Politiek kan het amusement niet de mond snoeren

Trumbo

Regie: Jay Roach Met Bryan Cranston, Helen Mirren, Diane Lane, Louis C.K., Michael Stuhlbarg

****

Toen scenarioschrijver Dalton Trumbo begin jaren veertig lid werd van de Amerikaanse communistische partij kon hij niet vermoeden dat hem dat zijn carrière zou kosten. In 1947 onderzocht de House Un-American Activities Committee communistische sympathieën onder mensen werkzaam in de filmindustrie: honderden kwamen op de blacklist te staan, en werden vervolgens geboycot door de grote studios. De Hollywood Ten, scenaristen die weigerden vragen van de commissie te beantwoorden, werden veroordeeld tot boetes en gevangenisstraf.

Trumbo was een van hen. De veelbekroonde film 'Trumbo' toont vanuit persoonlijk perspectief de gevolgen van de paranoia die in dat duistere tijdperk heerste. Veelschrijver Trumbo, een man die, omringd door sigaretten en drank, liefst in bad werkte, was in de jaren ervoor uitgegroeid tot een van Hollywoods best betaalde scenaristen in uiteenlopende filmgenres. 'Kitty Foyle' met Ginger Rogers was bijvoorbeeld van zijn hand.

Na zijn terugkeer uit de gevangenis krijgt Trumbo echter geen poot meer aan de grond in een industrie waar mensen als westernheld John Wayne en Hollywoodcolumniste Hedda Hopper (een verfijnd vileine Mirren) bepalen wat echte vaderlandsliefde is.

Regisseur Roach ('Meet the Parents') maakt goed gebruik van historisch beeldmateriaal, een script met efficiënte, heldere dialogen en een uitstekende cast, aangevoerd door Bryan Cranston. De 'Breaking Bad'-acteur, genomineerd voor een Oscar, is een feest als de 'zwembad-Sovjet' die even beminnelijk als tactloos kon zijn. Bovenal slaagt Roach erin te laten zien hoe slecht politiek past in de amusementswereld waarin iedereen aan elkaar wil verdienen: onder pseudoniem heeft Trumbo meer werk dan ooit en levert hij Oscarhits af als 'Roman Holiday' en 'Spartacus'.

Hollywood mag een tijdlang politiek gespleten zijn geweest, de makers kijken met een zekere mildheid terug. Acteur Edward G. Robinsons beslissing om collega's te verraden bijvoorbeeld: vanuit zijn perspectief snap je het wel. Trumbo is gemaakt in de geest van de speech die de scenarist in 1970 gaf bij het ontvangen van een ereonderscheiding van de Screen Writers Guild. In retrospectief, zei hij, moeten we 'niet zoeken naar helden of slechteriken, want die waren er niet. Er waren louter slachtoffers'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden