 dat er tenminste één sterretje aan de hemel moest flonkeren en zo beet hij zich dit weekeinde volledig vast in die ene afstand die hij mocht rijden.

De strategie van zijn bijna eeuwige tegenstander Adne Söndral kon hij uiteraard tot in detail uittekenen. Het kwam aan op de laatste ronde, niet op een flitsende opening. Postma had daarom in de training temporondjes tot 1600 meter gereden en rekende zich rijker dan voorheen door voor zijn doen behoudend uit de startblokken te schieten. Geholpen door een paar misslagen van zijn Noorse tegenstander, maakte hij in een snelle laatste ronde (28,7 om 29,6) een minieme achterstand royaal goed.

Wereldrecordhouder Jakko Jan Leeuwangh stelde teleur op het koningsnummer, Jan Bos, die nog een zware 500 meter in de benen had, won brons. Een dag later klom de Hierdenaar op de kilometer een tree hoger, maar had goud gepakt als Postma Söndral niet zo tot op het bot had gegriefd. Ontketend was de Viking. Een nieuwe misslag ten spijt, perste hij er een ongemeen scherpe tijd (1.09,96) uit. Bos kon niets worden verweten; hooguit dat hij een fractie langzamer was. Daarom overheerste ook de tevredenheid. ,,Ik had meer gebaald als het verschil 0,3 of 0,4 was geweest. Söndral zat vol revanchegevoelens. Voor heel Noorwegen (dat verder opzichtig faalde in de M-Wave - red) moest hij toch wat laten zien.''

Als enige sprinter uit het Dreamteam van de alleen maar aan winnen en messcherpe wereldrecords denkende coach Peter Müller, bereikte Bos een hoog niveau. Leeuwangh voelt zich al een paar weken niet lekker en ook Wennemars slaagde er niet in op het juiste moment te pieken. Als enige sprinter ook is Bos nog niet verzadigd. Vandaag komt hij thuis, om donderdag vrolijk naar Calgary te vertrekken waar over een kleine twee weken recordwedstrijden op het programma staan. Bos heeft zijn zinnen op de 1000 en 1500 meter gezet. Omdat er twee vierkampen staan gepland, hoopt de Nederlander op clementie van de organisatoren.

Het zou de liefdesband met de baan alleen maar versterken. Bos is niet weg te branden op de Oval. Niet voor niets nam hij binnen de groep het voortouw om het aantal ijsuren in Calgary (en Salt Lake City) te verdubbelen. Hij wil er zijn tekortkomingen op de 500 meter (opening en de bochten) verbeteren. Die details verklaarden zijn matige optreden op de kortste afstand in Nagano en een week eerder in Seoul.

Zo snel als Shimizu zal Bos de eerste honderd meter nooit afleggen -wie wel trouwens- maar met 9,8 leg je een goede basis voor de titel in de sprintvierkamp. ,,Supersprinters als Shimizu en May worden maar eens in de tien jaar geboren'', zegt Müller. ,,Daar moet je je niet aan spiegelen.'' Dat Bos zijn niveau in Calgary wil verhogen, stemt de Amerikaan louter om privéredenen vrolijk. ,,It will be great for me. Voor het eerst in twintig jaar kan ik dan weer eens naar het American football gaan. Het is voor Jan en de rest vooral een mentale kwestie. Als ze denken dat het in Calgary goed is, moeten ze er vooral naar toe gaan.''

Bos heeft het helemaal gehad met Heerenveen, waar het ijs duur is en de trainingstijden ongunstig zijn. Müller verraste echter met de mededeling dat zijn groep in juli (!) twaalf dagen in de Thialfhal kan trainen. Op ijs. De zomertraining begint al op 20 april. Tot die tijd verpozen de meesten op Hawaii, tegenwoordig het Benidorm voor de schaatsers. De Noren hebben volgend weekeinde nog hun nationale afstandskampioenschappen. Bizarder kan een kalender niet worden gepland.

Voor Gianni Romme leek het seizoen vrijdag tenminste één weekeinde te lang te duren -alleen maar winnen maakt een schaatser niet gretig, luidde toen zijn verklaring- maar ziet, terwijl Bob de Jong er heilig van overtuigd was zijn ploeggenoot pootje te kunnen lichten op de tien kilometer, schaatste Romme zo relaxed rondjes van 31,5 dat er van een titanenstrijd nimmer sprake was. Zelfs niet van een wedstrijd. Müller heeft het zo te doen met de eeuwige tweede, dat hij hem adviseert zijn terrein te verbreden tot het allrounden.

,,Bob is wereldkampioen bij de junioren geweest. Hij moet het kunnen.'' ,,Ja'', verwerpt De Jong die suggestie, ,,dan kan ik bij het allrounden ook nog achter Gianni aan gaan rijden. Laat ik hem eerst maar eens op mijn afstanden proberen te verslaan.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden