POLICE ACADEMY (8)

De mannen van de sheriff van Boulder maakten dit jaar een waanzinnige schietoefening mee. De man die het organiseerde, sergeant Greg Schumann, zie je daar ook wel voor aan. Hij heeft het smalle gezicht en de weelderige witte snor van de sheriff uit een ouderwetse tekenfilm. Wat hij verzon: ze moesten een vuurgevaarlijke verdachte aanhouden die zich had verschanst in een winkelcentrum. “De man stak, zodra hij ontdekt was, zijn handen omhoog en liet zich gewoon arresteren. Dat moeten ze ook eens ervaren.”

Uit de Denver Post, 9 november: 'NEW YORK - Een federale marshal heeft een tiener neergeschoten die op straat liep en een Drie Musketiers reep at, naar eigen zeggen omdat hij de zilveren wikkel voor een pistool aanzag.'

Schumann: “We oefenen voortdurend op schiet-niet-schiet situaties, met scenario's op CD-ROM die je eindeloos kunt wijzigen. Het moeilijkste is het om de mensen aan het schreeuwen te krijgen: 'laat vallen!' Er zijn er die het vertikken: 'ik schreeuw niet tegen een filmdoek'. Maar dan doen we het over. Als een van ons iemand doodschiet, moet elke getuige kunnen zeggen dat hij het eerst met woorden heeft geprobeerd. Politiemensen zijn vreselijk wat wapens betreft. Als het nieuw is, willen ze het hebben. Dus was er drie jaar geleden behoefte aan wat meer orde. Er mogen nog maar zeven merken. Geen automatische wapens. Die zijn slecht voor de munitiebegroting en het grootste deel komt toch in het plafond terecht. En bij semi-automatische wapens, waarbij de terugslag van de loop de hamer alvast naar achteren zet voor het volgende schot, eisen we dat het eerste schot double action is: dat betekent dat je met de trekker zelf die hamer naar achteren beweegt voor je het schot laat afgaan. Als je iemand gaat beschieten, zeggen die paar kilo's kracht die je vinger moet zetten dat je het zeker weet.”

“Tweede wapens zijn in ons korps erg controversieel. Twee jaar geleden vroeg een aantal agenten erom, voor hun veiligheid. Na veel discussie is dat mondjesmaat toegestaan. Ik heb daar een onverwacht voordeel van ontdekt: bij een oefening in fouilleren op eigen mensen zijn er drie van die verborgen wapens doorheen geslipt. Dat zet je wel aan het denken. Mijn tweede pistool zit hier bij mijn oksel, in een holster dat aan mijn overhemd zit vastgeklit. Het komt in twee seconden naar buiten; als ik eenmaal vind dat ik het nodig heb, kunnen een paar knopen me echt niks schelen. De enige munitie die je mag gebruiken is wat de politie je verstrekt. Ten eerste omdat het slordig staat als agenten verboden pantserdoorborende kogels gebruiken en ten tweede omdat je dan beter kunt uitzoeken wie wie heeft neergeschoten. We zijn nu in onderhandeling over nieuwe munitie. Die plat iets meer af in het lichaam, heeft dus wat meer stopping power en is voor burgers niet te koop.”

Michael Goldman, voetchirurg en zoals hij een paar weken geleden al vertelde nogal gek op wapens, wil alles over die munitie weten. “Ik heb als regel dat ik altijd de kogels gebruik waar de politie ook mee schiet. Mocht het me gebeuren dat ik uit zelfverdediging iemand neerschiet, dan kan hij of zijn familie in ieder geval niet zeggen dat ik hem onnodig zwaar verwond heb of dat hij doodging door mijn keuze van kogels. Deze zal ik niet kunnen kopen, maar wat ik heb, gebruiken ze in New York.” Goldman heeft zijn Colt aan zijn riem, in een stijve holster die tussen buik en broek gaat. Kogel in de kamer, hamer naar achteren - single action, dus - veiligheid erop. “Ik heb een vergunning om het verborgen te dragen.

De Daily Camera heeft eens een lijst gepubliceerd van iedereen in de stad die er een heeft. Waarom? Dat doen ze met verkrachters niet eens. Als je geen wapen meer mag dragen, verliezen al die andere rechten in de grondwet hun tanden. Waarom zou ik ooit aan andermans genade moeten zijn overgeleverd?''

Er komen nog een paar wapens binnenlopen: Adam, een Mechelse herder met een bal in zijn bek; Max, een Duitse herder met een muilkorf en Magnum, een rustige Groenendaeler. Magnums baas: “Morgen is hij twintig maanden, hij komt uit Tsjechoslowakije. In juli hebben we samen staatsexamen gedaan. We hebben alle drie onze hond in huis, maar deze is de enige die veilig is met kinderen.”

Max' baas: “Hij is twee jaar en komt uit Boedapest. Platt! Hij heeft zijn eerste commando's in het Duits geleerd, dus daar houd ik het nu maar bij. Hij bijt mij nog wel eens, hij is asociaal. Maar het belangrijkste is dat hij een super-alfa is: hij gaat af op iedereen die oogcontact met hem zoekt.” Adams baas: “Hij is een voormalige waakhond, de enige uit de VS. Amerikaanse Duitse herders zijn vaak doorgefokt, hebben heupdysplasie en zo.” Magnums baas: “Officieel vallen ze onder de 'minder dodelijke wapens', net als peperspray en de wapenstok.

Een kogel kun je niet terugroepen, een hond wel. En erg dodelijk is een hond ook niet, hij gaat doorgaans niet voor de keel, maar pakt wat hem voor de bek komt.''

Adams baas: “Een van zijn eerste arrestaties was toen we een huis binnenvielen en de verdachte de zolder op vluchtte. Toen heb ik hem de ladder opgedragen om te gaan zoeken. Beter een hond doodgeschoten dan een mens. Maar hij heeft hem gevonden en in zijn gezicht en handen gebeten. Nee, blaffen en blijven zitten zolang de verdachte zich rustig houdt, dat leren we ze niet. De politie van Denver doet dat wel, maar wat krijg je dan: die vent trekt heel erg rustig zijn pistool en schiet onze hond dood.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden