Opinie

Pippi's hartstochtelijke ode aan de fantasie

’Pippi zet de boel op stelten’, 6+, Theater Familie, Vlaams-Nederlandse productie. Tournee t/m februari 2010, www.pippimusical.nl

Nee, ’Pippi zet de boel op stelten’ is geen vervolg op de Pippimusical uit 2004. Componist (Ronny Mosuse) en liedtekstschrijver (Ivo de Wijs) zijn weliswaar dezelfden, maar Stany Crets schreef en regisseerde een compleet nieuwe voorstelling, gebaseerd op de ijzersterke verhalen van Astrid Lindgren. Een voorstelling die uitstijgt boven het zoveelste sterke-Pippi-vangt-boeven-en-doet-haar-eigen-zin-verhaal. Crets brengt een hartstochtelijke ode aan de fantasie, waarmee zesjarigen en hun ouders zich twee uur lang amuseren.

Het begint op een mysterieuze zolder waar een oma haar kleindochter voor de 429ste keer betovert met Pippi’s avonturen. Ze leest voor, geeft haar kleindochter de kleren en pruik van Pippi en leert haar hoe ze met een snufje stout, een leugentje hier en daar en een schepje brutaal een echte Pippi kan zijn: ’In elk van ons zit een Pippi, je moet gewoon anders kijken’. Crets raamvertelling laat groot en klein met andere ogen kijken naar Pippi’s avonturen, die hij overigens flink heeft afgestoft.

Tommy (Kes Blans) is een extreem bange nerd á la Paul de Leeuws Adje, die getreiterd wordt door brallerige jongens in geruite spencers, met wie Pippi natuurlijk stevig afrekent. Pippi’s vader is geen ruige zeebonk met zwarte baard, maar een gladgeschoren kolonist, met rode lokken zoals Pippi. ’Ik ben maar een droom, ben ik in werkelijkheid zo mooi?’, vraagt hij wanneer hij in haar droom verschijnt. Daarmee versterkt hij het spel met fantasie en werkelijkheid nog eens. Wanneer Pippi, Tommy en Annika na een overtocht op hun zelfgebouwde vlot op Taka-Tukaland aankomen, vinden ze het maar saai, desolaat en droog. ’Anders kijken’, herinneren ze zich oma’s les. En ja hoor, ter plekke transformeert het dorre eiland in een glamoureus ’Taka-tukawood’. De bevolking verschijnt in gouden jurken en met witte Afro–pruiken en een discosong maakt het tot een showfeest.

In hoog tempo sleept het geestige verhaal de kijkers mee van joligheid naar klein verdriet. De muziek is opzwepend en afwisselend, van rappe zigeunerriedels tot een bandietensmartlap en het succesnummer uit de vorige musical: ’Pipipiraat’. De decors en rekwisieten (Arno Bremers) zitten vol vette knipogen en er wordt aanstekelijk grotesk – maar toch geloofwaardig – gespeeld.

Amaryllis Uitterlinden is een innemende Pippi: brutale donkere kogelogen, maar ook een klein en kwetsbaar meisje dat duimend en dromend haar vader knuffelt. Ilse Uitterlinden is de gedroomde oma. Zeker wanneer ze aan het eind ondeugend verklaart waarom ze toch zoveel over Pippi weet en ze uit haar knotje twee eigenwijze grijze vlechten peutert.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden