Poppenkast

Al zeg ik het zelf, ik zou waarschijnlijk behoorlijk goed scoren op een integratietest. Ben ik in een ander land, dan pas ik me aan. Dit keer was ik in Londen om een bruiloft bij te wonen. Ik zei braaf 'tomahto' in plaats van 'tomayto', wees andere toeristen de weg en drong niet voor bij de bushalte. En al zijn er nog zoveel bezwaren te vinden tegen Nederland, het hart maakt ondanks zichzelf toch een klein sprongetje als je land in een buitenlandse krant genoemd wordt. Dit keer niet vanwege tulpen, kazen of iets anders Hollands - nee, Nederland bleek onderdeel van een heuse Engelse vete.

De Olympische Spelen, die dit jaar worden gehouden in Londen, zullen geopend worden door het luiden van een enorme bel. Het moet de grootste van Europa worden. Een Engelse firma kreeg de opdracht deze te vervaardigen, maar nu is er een lijk uit de kast gekomen: de firma laat de bel gieten in Nederland. Verontwaardiging alom.

Een firma die graag zelf deze grootse opdracht had binnengesleept, veroordeelde dat besluit: "Het zijn de Britse Olympische Spelen, maar de bel wordt gegoten door een buitenlands bedrijf in een vreemd land. Onbegrijpelijk." Hij voegde eraan toe dat het doodzonde was, om zo'n kans op meer werkgelegenheid in eigen land te laten schieten.

Ik moest erom grinniken. Het deed me denken aan de manier waarop nationalistische politici hun boodschap uitdragen. 'Ze' verkwanselen onze landstrots en 'ze' pikken onze banen in. Aan sportiviteit en binding tussen volkeren, pijlers van de Olympische Spelen, had deze man blijkbaar geen boodschap.

Eenmaal terug in mijn hotel bliepte de wifi op mijn telefoon aan. Het nieuws uit Nederland stroomde binnen. Het kabinet was gevallen. Of zou dat bijna gaan doen. Juichende reacties op links, verslagen commentaren op rechts.

Gek genoeg deed het me niets. In plaats daarvan kroop er een lichte vermoeidheid naar mijn hoofd. Daar gaan we weer. Partijen die elkaar fileren voor een zetel winst. Kopstukken die elkaar zwart maken om het eigen ego beter uit de verf te laten komen. Wederom een circus aan meningen en voorstellen.

En met welk doel? Alle Europese idealen ten spijt, gunt het ene land het andere het licht in de ogen niet. En binnen de nationale landsgrenzen winnen politici zieltjes door de ene mens tegen de andere uit te spelen. Altijd dezelfde poppenkast, zonder dat mensen ooit dichter bij elkaar komen te staan.

Ik zette mijn telefoon uit. De klokken van de kathedraal klingelden. Ik moest snel naar de bruiloft. Daar zouden in ieder geval twee mensen wel aan elkaar verbonden worden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden