Plezierig meegriezelen met bekvechtende schooljongetjes

Dat er ooit nog eens heimwee zou ontstaan naar de jaren tachtig, is toch iets wat je in die wat droevige jaren zelf nooit had kunnen bedenken.

Toegegeven: het is ook niet de deprimerende werkelijkheid van Reagan en Thatcher, werkeloosheid en beurscrash waar nostalgisch naar wordt omgezien in de deze zomer gelanceerde Netflix hitserie 'Stranger Things'. Het gaat de makers - een Amerikaanse tweeling van rond de dertig met de vrolijk stemmende naam 'Duffer'- om een eerbetoon aan de fantasiewereld van regisseurs als Steven Spielberg en John Carpenter; ofwel om een ode aan beroemde films als 'E.T.', 'Halloween', 'Alien'.

Dat waren best duistere films eigenlijk, maar ook onvergetelijk spannend en ontroerend. En in deze pastiche van ruim drie decennia later oogt het vooral schattig jaren tachtig allemaal: die schooljongetjes op hun BMX-fietsjes, de chagrijnige vader die klungelt met de tv-antenne, dat piekerige korte haar van de moeder, zelfs het glibberige, slijmerige monster met tentakels en grote snijtanden, dat we toch vooral in 'Alien' echt eng vonden en later niet meer zo.

In de eerste aflevering maken we kennis met de twaalfjarigen Dustin, Lucas, Mike en Will, die na een enthousiast bordspelletje in hun jongenskelder 's avonds laat op hun BMX-fietsje naar huis crossen, waarna Will in zijn schuur wordt weggevaagd door iets monsterlijks. Na Wills plotselinge verdwijning gaan de andere drie naar hem op zoek. In het bos stuiten ze op een kwetsbare 'alien' (denk E.T.), hier een stil, angstig meisje met glad geschoren hoofd en geheimzinnige krachten, ontsnapt uit een ecologisch laboratorium. De jongens nemen het samen met het meisje op tegen het monster dat hun vriendje heeft ontvoerd naar een duistere onderwereld 'The Upside Down' (denk 'Alien'). Een belangrijke rol speelt ook het wat hooghartige oudere zusje van een van de jongens, dat natuurlijk Nancy heet en voor de eerste keer seks heeft met de bink van de klas (denk 'Halloween'). En dan is er nog de dappere, alleenstaande moeder (een comeback-rol van nineties-ster Winona Ryder) die blijft geloven in de terugkeer van haar kind dat door de andere volwassenen allang is opgegeven (denk 'Poltergeist'). De moeder neemt heel vreemde dingen waar in haar huis en gelooft dat ze via uit-en-aanflikkerende gloeilampen kan communiceren met haar verdwenen zoontje.

Die moeder is niet gek maar ziet het juist helder zoals alle vreemde-dingen-waarnemende-moeders-in-horrorfilms voor haar. Die (film)kennis maakt de vreemde dingen in deze serie wel wat minder vreemd dan de titel 'Stranger things' doet vermoeden. Wel is het script vrij overvol met vreemde dingen: niet alleen een lieve 'alien', een monster en een onderwereld, ook nog een enge professor in een ecologisch laboratorium. Maar dat geeft niet. Deze serie, te zien op Netflix, is met zoveel liefde en gevoel voor detail gemaakt, en die ongerust bekvechtende schooljongetjes zijn zo fijn om naar te kijken dat je niet alleen tien afleveringen plezierig met ze meegriezelt, maar vervolgens toch ook weer E.T. ertegenaan gooit, om nog even na te genieten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden