Pleindansen, een nieuw nationaal probleem

Mevrouw Zhang laat graag foto's zien van haar 'dikke periode'. "Kijk eens, wat een kwabben", zegt ze triomfantelijk, wuivend met een kiekje van een potige boerenvrouw. Op haar zestigste is ze strakker en slanker dan op haar dertigste. "Geen wonderdieet of plastische chirurgie, maar dansen."

Pleindansen, om precies te zijn. Elke dag van zeven tot negen 's ochtends en 's avonds, direct na het avondeten, nog twee uur. Dat kan niet thuis, dat moet op een plein. "Thuis heb ik geen ruimte om lekker te dansen en mijn man en zoon zouden de muziek snel zat worden."

Inmiddels is haar pleindansgroep zeventig dames sterk. Disco, traditionele meezingers of hiphop: mevrouw Zhang haalt elke week een nieuw dansje van het internet en leert dat de rest.

Zo'n 100 miljoen Chinezen van middelbare leeftijd doen aan pleindansen. Het is gratis, gemakkelijk te organiseren, gezellig en gezond. Het buurtcomité is zo onder de indruk van het pleindansinitiatief, dat het de groep van mevrouw Zhang een tweedehands geluidinstallatie heeft gegeven. De reusachtige speaker staat op een speciaal karretje en komt tot aan haar navel. Zonder muziek snerpt en bromt het ding al van jewelste, maar met muziek aan is het een onbeschrijfelijke herrie.

En dat is het grote probleem van het pleindansen, dat sommige Chinese media al tot 'het nieuwe nationaal probleem' hebben uitgeroepen: het maakt geluid en niet zo'n beetje ook. Zo'n 712 miljoen mensen wonen in China in kleine appartementen, opeengepakt in overbevolkte steden. Stadsplanners proppen liefst zoveel mogelijk torenflats, winkelcentra en kantoren op elkaar: er is weinig openbare ruimte om te recreëren, behalve pleinen, dus daar trekt iedereen met een lawaaierige hobby naartoe. Mijn buurtplein heeft niet alleen pleindansers, maar ook zangers met een eigen installatie.

Nu dacht ik altijd dat Chinezen immuun voor pokkeherrie waren, want overal en altijd in China is er een of andere vorm van geluid. Ik heb hotelkamers gehad waar karaokebars tot vijf uur schalden, dan om zeven uur de peuterspeelzaal met kinderliedjes begon, waaroverheen een geluidsbehang van een winkelstraatje. Het pleindans-volume gaat echter Chinezen te ver. In sommige buurten verkeren pleindansers op voet van oorlog met jongere bewoners, die een gat in de dag willen slapen.

Pleindansgroepen zijn vanuit de anonieme flatgebouwen bekogeld met ballonnen gevuld met water, en in twee gevallen met zakjes uitwerpselen. Een inwoner van Peking werd zelfs zo gek van de herrie, dat hij na een aantal keren tevergeefs klagen zijn drie honden op de pleindansende massa afstuurde.

De pleindanseressen zien namelijk het probleem niet. Zeven uur is een prima tijd om wakker te worden, zegt mevrouw Zhang: "Mensen moeten dan toch op om naar hun werk te gaan? En anders komen ze meedansen, en gaan ze daarna terug naar bed."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden