Plots vliegt mijn klokhuis tegen het scherm

Werd ik gebeld door de EO: "Wilt u een aantal uitzendingen van ons bekijken en verslag doen van uw bevindingen?" Even voel ik me als die man uit een documentaire over McDonalds. Hij at een tijdje uitsluitend hamburgers. Dat liep niet best af.

Ik nestel me in mijn luie stoel voor de tv, samen met God die zich werkelijk overal mee bemoeit. Of ik op moest schuiven? Nee hoor, waar hij is, komt juist meer ruimte.

Ik begin met een aflevering van 'Jong'. Manuel Venderbos trekt met jeugdige sporters op die zich voorbereiden op de Olympische Spelen. Een van hen blijkt echter kanker te hebben. "Alsof de grond onder mijn voeten wegviel", zegt hij met een kale kop. In het gesprek wordt geen moment een spirituele vraag gesteld - bijvoorbeeld of hij steun heeft aan zijn geloof. God in mij zet grote ogen op. Noemt zich dat nou Evangelische Omroep? Straks stuurt hij nog de ezel van Bileam naar de EO-burelen om daar eens flink te balken.

Vervolgens bekijk ik een aflevering van 'Goud, wierook en mirre'. Huisdominee Arie van der Veer, een psalmengeur opstijgend uit zijn jas, ontmoet een jonge glaskunstenares. Ze krijgt de opdracht om een logo te maken voor een koor van daklozen. Hun gemis van een gewoon bestaan raakt haar zichtbaar. Bij haarzelf is het gemis van haar oma een inspiratiebron. Ze schept dus vanuit de leegte. Daar had ik wel meer over willen horen, want dat doet God ook. Die bromt instemmend - met nagalm.

Van de serie 'God in de lage landen' bekijk ik de aflevering 'feestgedruis'. Ernst Daniël Smid belicht de christelijke onderstroom van onze cultuur. Zo is de kerstboom door een predikant ons land binnengehaald. Ik wist niet dat sommige collega's zo hun traktement bijspijkeren. Daniël Smid heeft een stem die je inpakt en struint in zijn glimmend zwarte jas als Darth Vader door het beeld. Het wordt nog interplanetair gezellig in mijn luie stoel.

Verder zie ik de uitzending van de EO-jongerendag. Een meegekomen tiener vindt het geweldig maar zal niet zomaar EO-gelovige worden want, zegt ze: "Wat doe je dan met je lustgevoelens?" Tsja, denk ik, daar zou ik zo gauw ook geen antwoord op weten. Een rappende jongere wordt gevraagd wat God eren betekent. "God eren is God genieten", antwoordt hij. In mij hoor ik een kosmische verzuchting: dat is nou goeie theologie, je kunt merken dat die jongen geen predikantsopleiding heeft gevolgd.

'Door de wereld' wordt gebracht door Andries Knevel. Thema van de uitzending die ik bekijk is de hel: is die eeuwig of niet? Een verleidelijk hese Mariska Orbán, de blonde roomse babe, vindt van wel. Ondanks het onderwerp, wil het gesprek niet erg vonken. Ik pak een appel.

'Blauw bloed' wordt gepresenteerd door Jeroen Snel. Hij komt over als iemand die in de motregen gehurkt achter een bosje bij het paleis alles registreert. Een stoet van koningen en koninginnen trekt voorbij. Plots vliegt het klokhuis van mijn appel tegen het scherm. Verbaasd kijk ik toe: was ik dat of God in mij? Maar zelf doe ik nooit zulke gekke dingen. Misschien dat hij hen een lesje wil leren: onder al die pracht en praal zijn ook zij sterfelijke zondaren. Dan komt Willeke Alberti in beeld. Geschrokken zap ik weg. De wrake Gods is groot en zeer vreselijk.

Tot zover een greep uit wat ik zag - pardon: wat wij zagen. Net als bij die man die alleen hamburgers at, was het een eenzijdig dieet. Geen toneel of kleinkunst, geen detectives of soaps, weinig humor of erotiek. En het beeld is vaak woord geworden.

De EO-presentatoren roepen vaak de sfeer op van een alleenwonende man, zonder bloemen op tafel, met kranten op de vloer en een bakje van de afhaalchinees in de magnetron. Waar, o waar zijn de vrouwen?

In mij klinkt gegiebel.

Mijn darmen, waarschijnlijk.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden