Politiek gekissebis lijkt belangrijker dan noodhulp

Wat doen de rijke Filippijnse politici voor de slachtoffers van de tyfoon? Sommigen sturen hulp, maar vooral vangen ze elkaar vliegen af - ten koste van hun zwaar getroffen kiezers.

TOLOSA - Gelegen tussen twee heuvels, nipte Imelda Marcos jarenlang op haar privéstrand iets ten zuiden van Tacloban ongestoord van haar favoriete cocktails. Nu wordt op het 'Olot resort' een schip met hulpgoederen uitgeladen bij het voormalige buitenverblijf van dictatorsvrouw Imelda. De weduwe van de corrupte president Ferdinand Marcos kreeg wereldfaam om haar reusachtige schoenenverzameling en luxe levensstandaard. De meeste Filippino's leefden intussen in bittere armoede.

De zakken rijst en blikvoedsel die aan land komen bij de strandvilla worden persoonlijk aangeboden door Imelda's neef. Zoals dat gaat op de Filippijnen, met zijn machtige familieclans, is ook deze Ferdinand Romualdez politicus. En zoals veel Filippijnse politici is hij steenrijk: congreslid Romualdez gaf vorig jaar bij de belastingdienst een vermogen van acht miljoen euro op. Zelfs onder Filippijnse politici - macht en bezit gaan hand in hand - geldt hij als extreem rijk.

Dankzij die rijkdom is hij nu zo goed om de armen en getroffenen in de streek te steunen, zegt Marie Fe Rondina, die gestoken in een Romualdez-hesje en petje de hulpcampagne coördineert. De persoonlijke hulpactie van de politicus is geen verrassing; als vertegenwoordiger van het gebied in Manila zijn de tyfoonslachtoffers Romualdez' kiezers.

Bestuurlijke competentie is voor politici vaak van ondergeschikt belang, net als ideeën. Gevraagd naar de ideologie van congreslid Romualdez moet supporter Marie Fe Rondina het antwoord schuldig blijven. "Hij is gewoon een goede leider. Mensen vinden hem een aantrekkelijk politicus, ook omdat hij veel voor de armen doet", zegt Rondina aan het overspoelde zwembad dat Imelda ooit liet aanleggen.

Tyfoon Haiyan spaarde ook de rijken niet: het Olot resort met zijn Caribisch-aandoende villa is verwoest door de vloedgolf, net zo goed als de vijf kilometer verderop gelegen arme visserswijk San Roque, waar geen gebouw meer overeind staat. In San Roque kwamen mogelijk duizend mensen om in houten hutjes die niet bestand waren tegen het water.

Maar dat het contrast tussen het strandverblijf en de armoede eromheen enorm was, is duidelijk. Toen in 1986 na twintig jaar een eind kwam aan de Marcos-dictatuur werd het verblijf geopend voor de bevolking. "Voor maar 25 pesos konden we in Imelda's zwembad. Al die pracht en praal was plots ook voor ons", lacht chauffeur Roger. Nu hebben de Romualdezen het landgoed weer in bezit genomen.

De Romualdez-clan, die zo nauw is verbonden met de familie van ex-dictator Marcos, heeft al jaren zijn machtsbasis in deze streek. Het vliegveld van Tacloban heet naar verwant Daniel Romualdez, ooit parlementsvoorzitter. De burgemeester van Tacloban: Alfred Romualdez.

De Romualdezen zijn bittere vijanden van president Benigno Aquino. Niet zo gek: de moeder van Aquino, Corazon, nam na een revolutie tegen de dictatuur het presidentschap over van Marcos.

Sinds de ramp vliegen verwijten tussen de familieclans over en weer. Burgemeester Romualdez van Tacloban vindt dat president Aquino veel te weinig heeft gedaan voor zijn zwaargetroffen stad. Op zijn beurt heeft Aquino weer gezegd dat Tacloban 'minder goed voorbereid' was op een ramp dan andere steden.

Onder de bevolking heerst onvrede. Bij het Romualdez-vliegveld staat lerares Sally klaar om te vertrekken naar Manila. Er komt te weinig hulp, vindt ze. Hoe dat komt? "Aquino en burgemeester Romualdez kunnen elkaar niet uitstaan, daarom gaf de president expres te laat noodhulp."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden