Podiumervaring opdoen tussen de theaterstoelen

De klassiek geschoolde zangers van Nederland zingen de laatste jaren een aardig ariaatje mee in het internationale opera- en concertleven. Tussen hen een paar onmiskenbare toppers, maar ook in de uitstekende middenmoot boert vocaal Nederland goed.

Topper dan wel middenmoter, de zangers werden allen opgeleid aan de verschillende Nederlandse conservatoria, waar gedreven zangcoaches hun uiterste best doen om zangstudenten zoveel mogelijk van het vak mee te geven. En dan gaat het niet alleen om een goedwerkend middenrif, maar ook om de nodige podiumervaring.

Een paar conservatoria bieden hun studenten daartoe soms de mogelijkheid om binnen de muren van de opleiding een voorstelling op te zetten. In Maastricht gebeurt dat met enige regelmaat, en de conservatoria van Den Haag en Amsterdam werken samen in de haast professioneel gerunde Dutch National Opera Academy.

Sinds kort doet nu ook het Utrechts Conservatorium van zich spreken. De opleiding daar kende al jaren enige coaches uit de buitenklasse, zoals Henny Diemer, maar een paar jaar terug is ook Charlotte Margiono er les gaan geven. Samen met Karin van der Poel, Jon Thorsteinsson en Dobrinka Yankova is daar nu een team ontstaan dat de zangopleiding een nieuw elan heeft gegeven.

Woensdagavond zag ik in de J.M. Fentener van Vlissingenzaal, de inpandige concertlocatie van het Utrechts Conservatorium, een uitvoering van de allereerste tragédie-lyrique van Jean-Baptiste Lully: 'Cadmus et Hermione'. Met geleende kostuums, geen decor of belichting ontstond daar bijna als vanzelf een wervelende voorstelling die volkomen recht deed aan Lully.

Het barokorkest stond onder leiding van Vincent de Kort, de regie was in handen van Gusta Gerritsen. Die kwam op het lumineuze idee om de toeschouwers op het podium te zetten en de zangers in de zaal te laten spelen. Met die rijen stoelen en een echt balkon had Gerritsen op die manier toch een decor, met de goden toekijkend boven op het balkon en de stervelingen - af en toe zogenaamd zwemmend - tussen de stoelenrijen. Zodoende deden de studenten dus podiumervaring op tussen de theaterstoelen.

Er stond veel talent te zingen - allemaal in hun allereerste rol. Bij een paar kreeg je dat extra gevoel, niet alleen door een opvallende stem, maar vooral ook door de manier waarop ze met de zaal communiceerden. Even was er zelfs pure speld-horen-vallen-magie toen Cadmus (een steeds beter in zijn rol groeiende Robert Brouwer) zijn treurzang zong, daarbij fantastisch begeleid door luitist Earl Christy. Een avond waar de beloftevolle toekomst vanaf straalde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden