Column

Plok, plok is het geluid van de zomer

Stilleven met worteltaart.Beeld Wim Boevin000

Renners klappen tegen rotswanden, tennissers beuken tot in de schemering, de zomer daalt neer over de stad. Vakantie. Parkeerplaatsen blijven leeg, over stoepen beweegt men langzamer, overal is iets meer ruimte, meer tijd.

Op een terras staar ik naar een blad in mijn koffiemelk, als in een stedelijk stilleven poseert het naast een stuk worteltaart, vorkje diagionaal erlangs.

Hamburg herstelt de schade, een Duitse krant schrijft over ‘het Waterloo van links’, maar ik koop de Neue Zürcher vanwege een artikel met de kop: Der Tod des Todes ist der Tod des Lebens; een beschouwing van de filosoof Pascal Bruckner over het ongewenste verlangen naar onsterfelijkheid en mensen die 150 worden.

Een zomers, tijdloos onderwerp zonder enige urgentie zoals ze in de journalistiek zeggen; en is vakantie niet hetzelfde als het ontbreken van urgentie? Nieuws, verdwijn.

Geen G20, geen vallende IS-bolwerken, geen formatie op gymschoenen.

Ik leef van Roger naar Roger. Plok, plok, is het geluid van de zomer. Wimbledon. Geel geworden gras, zand onder kalk, Mister Federer has two challenges remaining. Overal waar nieuws verdwijnt verschijnt het prettige absurde.

De leegte.

Tekst loopt door onder afbeelding

Beeld Wim Boevin000

Wilde vechtlust

The Guardian schrijft over de grillige wezenloosheid van persconferenties met tennissers vlak na hun match. Dat een nog nazwetende Djokovic deze vraag krijgt voorgelegd: ‘Paradoxen en tegenstellingen zijn de meer interessante aspecten van het leven. U bent op uw reis waarin diverse aspecten van het leven worden geëxploreerd, heel subtiel, innerlijk rustig. Maar tennis is ook een oorlog, een slag, met winnaars en verliezers, een boksen zonder geweld. Hoe beïnvloeden die aspecten elkaar in uw leven? Doet de reis afbreuk aan uw wilde vechtlust?’ Goede vraag bij een glas wijn en een knapperend vuur misschien, maar niet als je net jezelf in drie sets hebt afgeragd tegen Ernests Gulbis.

Anderen krijgen nahijgend vragen over het meest vreemde object waar ze hun paraaf op mochten zetten, hun favoriete toetje, het verschil tussen vaderschap en moederschap.

Ook Roger moet zulke vragen zonder racket weglepelen, ook als die zijn naderende einde veronderstellen.

Does it worry you when you get a cold at your age that this could be the end?

Toegegeven, in deze zomerleegte zie ik ook iets alarmerends in een doos tissues naast de handdoek en de sportdrank, maar het einde van Roger Federer komt niet met een snotter.

Een andere verslaggever zegt: ‘Ik geniet erg van uw spel’. Federer laat een pauze vallen en als hij dan aanvoelt dat er na die opmerking geen vraag meer volgt, zegt hij: ‘dank u wel’.

Zelf heb ik eens een persconferentie met Roger meegemaakt. In Rotterdam. Hem werd toen gevraagd naar het merk koffie dat hij dronk. (Opgemerkt zij dat de meet and greet was georganiseerd door een van Federers sponsoren: een producent van koffiemachines.) En of het leuk was om Roger Federer te zijn. "Ja hoor."

Plok, plok. Ik zie hem glad winnen, met precieze backhands en services en laat Nadal daarvoor zijn eigen grascourt omploegen, waar hij tot in de schemering de vuistpompende krijger verbeeldt op weg naar zijn eigen, welverdiende vakantie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden