Review

Poona komt niet

De Scandinavische literatuur is sterk in opkomst en een van de belangrijkste representanten is de Noorse Karin Fossum. Het is altijd weer een verademing om een boek van een vrouw te lezen waarin de heldin nu eens niet amechtig moet zwoegen om haar mannelijke collega's voor te blijven en daarbij steeds weer pruilend gewaagt van seksisme. Op het laatst word je gewoon allergisch voor dat soort carrièremeiden.

Bij Karin Fossum komen we in aanraking met gewone mensen: aardige mensen, vervelende mensen, mensen die het goede willen en het verkeerde bereiken, mensen die lijden onder een kwartier van onbedachtzaamheid... kortom gewone mensen. Het doet je onwillekeurig denken aan een kalenderspreuk: eenvoud is het kenmerk van het ware. En die spreukenmaker had warempel nog gelijk ook. Gunder Jomann is een vrijgezel van vijftig die naar India gaat om een bruid te halen. En het is net een sprookje: in de grote stad Bombay komt hij haar al heel gauw tegen in het restaurant waar hij elke dag eet. Poona is niet jong en ook niet echt mooi want haar tanden staan te ver naar voren, maar ze is lief en ze is zijn droombruid. Ze trouwen met de snelheid van het licht, Jomann gaat terug naar het koude Noorwegen en keert zijn huis met bezemen in afwachting van de komst van zijn vrouw.

Maar het noodlot slaat toe: als hij haar van het vliegveld wil halen, krijgt hij bericht dat zijn zuster een auto-ongeluk heeft gehad en in coma in het ziekenhuis ligt. Hij stuurt een taxi maar Poona komt niet, Poona komt nooit weer, haar verminkte lijk wordt kort daarna gevonden. Wie het gedaan heeft, moet inspecteur Sejer uitzoeken. En na eindeloze, taaie verhoren krijgt hij een bekentenis. Maar zal die geldig blijken tijdens het proces? Dat komen we niet te weten, het einde is min of meer open. En daarom is 'De Indiase bruid' niet alleen een spannende thriller, maar ook een triest en ontroerend liefdesverhaal van twee mensen die elkaar niet krijgen.

Louise Welsh kreeg voor haar 'De donkere kamer' de Dagger Award, de prijs voor het beste Britse literaire misdaaddebuut. Dat moet dan wel een heel krakkemikkig jaar zijn geweest, want ik kon er niet veel aan ontdekken dat de enorme pretentie waarmaakt. Het is al zwart en eng en Gothisch wat de klok slaat, maar dan op een nogal kinderachtige manier. Grand Guignol-achtig, ernstig bedoeld. De antiek-expert Rilke ( what's in a name?) krijgt van een oude dame, na de dood van haar broer, een voordelige veiling aangeboden onder voorwaarde dat het huis binnen de kortste keren wordt ontruimd. In de zolderkamer van haar broer vindt Rilke verontrustende foto's: is de vastgebonden vrouw met de doorgesneden keel echt dood, is ze voor de porno vermoord, of doet ze alsof? Hij kan de beelden niet kwijtraken en gaat op onderzoek uit in Glasgows' onderwereld. Niet alleen hij raakt verstrikt in lugubere zaken, de schrijfster volgt zijn voorbeeld en weet niet meer hoe ze haar intrige vlot moet trekken. Daarom trakteert ze ons aan het eind op een zeer curieuze verrassing, die in het geheel niets verduidelijkt, helaas.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden