POLICE ACADEMY (9)

“Het is het enige moment in je carrière dat je mee mag doen met de misdaad.” Het is moeilijk je voor te stellen dat Mike Ready tot 1993 lang haar had en een ringetje in zijn oor. En toen hij het had, was het moeilijk te verteren voor zijn maats in het professionele rodeo-circuit. Maar zijn day job was nu eenmaal under cover-agent van de politie van Boulder-stad. Dat is meer dan drugshandelaren vangen, benadrukt hij: “Ook huurmoorden, heling, witwassen van geld. Maar het meeste is inderdaad narcotica.”

“Het slokt je op: al dat geld, al die wapens, het is heel moeilijk om je ervan los te maken. Om als er een informant belt dat er om zes uur spul te koop is, te zeggen: 'laten we dat morgen maar doen'. En bij de meeste dope-deals wordt 'zes uur precies' bovendien altijd tien uur. Sommigen gaan helemaal op in het personage dat ze moeten spelen, ze worden die persoon. We hebben er een gehad, die reed voor zijn image op een motor. Voor we het wisten, had hij zelf een Harley Davidson gekocht en ging hij naar bijeenkomsten van dat soort lui. Dat is niet gezond. Het is feast or famine in de drugsopsporing: zo heb je niks te doen, zo staan er vier of vijf zaken tegelijk op het planbord, en moeten ze ook echt op het planbord staan om te voorkomen dat we opeens mensen tekort komen voor de rugdekking.”

“Het begint bijna altijd met een tip en die tip komt meestal op maandagochtend. Een klant die bedonderd is, of een buurman die het zat is na een weekeinde waarin dure auto's in dat arme buurtje af en aan reden en de motor meestal niet eens werd uitgezet voor het bezoekje. Maar soms komt het ook via plea bargaining: dan is iemand betrapt voor rijden onder invloed, beetje cocaïne erbij gevonden, en dat kunnen we wel laten verdwijnen als die persoon ons helpt. En je weet nooit waar het toe leidt: een boze kamergenoot van een klein LSD-dealertje heeft ons naar Stephen Grabeau geleid, die grote man in Aspen, die later nog voor de deur in zijn auto opgeblazen is.”

“Bij elke zaak beslissen we: gaan we gewoon iedereen oppakken of willen we ermee verder? In het laatste geval laten we dat de verdachte subtiel weten. We hoeven hem niet eens in staat van beschuldiging te stellen, we hoeven hem alleen maar als getuige voor een federale grand jury te slepen. Dat is meestal al genoeg om een advocaat te laten bellen: wordt mijn cliënt ergens van verdacht? Dat ontkennen of bevestigen we dan niet, maar dat is het moment dat we zeggen dat we bepaalde informatie bijzonder op prijs zouden stellen. Al die kennis krijgen we van misdadigers. En een under cover-agent vult dat aan met informatie die in ieder geval goed is. Dat geeft je meer greep op de zaak, maar het wordt wel duur betaald. Je moet je duur kleden, en je moet drugsaankopen doen.”

“Gebruiken mag je niet als undercover. Je bent nog steeds politieman. Zolang je geen pistool op je gericht hebt, mag je het niet doen. Dan zeg je maar dat je astma hebt, of dat je net morgen je urinetest moet doen voor de proeftijd van een veroordeling. Mijn cover is nooit verloren gegaan, maar daar ben ik zelf wel een paar keer verbaasd over geweest. Ik ben eens ingevallen bij een nachtdienst en daar heb ik iemand aangehouden van wie ik drie keer had gekocht! En tijdens de studentenrellen in mei op University Hill had ik gewone dienst en ben ik gefotografeerd; de volgende dag stond ik pontificaal op de voorpagina van de krant! Toen dacht ik echt dat het gebeurd was, maar daarna belde een leverancier en die deed heel gewoon. Ze kijken echt alleen naar het uniform, dat blijkt maar weer.”

“Het soort smokkelaars is in de loop der jaren wel veranderd. De drugshandel heeft geen rijke slechte mensen in Aspen meer nodig. Dat komt doordat we in Florida zo goed bezig zijn geweest. De druglords uit Colombia hebben nu nieuwe vervoerders gevonden: Mexicanen, die smokkelen al eeuwen dingen Amerika in. En elke Mexicaan heeft wel een familielid in Denver zitten. En ondertussen wordt het er in Boulder niet beter op. In '89 ben ik voor het eerst under cover drugs gaan kopen op de Pearl Street Mall. Voor veertig dollar per portie kon ik daar paddestoelen krijgen en marihuana, dat was alles. Nu hebben we een drugsprobleem op University Hill, waar werkelijk van alles openlijk wordt verhandeld. Dat is nieuw.”

“Legaliseren? Daar ben ik te conservatief voor. Maar wie weet: ik ben inmiddels ook al voor het reguleren van het wapenbezit.De war on drugs is verloren, dat weet ik wel. Ik heb er zelf in al die jaren nauwelijks een deukje in kunnen slaan. Maar de vraag wat we dan wel moeten doen, laat ik graag aan anderen over.”

Uit de Denver Post, 19 november:

COLORADO SPRINGS - Een eersteklasser die wat organische citroensnoepjes aan een vriendje gaf, is door de schoolleiding uit de klas gehaald omdat hij een onbekende stof uitdeelde. Seamus Morris (6), werd voor een halve dag geschorst. De moeder van de jongen zei dat de school een ambulance bestelde nadat een leraar had gehoord dat Seamus de snoepjes (uit de originele verpakking) met een medeleerling op het schoolplein had gedeeld. De ouders van beide jongetjes werden opgebeld en ondanks de verzekering van de moeder dat het om snoep ging, drong de school erop aan dat hun kinderen in het ziekenhuis zouden worden onderzocht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden