Poolcirkel

Het was tijd om mijzelf weer eens onder ogen te komen en op te meten. Als je niet uitkijkt leef je maar voort zonder stil te staan en dan is het leven opeens op en sta je ervan te kijken hoe snel het allemaal voorbij is gegaan. Waar stond ik ergens? Had ik iets gepresteerd? Kon ik onopgemerkt mijzelf zijn of werd ik allang in de gaten gehouden wegens onhoudbaar gedrag?

Ik kon natuurlijk wel bij mijzelf te rade gaan maar zo makkelijk wilde ik het me niet maken. Er moesten objectieve, neutrale toeschouwers aan te pas komen. Ik boekte een groepsreis naar Spitsbergen. Ooit vroeg mijn dochter toen ik naar Namibië ging: waar ligt Mibië papa? Spitsbergen was ook zo'n oord. Je wist misschien waar het ongeveer lag maar daar hield het wel mee op. Hoe groot het is en wat er precies gebeurt, is voor de meesten een raadsel. Maar nu ik het ging bezoeken zocht ik het op: omvang van de Benelux, hoofdstad Longyearbyen. Hoofdstad? Wonen er dan mensen? Ja, er wonen mensen. We treffen de meest of minst geslaagde diersoort ook ver boven de poolcirkel aan. Je kunt er naartoe vliegen maar dat deed ik natuurlijk niet, ik ging met de boot. Whale Safari, zo werd het aangeboden, we gingen walvissen zien, dat stond vast. En verder de ijsbeer als het meezat, de koning van het Noordpoolgebied. Op een plaatje uit een jongensboek had ik eens een man met zo'n beer die zijn bootje belaagde, zien vechten. Ik ben natuurlijk maar een papventje, maar iets van die oude jongensheroïek is als schimmig toekomstideaal wel in mij achtergebleven.

Maar vooruit, eerst maar eens die boot op. Hoewel ik als Nederlander zeevarend bloed heb was ik tot nu toe niet veel verder gekomen dan de rondvaartboot in de Amsterdamse grachten en de veerboot naar Engeland. Mijn eerste echte zeereis moest ik nog maken. Beelden van zowel de Titanic als de tv-serie 'Love Boat', aangevuld met de rampboot Costa Concordia van kapitein Schettino, spoelden door mijn hoofd. En hoewel de Ortelius een veel kleiner schip was dan die drijvende toeristenfabrieken probeerde ik me toch voor te stellen hoe het zou zijn om met zoveel onbekenden dagenlang op zee te zijn, door de patrijspoort naar de eindeloos schuimende golven te kijken en eraan te wennen dat je niet wegkunt. Het grootste schrikbeeld was misschien nog wel dat ik de goedkoopste hut geboekt had die ik met drie anderen moest delen. Reizen is beproefd worden. Wie van Jelle Brandt Corstius het boekenweek-essay 'Arctisch dagboek' las, dat zich ook ergens in de noordelijke zeeën afspeelt, weet wat ik bedoel. En die had dan nog een hut voor zichzelf. Maar ik liet mij niet van de wijs brengen door zure praatjes van sceptische intellectuelen, de ware, sociale oer-Rob Schouten ging opstaan. Op naar Hansweert waar de Ortelius lag, dat ons via Aberdeen en Shetland-eiland Fair Isle naar Jan Mayen en Spitsbergen ging brengen, eilanden die al jarenlang koud, wit en verlaten in mijn hoofd zaten. Begeleid door vrolijke tuimelaars, spuitende walvissen en kwetterende papegaaiduikers. Poolcirkel, ik kom eraan!

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden