Plots voelde ik Gods armen om me heen, heel fysiek

Zonder religieuze beleving geen religie – misschien is ze wel de kern ervan. Toch lees je er maar weinig over. In deze rubriek beantwoorden mensen vragen over wat ze op religieus gebied hebben beleefd. Vandaag: Leela van den Berg.

Koert van der Velde

Wat hebt u beleefd?

„Tijdens de vakanties pas ik altijd op het huis van familie. Ik leef dan in een klein dorp in afzondering en stilte.

Zeven jaar geleden gebeurde daar iets bijzonders: God vond me. Wanhopig lag ik op bed te huilen. Ik heb in mijn leven zoveel verdriet, angst en pijn gehad dat ik niet meer weet waarom het die keer was. Ik had wellicht verdriet over de hardheid waarmee ik met mezelf en met anderen omging. Of om het vele ziek zijn. Plotseling voelde ik de armen van God om me heen, heel fysiek. Ik voelde zijn oneindige rust en immense liefde. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Hoe onzeker ik over alles in het dagelijks leven ook kon zijn, wat hier gebeurde stond buiten alle twijfel. Ik wist honderd procent zeker dat het God was, die me daar zo liefdevol omsloot.”

Was dit helemaal nieuw voor u?

„Als klein meisje was God altijd heel concreet voor mij geweest, en ik verbaasde me steeds dat de wereld zich helemaal niet om hem bekommerde. Toen ik ouder werd, heb ik me aan de wereld aangepast, en verdween God ook voor mij op de achtergrond. Maar toch bleef het verlangen. Zo heb ik eens heel lang geleden, toen ik me ongelukkig voelde, uit de grond van mijn hart aan God gevraagd: ’Wilt Gij mij nemen?’”

Ziet u in de omarming zijn antwoord?

„Jawel, maar daar bleef het niet bij. Een paar dagen later zat ik in de tuin toen er engelen verschenen. Ik zag ze niet, maar voelde ze om me heen. Ik voelde ze boven mijn hoofd, een liefdevolle, koesterende streling, een zegen. Warm, vertrouwd en veilig. Eerst dacht ik: dit kan echt niet, ik leef hier kennelijk te veel in isolement. Tegelijkertijd wist ik echter ook dat het weldegelijk engelen waren die ik ervoer. Om het te checken heb ik contact opgenomen met de ziener Rens Hendriks uit Nijmegen die in direct contact staat met de geestelijke wereld. Hij zei: ’Je bent er geschikt voor’. Daar had hij gelijk in. Ik denk dat al het verdriet nodig was om ruimte te maken, zodat God me kon vinden. Onder de pijn ligt fijn.”

Het is een bewijs dat alleen uw medegelovigen zal kunnen overtuigen. Vindt u dat niet jammer?

„Dat geeft niet, want voor mij is het een weten. Het gaat erom dat God een nieuwe beweging naar de aarde toe aan het maken is, en dat steeds meer mensen dat merken. God opent zich naar ons in een kwetsbaarheid die tot nu toe ongekend was. Ik heb dat mogen ervaren. Een voor een toonde hij me zijn verschillende domeinen, zoals die van de engelen, de Heilige Geest, Maria, Jezus en Christus, die allemaal voor een aspect van het goddelijke staan.”

Hoe werkt dat uit in uw leven van alledag?

„Tegenwoordig sta ik permanent in contact met de engelen. Niet dat ik ze altijd zie, hoor of ruik. Dat gebeurt alleen als ik me op hen afstem en zij op mij. Dan mag ik de liefde van de engelen aan anderen doorgeven.

Bij alles wat ik doe, vraag ik de leiding van God. En ik vraag me af: ben ik aan het coderen of God-eren, laat ik me bepalen door wat er door de samenleving van me wordt verwacht of volg ik de weg van God?

Goderen kan soms doodeng zijn. Zo kan het gebeuren dat ik op het Centraal Station, op de Dam of in het Vondelpark in mijn eentje met de engelen ga dansen. De engelen laten dan mijn armen bewegen, en dan gebeurt het vaak dat mensen vragen: ’Wat doet u?’

’Doe maar mee’, zeg ik dan, ’dan kun je het ervaren’.

Steevast vinden ze het na afloop heel bijzonder, religieus en liefdevol. Dat is Goderen, terwijl coderen is denken: ’Oh nee toch, alsjeblieft even niet’.

Zoals in de trein als ik iemand moet corrigeren die brutaal doet tegen de conducteur. Ook al ben ik heel verlegen, toch moet ik er dan iets van zeggen, tegen de coderingen ingaan om God te eren.

Begin deze week had ik een workshop engelendans gegeven aan 27 mensen in spiritueel centrum de Roos in Amsterdam, en was ik op de fiets op weg naar een feest van mensen die mij als hun spirituele moeder beschouwen. Het was spekglad op straat en bij een stoplicht schoof een medefietser onderuit, zo tegen mijn fiets aan. Ik heb dat signaal genegeerd, eigenwijs als ik was. Terwijl ik even later al fietsend overwoog toch naar het feest te gaan, gleed ik zelf onderuit, en bezeerde ik me flink. Omdat het van me verwacht werd, uit codering dus, wilde ik naar dat feestje. Ik was vergeten God te eren. En wie niet luisteren wil, moet voelen. Na de val ben ik direct naar huis gegaan en heb ik het feestje afgezegd. Zo kunnen ook vervelende zaken je dichterbij God brengen, zoals alle verdriet, pijn en ziekten uit het verleden me dichter bij Hem heeft gebracht.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden