Pop-upboek komt tot leven in fraaie ’Coppelia’

(Trouw)

’Coppelia’ van Het Nationale Ballet. Het Muziektheater Amsterdam t/m 1/1.

Zelden werd ’feelgood’ zo smaakvol en fris met ballet in overeenstemming gebracht als Het Nationale Ballet dat doet in zijn herinterpretatie van ’Coppelia’.

De paparazzi flitsen als er in een slaperig stadje een beautysalon wordt geopend. Hordes beroemdheden zijn komen opdraven om het glas te heffen op Coppelia Clinics van Dr. Coppelius, met in zijn kielzog bloedmooie, maar compleet identieke, assistentes. De BN’ers gaan naar binnen en komen er gladgestreken uit. Zwaantje, die tegenover een juicebar runt, ziet met lede ogen aan hoe haar verloofde Frans valt voor de valse schijn van glamour, gepersonifieerd in de knappe Coppelia, het ’maaksel’ van de sardonische plastische chirurg.

Ted Brandsen maakte samen met dramaturge Janine Brogt van ’Coppelia’ een modern sprookje, waarin het origineel (1870) van Arthur SaintLéon op muziek van Léo Delibes thematisch doorklinkt, maar volledig naar eigen hand is gezet. Met het decor van illustrator Sieb Postuma is een retrosfeer gecreëerd met futuristische trekjes, een pop-upboek dat tot leven komt. De klare lijn van Posthuma is zonder pretentie en houdt de campy kostuums van François-Noël Cherpin goed in balans: over de top, zonder van de rand te vallen. Brandsen en Brogt kregen daarmee een perfect frame om in te schilderen, met bijzonder oog voor fantasierijke detaillering. De oerversie is nog verlevendigd door moderne ’iconen’ uit de chirurgenhoed van Coppelius te toveren: een glamrocker, catwoman, 007, een breakdancer – ieder met eigen bewegingskwaliteiten.

Maar de triomf van deze ’Coppelia’ is de gelaagdheid met dubbele bite. Een spannend sprookje, waarin de bij avond verlichte Coppelia Clinics lijkt op de pompoen van Halloween. Een liefdesverhaal, waarin liefde zegeviert, wanneer Zwaantje haar Frans uit de netten van haar artificiële rivale bevrijdt en hem – na enige aarzeling, ze is toch geen doetje?– oprecht vergeeft voor zijn scheve schaats. Maar deze ’Coppelia’ is ook een parabel over waarachtigheid, een warm pleidooi voor verbinding en saamhorigheid. Als in de grote liefdesapotheose de Elvis-rocker valt voor Frans’ beste sportvriend, en de dominee ontvlamt voor de oude dame met haar strak gecoiffeerde poedel, smelt het laatste restje terughoudendheid.

’Coppelia’ is tot in de puntjes verzorgd, behalve tot in die van de spitz. Ook al heeft Brandsen aanpassingen gedaan ten opzichte van de premièrereeks verleden jaar, de dans blijft in het totaalconcept wat ondergesneeuwd. Oppervlakkigheid ligt op de loer, waar virtuositeit zou moeten vervoeren. Maar met deze ontwapende productie zal nog de meest verstokte ballettomaan het theater verlaten met een glimlach.

Met het decor van Sieb Posthuma is een retrosfeer gecreëerd met futuristische trekjes. (FOTO ANGELA STERLING)
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden