POLICE ACADEMY

De laatste les. Linda Ensley vindt dat ze veel geleerd heeft. Wat handig is als je detectives schrijft. Hou haar in de gaten: ze is lid van de landelijke vereniging 'Sisters in Crime', van vrouwen die elkaar helpen bij het veroveren van een plek op die markt. Volgend jaar verschijnt 'Shooting from the lip', over misdaad in, jawel, een klein plaatsje ergens in Colorado.

Linda denkt vooral veel ze zullen hebben aan wat ze opstak over 'Internal Affairs', de afdeling die misstappen van politiemensen onderzoekt. Interne zaken? Daar hebben we toch geen les over gehad? “Nee, dat klopt en dat is ook mijn enige kritiek op de Police Academy. Maar ik heb hier wel iemand gevonden die het een tijd had gedaan en die heb ik stevig mogen verhoren.”

De laatste les. Commissaris Tom Koby van de politie van Boulder-stad vindt dat de politie veel geleerd heeft. Dat zegt hij in zijn 'graduation address' tijdens een mooie maaltijd in het Holiday Inn. “Jarenlang hebben we ons zoveel mogelijk afgesloten van de burgers. We noemden dat: professionalising. Wanneer burgerij en politie verschillende werelden zouden zijn, zou de politie minder kans lopen om gecorrumpeerd te worden. Dus erop af, je werk doen en zo gauw mogelijk weer weg. Maar nu komen we er achter dat we op die manier ons werk niet gedaan krijgen. We hebben jullie nodig.”

Die laatst les-commander Jim Hughes kan precies zien wie er niet willen zijn als hij hem geeft tijdens een opfriscursus: de ervaren agenten. “En die hebben daar wel een beetje gelijk in: ze hebben het lang uitgehouden in het korps, dus het moeten wel goede probleemoplossers zijn. En zo noemen we onze nieuwe aanpak: problem solving policing”.

“Ongeveer twintig jaar geleden kwam er een andere kijk op wetshandhaving. Er kwam federaal geld voor onderzoek, academici gingen voor het eerst kritisch naar het politiewerk kijken en ze ontdekten zwakheden in de traditionele aanpak.”

“Wetshandhaving had toen drie hoekstenen: preventieve patrouilles, om de misdadigers bang te maken; reageren op oproepen, om de misdadiger op te pakken als hij toch toesloeg; en onderzoek, als de misdadiger toch ontkomen was, zodat je hem alsnog kon pakken. Nou, naar een aantal van die principes is proefondervindelijk onderzoek gedaan in Kansas City, in de jaren zeventig. Ze hebben daar drie gebieden in de stad genomen, met alle drie ongeveer hetzelfde karakter. In één gebied bleef het tijdens het onderzoek 'business as usual'. In het tweede kwam de politie alleen als er om gevraagd werd. Dan deden ze wat gewoon was in die situatie en gingen zo gauw mogelijk weer weg: het brandweermodel. En het derde district werd juist helemaal verzadigd met agenten. Je zag ze werkelijk overal. Na achttien maanden werd gekeken hoe het ging met de misdaad in die gebieden. En wat bleek: het maakte geen ene moer uit.”

“Hoe effectief zijn we dus eigenlijk? Hoe renderend is de investering van de maatschappij in de politie? De oplossingspercentages zeggen misschien iets. Van de moord en doodslag lossen we landelijk 65 procent op. Hier in Boulder hadden we altijd honderd procent, maar dat was tot december vorig jaar, de moord op Jon-Benet Ramsey... Van de berovingen: landelijk 24 procent, Boulder 32. Goed hè? Krijgen we de inbraken: landelijk 13 procent, Boulder zeven tot tien....”

“De vraag is: kan dat anders? Wel, het onderzoek geeft daar handreikingen voor. Bij voorbeeld de tien-procentsregels: tien procent van de verdachten is verantwoordelijk voor 55 procent van de misdrijven, tien procent van de 'slachtoffers' is betrokken bij 42 procent van de misdrijven, en tien procent van de lokaties is het toneel van 60 procent van de misdrijven.”

“We proberen onze agenten te leren om bij alles wat ze overkomt te vragen: Wie, waar, wat, waarom, hoe en 'waarom niet'? Vooral dat laatste is vaak heel verrassend: wat kan voorkomen dat een misdaad plaatsvindt? Als je die factoren op een rijtje zet, kom je vaak op een enorm lange lijst en meestal blijkt dat er maar een of twee zijn waar de politie invloed op heeft.”

“Maar dat moet de burger dan ook nog weten. Een van de problemen die de politie bij zichzelf is gaan herkennen is wat ik maar het 'bakstenen in de rugzak'-model noem. Wij zijn maar een 9, een 1 en nog een 1 van je verwijderd. Als een oude vrouw uit haar bed valt, is dat dan een politiezaak? Nee, maar om erachter te komen dat je dat soort bakstenen in je rugzak hebt, moet je analyseren. En daar zijn politiemensen, actiegeoriënteerd als ze zijn, nou net niet zo vreselijk sterk in.”

“Een voorbeeld: in Kent, Ohio worden op een gegeven moment nogal wat nachtwinkels beroofd. Uit de gegevens blijkt een vast patroon: het gebeurt meestal 's nachts, de kassa is niet van buiten zichtbaar. In Kent hebben ze toen die zichtbaarheid aangepakt en dat bleek al wat te schelen. Maar ze zijn verder gegaan. In de staatsgevangenis hebben ze een groot aantal interviews gehouden met berovers van nachtwinkels. En die vertelden - en de cijfers bevestigden het - dat als er twee personeelsleden in de winkel waren, ze liever een andere namen. De politie ging naar de winkels: neem een tweede personeelslid erbij. De winkels zeiden: nee, er moet gewoon meer politie langsrijden. Maar dát is dan zo'n baksteen in de rugzak!! De politie ging niet opzij en drukte er een plaatselijke verordening door. De winkels spanden een rechtszaak aan. En verloren. En nu is het aantal berovingen van nachtwinkels 60 procent lager.”

“Een voorbeeld uit Boulder: Table Mesa Shopping Center. Waarom gebeurden daar zoveel meer inbraken? Wat bleek: het was het enige centrum dat 's avonds vanwege energiebesparing het licht uitdeed.”

“We zijn bezig die les te leren. Nu de burger dus nog. Hier vlakbij, in Longmont, heeft de politiecommissaris een heleboel mensen boos gemaakt door zijn meldkamer te instrueren om bij burengerucht te vragen of er op straat met wapens wordt gezwaaid. Als dat niet zo is, vraagt de meldkamer of die mensen hun buren al gevraagd hebben om rustiger aan te doen. En als ze dat niet gedaan hebben, niet te geloven, dan komt er gewoon geen politie.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden