POLICE ACADEMY (12)

“Gisteren, stond ik met een net veroordeelde pedofiel in de lift. Een andere gevangene vraagt: hoeveel heb je gekregen? De pedofiel: tachtig jaar. De ander: wat een lachertje!”

“Dat was een duidelijke waarschuwing. Er is zoiets als eer onder dieven: die man gaat een vreselijke tijd tegemoet. In feite is zijn leven in gevaar. Maar wat doe ik? Een county jail is maar klein, ik heb niet genoeg pedofielen voor een aparte afdeling.” Chuck Pringle, de kapitein van de jail van Boulder County, heeft een appeltje met ons te schillen. Maar eerst lopen we rond door zijn domein. Een gevangenis uit 1988, gebouwd als een kasteel: binnenplaats, ommegang, poort- en woongebouwen daaraan vastgeplakt. Het voelt stoer, maar niet onvriendelijk. De enige tralies zijn die in de bezoekersruimte. Met opzet: “Waarom zou je die mensen teleurstellen?” Her en der lopen mannen in witte uniformen klusjes te doen: “Onze trustees, gevangenen wie we werkzaamheden toevertrouwen. Geld krijgen ze er niet voor. Maar voor elke drie dagen werken krijgen ze een dag strafvermindering.”

We lopen langs modules met allemaal hun eigen kleur. Oranje voor de matig gevaarlijken, chocoladebruin voor de hoogste risico's, geel voor de misfits, die hun medegevangenen echt niet zouden overleven. Groen voor de therapeutische gemeenschap: “De enige in een county jail in heel Colorado!” Zeg nooit prison tegen een jail, dan maak je de kapitein boos. Er zijn plenty prisons in Colorado: van de staat, van de federale regering, van privébedrijven die met de een of andere overheid een contract hebben. Cañon City heeft er een complete industrie van gemaakt. Het plaatsje Florence, daar dicht in de buurt, heeft de dichtste deuren van Amerika en mag zich beroemen op drugsdealer/president Noriega. Jail is daarentegen de gevangenis die letterlijk vlakbij de burger staat. Het is jouw huis van bewaring tot je uitgeleverd wordt aan een ander county, een andere staat of aan de federale overheid. Het blijft je thuis wanneer de rechtbank van Boulder County je tot minder dan twee jaar veroordeelt, zegt de wet. En Boulder County houdt zijn mensen zelfs nog wat langer bij zich.

“Daar zit een nobele gedachte achter”, zegt kapitein Pringle, die zijn stem voortdurend laat zwenken tussen vurig en honend, zodat je nooit weet wat hij ervan vindt. “Boulder redeneert dat je een inbreker uit Cañon City terugkrijgt als een inbreker met meer vaardigheden. Maar het is wel een dure gedachte, want nu moeten wij voor hem zorgen. Vind ik niet erg, als jullie dan verder ook maar consequent zijn.” Want o ja, de kapitein heeft dus een appeltje met ons te schillen. Wij, de burgers van Boulder, hebben op Verkiezingsdag vorige maand gestemd voor extra stads-BTW om meer agenten aan te nemen. Maar we waren tegen een extra belasting om er een nieuwe gevangenis bij te bouwen. Pringle kan er nog steeds niet bij. “Ik heb al dubbele bezetting in de cellen. Ik moet al tegen mijn antieke computer liegen over de ruimte, anders weigert hij de gevangenen in te boeken. Ik heb eenheden met twee douches voor 54 mensen. En stel je voor: je staat klaar met een dienblad eten in je handen en er is geen ruimte op een tafel. Dan zal het toch de sterkste en slechtste vent in je groep wel zijn die kan zitten? En nou nemen jullie er agenten erbij. Wat denk je dat die gaan lopen doen? Ik heb nu al zeventig gevangenen die op een plek wachten. Waar? Thuis, waar anders? Als jullie zouden weten wat er allemaal in Boulder vrij rondloopt ga je heel hard gillen.”

“Een deel van mijn plaatstekort wordt veroorzaakt doordat langgestraften niet terecht kunnen in de staatsgevangenis. Ook vol. En mijn gevangenen zitten echt liever in Cañon City hoor! Hier heb je geen franje, geen TV op je kamer, hier kun je niet zelf kiezen in wat voor groep je zit, voor die luxe zijn we te klein. Als ik hier op de gang loop, word ik zo vijfentwintig keer aangeschoten: kapitein, wanneer kan ik hier weg, ik móet hier weg. Ik moet ze soms veertien maanden laten wachten. Ik krijg er geld voor, maar wat heb ik aan geld? Bedden moet ik hebben! Waarom geven jullie me geen bedden, als jullie me al die gevangenen sturen?”

“Kijk naar deze grafiek: in 1980 hadden we per honderdduizend inwoners van Boulder er 80 in onze gevangenis. Dit jaar zijn het er 185. Een verviervoudiging in vijftien jaar, in dit tempo wonen we in 2010 allemaal in de gevangenis - wat is er in vredesnaam met Boulder gebeurd? Wel, drinken onder invloed is in de ban gedaan, dat is er gebeurd. En ik denk niet dat we terug willen. Zelf heb ik dat ook doorgemaakt, hoor. Vroeger hield ik mensen aan en dan gooide ik hun sleuteltje in de wei. Als ze dat nog konden vinden, dan zouden ze ook nog wel verantwoord naar huis kunnen rijden. Maar toen werd een meisje van de padvindersgroep van mijn dochtertje doodgereden. Haar vader zag die dronkelap al van verre aan komen slingeren, hij is in de berm gaan staan om hem te laten passeren en nòg wist die hem vol op de zijkant te raken. Wat had een vader nog meer kunnen doen? Toen de volgende nachtdienst begon zei ik: nu wordt het anders.”

“De wetgever deed mee: het toegestane percentage wordt om de paar jaar kleiner. En het helpt: het aantal doden door rijden onder invloed is gedaald. Maar ik heb nu een gevangenis met 55 procent dronken rijders - en je komt toch echt pas na je derde veroordeling bij mij wonen. De andere grote verandering in de jaren tachtig was: geweld in het gezin. Vroeger zeiden we: kun je misschien bij familie gaan slapen om af te koelen? Nu zegt de wet: bij geweld in huis verplicht arresteren. Dat was omdat een onderzoek in Tennessee had uitgewezen dat daarna de kans op doden en gewonden het kleinst was. Dat onderzoek is later weer onderuitgehaald, maar we hebben nu wel die wetten. En ze worden steeds strenger: er is nu een wet voor Colorado in de maak die zegt dat arresteren verplicht is wanneer er in huis ook maar het geringste spoor van geweld te zien is. Een bord tegen de muur? Nee. Het mag van mij allemaal, maar vervolgens stemmen jullie wel tegen een nieuwe gevangenis. Wil iemand het me alsjeblieft uitleggen?”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden