POLICE ACADEMY (1)

Sergeant Pamela Housh is een korte, iets gezette vrouw met bolle wangen en een olijke blik. In de weken voorafgaand aan het begin van de Academy heeft ze elke leerling gescreend op strafblad en een formulier laten tekenen waarin de politie van alle aansprakelijkheid wordt ontslagen, al gebeuren er de meest vreselijke dingen. “Gewoon een CYA'tje, een cover your ass papiertje.

We beginnen. “Ons doel is heel zelfzuchtig: we willen uitleggen wat de politie doet, zodat jullie weer aan jullie vrienden kunnen vertellen dat we oké zijn. Het systeem werkt het best als de gemeenschap beseft dat we niet zo zijn als je uit de media opmaakt, of zelf ziet tijdens een verkeerscontact.

Nancy Thornton heeft wit haar, haar hoofd staat meer tussen haar schouders dan erop. Ze staat sinds haar pensionering een paar dagen in de week achter de kassa in Murder Mystery Books in Boulder, waar Jan Willem van de Wetering, zoals ze vrolijk meldt, nog prima verkoopt. “Ik wil meer weten over de politie. Vanwege mijn werk natuurlijk, maar ook omdat de politie de laatste tijd nogal negatief in het nieuws is. Die marteling in New York, het verprutste onderzoek naar O. J. ik vind dat je je ergens in moet verdiepen voordat je oordeelt.”

Ooit met de politie in aanraking geweest?

“Een keer een bekeuring voor te snel rijden en twee keer omdat er problemen waren met jongeren in onze buurt die overlast veroorzaakten. Dat ging altijd heel professioneel.”

Mark Beckner is commander (hoofdinspecteur) van de politie van de stad Boulder en heeft geen bijzondere kenmerken. Volgens hem is het ruim een halve eeuw geleden dat er zoiets als professionaliteit onder politiemensen opdook. “Rond 1900 ontstond de politie als instrument in de handen van de politiek. Er was ook veel corruptie, zeker toen de mafia opkwam. Van de jaren dertig tot 1970 had je de professionele politie. Er kwamen normen, de opleiding kreeg veel aandacht. Sommige politiekorpsen zitten nog steeds in die fase, maar op veel plaatsen gingen we na 1970 projectmatig denken: preventieprogramma's, onderzoeken naar welke activiteiten eigenlijk doelmatig waren. Nu, in de jaren negentig, zijn we een op de gemeenschap gerichte politie. We beseffen dat het alleen maar lukt als de gemeenschap meedoet met het politiewerk. We hebben op ieder moment maar een stuk of acht agenten rondrijden, op 26 vierkante mijl. Daarmee bereik je niet echt veel. Patrouilleren maakt pas verschil wanneer je een gebied echt verzadigt met politie. We proberen natuurlijk snel te reageren op oproepen. Ons gemiddelde is 8,4 minuten. Maar dat is na het telefoontje, en hoe snel komt dat? Iemand bij wie ingebroken is, belt in de paniek eerst zijn moeder. We proberen problemen van tevoren op te lossen, niet achteraf. Er was bijvoorbeeld overlast van daklozen in Houston Park. Als er een wagen van ons aankwam, vluchtten ze snel achter een heuveltje in het park, en we konden dus nooit vaststellen wie de drank had en bekeurd kon worden voor alcoholgebruik in het openbaar. We hebben de gemeente dat heuveltje laten slechten en sindsdien is het een stuk rustiger.”

George Epp is op en top de sheriff of this town. Tanig, kaal, revolver, ster. Alleen is hij niet de sheriff van de stad, maar van het omliggende platteland. Zo is het geregeld: het politiewerk op de 750 vierkante mijl van Boulder County die niet onder een gemeentelijk politiekorps vallen, valt onder hem. Zo zegt de grondwet het, teruggrijpend op het meer dan duizend jaar oude Engelse ambt van de shire's reeve. Het Sheriff's Department doet alles wat een politiekorps doet, van drugsvoorlichting op scholen tot recherchewerk. En nog een paar dingen meer: wie een dagvaarding wil laten betekenen, moet naar de sheriff. Wie een misstap begaat en in voorarrest moet, of tot minder dan twee jaar veroordeeld wordt, belandt in zijn county jail. Die gevangenis gaat Epp erg ter harte, al was het alleen maar omdat hij voor hij de ster op zijn borst kreeg, jarenlang jail captain was. “Ik had er een hekel aan dat die lui daar maar op hun krent zaten, TV te kijken of na te denken hoe ze ons te slim af zouden kunnen zijn. Daarom heb ik negen maanden geleden de productieve dagingevoerd. Iedere gevangene krijgt de kans om acht uur per dag iets nuttigs te doen. Het hoeft niet, maar anders krijgen hij geen enkel privilege meer boven zijn gewone rechten als gevangene. In de gevangenis worden nu bijvoorbeeld kunstvliegen gemaakt voor een bedrijf in de stad. Het geld dat ze ermee verdienen, heeft bij voorbaat al drie bestemmingen: eventuele schulden, alimentatie als er kinderen zijn en de kosten die wij maken voor hun verzorging.” Ze zijn met veel. “In 1989 hebben we een flinke sprong gehad in het aantal gevangenen: per honderdduizend inwoners gingen we van 41 naar 185. Het aantal misdaden per honderdduizend daalde van 9 000 naar 5 000. Het lijkt me duidelijk wat het verband is.”

Drie groepen klanten heeft hij in zijn gevangenis: mensen die in het gezin hun handen niet thuis konden houden, mensen die een misstap begingen tijdens hun proeftijd en nu kort moeten zitten, en dronken rijders. Die laatste vangt de sheriff ook zelf, hoewel speciaal voor het wegverkeer eigenlijk nog een derde politiemacht in touw is: de staatspolitie van Colorado. Maar die telt met haar dertien wagens nauwelijks mee: “De staat is daar nogal zuinig mee. En dat bijna alles aan de lokale overheid wordt overgelaten, heeft misschien ook nog wel te maken met de mijnstaking in Victor van 1904. Daar hebben state troopers een behoorlijke slachting van gemaakt.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden