Postbode

Als ik niet van de pen zou leven zou ik wel postbode willen zijn: andermans pennevruchten bezorgen. Niet door weer en wind maar bij een vriendelijk zonnetje, zoals in mijn favoriete kinderserie 'Postman Pat' (bij ons Pieter Post geheten maar ik kijk ernaar op de BBC). Postman Pat helpt ook nog allerlei buurtbewoners in zijn stadje, een plaatselijke held.

Misschien houdt het verlangen postbode te zijn verband met het beeld dat ik in mijn jeugd opdeed van postkoetsen in westerns, hotsend door de woestijn in gezelschap van mensen die je gedurende al die reisuren steeds beter leert kennen. Pleisterplaatsen waar de paarden verwisseld worden, zo nu en dan de beangstigende tronie van een rover of een indiaan door het raampje, veel romantischer kan het niet. Natuurlijk heeft de postbode van nu met zijn postboy (zo wordt zo'n karretje genoemd) daar nog maar weinig van weg maar er blijft nog genoeg over.

Zo fascineert zijn rol in de film en de literatuur mij hogelijk. Neem Jacques Tati's debuutfilm 'Jour de fête' waarin een Franse postbode na het zien van een Amerikaanse film over posterijen zich voorneemt alles drie keer zo snel te bezorgen, postale ambitie zou je zoiets kunnen noemen. Nee dan de postbode in 'Il postino' die almaar post bezorgt bij de grote slechte dichter Pablo Neruda en hem op een dag vraagt of hij hem niet wil leren dichten opdat hij het meisje van zijn dromen met mooie woorden kan versieren. Ook al zo'n postbode die van dromen weet. Overigens komt in de beroemdste postbode-film 'The Postman Always Rings Twice' helemaal geen postbode voor, die film heet zo omdat die uitdrukking iets als 'boontje komt ten slotte toch om z'n loontje' betekent.

Onlangs las ik 'Dagboek van een postbode' van een zekere Victor Frölke die na een paar romans geschreven te hebben door de nood der tijden postbode was geworden, een in tegenstelling tot wat ik verwachtte nogal opgewekt boek, waarin de grootste opwinding wel veroorzaakt wordt doordat de hoofdpersoon post mag bezorgen bij Xaviera Hollander, de Happy Hooker.

Maar nog meer indruk maakte ooit de postale streekroman 'Een vracht geluk en een brok verdriet' van C.W. Ooms op mij, het favoriete boek van mijn vader die er volop uit wist te citeren zoals deze onvergetelijke zin over een boerenmeisje dat, gadegeslagen door de postbode, haar broertje's neus moet vegen: 'Veeg jij IJsbrandjes snotkokertje eens af'. En dan heb je beroemde postbodes als Joseph Roulin die met zijn hele gezin talloze malen voor zijn vriend Vincent van Gogh poseerde en Piet Kleine die na zijn carrière als schaatser de post in Hollandscheveld ging rondbrengen.

Maar het liefst zou ik toch de postbode zijn die op een dag in de brievenbus van R. Schouten een ansicht moet bezorgen, met op de voorkant een afbeelding van het geslachtsdeel van de David van Michelangelo en op de achterkant zonder enige nadere toelichting of vermelding van afzender de tekst 'Klootzak!' Boos familielid? Negatief besproken schrijver? Bedrogen minnares? Het raadsel van andermans leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden