Politiek durft niet tegen de stroom in te gaan

Wie gedraagt zich hier als verwende diva, de burger of de politiek? Ik denk allebei. Dijkstals opmerkingen over de burger die drie keer per jaar met het vliegtuig op vakantie gaat, maar wel klaagt over geluidhinder van het vliegverkeer, was misschien niet handig. Maar daarmee had hij nog geen ongelijk.

Als burger klagen we over van alles, en de politiek moet de problemen maar oplossen. Die belooft dan prachtige acties, maar maakt dat vervolgens niet waar. Een gebrek aan vertrouwen is het gevolg. Je kan dan als politicus heel verschillende dingen doen. Te veel beloven, zoals Bos over het onderzoek naar Irak. Je kan leuk gaan doen, zoals Rouvoet, die tijdens de pauze van de Matthüus Passion in Naarden op een vierpersoonstandem ging zitten.

En er zijn politici die gewoon aan de slag gaan, ook tegen flink verzet in. Neem burgemeester Leers van Maastricht. Die maakte zich bepaald niet bij iedereen populair toen hij het woonwagencentrum Vinkenslag saneerde. Nu hebben zelfs de bewoners van de woonwagens respect voor hem. Dat soort beleid is de enige manier om het vertrouwen in de politiek te herstellen. Gewoon dingen goed doen, ook als het tegen de stroom ingaat.

Helias A. Udo de Haes Leiden

Wat een wonder dat er een kloof bestaat tussen de burgers en de politiek! Het landsbestuur levert al decennia lang in vele opzichten wanprestaties. Enige voorbeelden:

Het toelaten van honderdduizenden oosterse vreemdelingen zonder zich te realiseren dat zij nooit meer weg zullen gaan en hier kinderen zullen krijgen.

Het ruïneren van het voortgezet onderwijs met allerlei ’onderwijsvernieuwingen’ (brede basisvorming, studiehuis). Het hoger onderwijs klaagt nu dat aankomende studenten niets meer weten.

De aanleg van een kostbare Betuwespoorlijn, zonder dat een rendabele exploitatie vaststaat.

De uitbreiding van Schiphol midden tussen enige grote steden. Men realiseert zich niet dat Schiphol op de verkeerde plek ligt.

Een bizarre regeling van de spelling van het Nederlands. Het merendeel van de schrijvende pers weigert inmiddels zich eraan te houden.

Joop A. Klaassen Waalre

Als je de lezersreacties op krantensites bekijkt, of luistert naar een programma als stand.nl, word je inderdaad niet vrolijk over ’de natie’. De eigen portemonnee, gemakzucht en kleine en grotere angstjes lijken bepalend te zijn voor wat we willen.

Maar aan de andere kant zie ik ook onder politici en bestuurders maar weinig wijze geesten, hoor! Kamerleden die in kromme zinnen benauwde meninkjes uitstoten, bestuurders die geen ruimheid van geest uitstralen, die minister willen worden om hun eigen ego (of ’jongensdroom’) in plaats van blijk te geven van besef dat het gaat om het grotere geheel. De beperktheid zit overal.

Het gaat allemaal over de buitenkant en uiterlijkheden. Er is meer wijsheid nodig, als tegenwicht voor de kortzichtigheid, het eigenbelang dat voorgaat, het impulsieve geroep en het consumentisme. Dus zowel voor ’het volk’ als voor de kamerbankjes en regeringszetels: meer wijze mensen graag!

Trea van Vliet Rotterdam

De Tweede Kamer zoekt nooit de schuld bij zichzelf maar legt die altijd bij een ander.

De bureaucratie is de schuld van de ambtenaren, niet van de politiek, die steeds nieuwe regels verzint (niet zelden om de effecten van vorige regels weg te nemen).

Bij de bouwfraude-enquête werden aannemers beboet, ambtenaren ontslagen en vervolgd en waste de politiek zijn handen in onschuld en werden zelfs politici met baantjes beloond. Dat de kosten van grote projecten uit de hand lopen wordt de projectleiding verweten, niet de politiek, die van alles aan de projecten toevoegt.

De politiek vraagt zich zelden af wat de praktische gevolgen van hun besluiten zijn (privatisering) behalve als het iemand uit de eigen gelederen raakt (Hirsi Ali).

De politici zitten vastgekleefd aan het pluche en als ze uit de politiek gaan, spelen ze elkaar mooie baan-tjes toe. Leden van de Tweede Kamer stellen vaak onzinnige vragen alleen maar om hun naam in de pers en de Handelingen te krijgen. Inkrimpen van het ambtenarenapparaat is populair bij politici (doet het goed bij de burger denken ze), maar inkrimpen van de Tweede Kamer en van het ondersteunende (ambtelijke!) apparaat is een ’aantasting van de democratie’ en dus onbespreekbaar. Kortom: leden van de Tweede Kamer: eerst de balk uit het eigen oog en dan de splinter uit dat van de burger!

F.T. van Basten Den Haag

Dat kamerleden een zekere minachting voor de kiezer koesteren is eens te meer een bewijs dat de kloof tussen de politiek en de burger er niet kleiner op wordt. Waarom hoor je dit soort geluiden nooit in de verkiezingsstrijd? In deze periode worden standpunten en politieke stellingnames met verve verdedigd; dat diezelfde standpunten aan de onderhandelingstafel slechts als wisselgeld dienen, duidt al op een zekere minachting voor de kiezer. Hetzelfde geldt voor de media, in verkiezingstijd een populair middel, ongeacht voor welk programma of krant men gevraagd wordt, en nu worden de boodschappers weggezet alsof ze schuldig zijn aan het dalende vertrouwen in de politiek. Maar wat willen deze Kamerleden dan? Dat net als in sommige andere landen de regering uitmaakt wat geschreven wordt? Laten we blij zijn met media die de politiek op de voet volgen, want wie moet dat anders doen? Als de politiek vertrouwen en respect wil, zal ze dat moeten afdwingen door hun manier van handelen, en het gedachtengoed dat ze uitdragen. Ook na de verkiezingen!

Jaap Cornelissen Ermelo

De burger keert zich af van de politiek omdat alle partijen, het CDA voorop, zich regentesk en arrogant gedragen. Zij hebben de wijsheid in pacht en komen hun beloftes niet na. Voorts wekken zij de indruk dat ’de baan’ voor hen meer betekent dan het landsbelang.

G.C. van Marm Barneveld

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden