Pinkpop '97 soms schoolfeestachtig en vooral voorspelbaar

Moddergevechten, volgelopen tenten en een weinig verrassende programmering van vooral veel gitaarbands. Pinkpop '97, achtentwintigste jaargang had haar succes vooral te danken aan het prachtige weer op Pinkstermaandag, waardoor de kampeerders met een drie dagen-pas hun kleren en slaapzakken konden uithangen en zich in de zon konden overgeven aan hun roes van slaapgebrek en alcohol.

Een plensbui op zaterdag veranderde de grond voor het noordpodium in een moeras. Mensen die toch al doorweekt waren, begonnen tijdens het optreden van de twintig jaar oude Amerikaanse punkband The Descendents ook de rest van het publiek door de blubber te slepen, zodat steeds meer mensen onderdeel werden van een groeiende zombie-achtige brigade. Hierdoor ontstond een paniekerige sfeer doordat groepen mensen hard hollend probeerden dekking te zoeken. Op de camping, die door het enorme aantal opeengepakte tenten nog het meeste deed denken aan een vluchtelingenkamp in oorlogstijd, vonden veel mensen hun slaapplaats terug in een grote plas water. Geen andere keuze dan te gaan zitten of liggen in de modder. Beveiligingsmensen verplichtten iedereen zijn modderkleren buiten af te stropen, voor ze, halfnaakt, het douchehok mochten betreden.

Weinig bands kregen het publiek zondag echt enthousiast, ofschoon The Orb met hun vervreemdende computerklanken, hun merkwaardige sample-keuze van discohits en fragmenten uit The Sound of Music zelfs de meest fanatieke moddergooiers hun nieuwe hobby even deed vergeten. In het halfduister met in de verte een oplichtende bomengrens en dreigende zwarte wolken aan de hemel, vond onder het natte, jonge grunge-publiek weer een verbroedering plaats.

The Orb stond al eerder op het festival in Langraaf, net als Live, Morphine, The Counting Crows, Osdorp Posse en The Gathering. Allemaal goed voor een gedegen performance, maar weinig nieuws onder de Limburgse zon. De Amerikaanse gitaarband Live, die een mooie, maar niet erg toegankelijke tweede cd afleverde, mocht het langst optreden van de 34 bands die verdeeld over drie dagen de podia betraden. Mooi, gedegen maar voor ruim een uur een beetje saai. En dat terwijl Live, naast Bush en Beck een van de weinige publiekstrekkers was.

Voor een groot deel van het publiek maakte het echter weinig uit wie er op het podium stond. Mensen die duidelijk niet naar het puntje van Limburg gereisd waren voor de muziek, vermaakten zich met bier zuipen en een beetje duwen en trekken. Onder de 46.000 bezoekers waren veel jonge meisjes met bloemen in hun haar, gebatikte hemdjes, blozende wangen van de buitenlucht en jongens met ronde zonnebrilletjes en shirtjes van hun favoriete band. De wat oudere jongeren met bierbuiken, die groepsgewijs en lallend over het terrein liepen, droegen weinig bij aan de gemoedelijke sfeer die Europa's oudste festival altijd heeft gekenmerkt.

Pas bij Kula Shaker op maandag kwam het echte festivalgevoel terug. De vrolijke crossover band, funky met oosterse invloeden, kreeg de in de zon luierende festivalgangers massaal op de been. De vier Britten lieten met een moderne versie van de jarenzestig-hit 'Hush' de hippietijd op Pinkpop even herleven.

Tijdens Supergrass ontdekte het publiek een nieuw spelletje met het hooi dat de organisatie neergelegd had om een herhaling van het modderbad op maandag te voorkomen. Balen vlogen voor het podium door de lucht, niet helemaal tot genoegen van Supergrass-zanger Gaz Coombes, die af en toe een pluk tegen zijn hoofd kreeg. Het Oxfordse trio (zang, gitaar, bas en drum) is met hun tweede cd 'In it for the money' definitief doorgebroken. Ze maken muziek zonder kapsones, waarin de muziekgeschiedenis doorklinkt. Een beetje Stones, een beetje Beatles, een beetje Beach Boys, maar alles bij elkaar heel erg Supergrass.

De grote computerwizzard Beck, moest als hoofdact het gebrek aan andere genres dan gitaarbands opvangen, hoewel ook Lamb, bestaande uit een dj en een zangeres uit Manchester, op zaterdag in de festivaltent een goede poging deed.

Dj Lady Aïda voorzag in die behoefte met haar platenkeuze van opzwepende techno. Voor een drie dagen durend festival, dat zaterdagavond met de eerste bands voor de binnen druppelende kampeerders begon, mag het aanbod dance, funk of hiphop met recht mager worden genoemd. Ook de supersnelle keiharde beats waarmee de twee bandleden van het Duitse Atari Teenage Riot het publiek in de tent bestookten waren sensationeel, maar eigenlijk niet om aan te horen en ook al nauwelijks dansbaar. Het boeken van Duitse bands was van de organisatie een slimme zet, gezien het grote aantal oosterburen dat het festival dit jaar bezocht.

Moffen en modder, was dan ook het thema van de improvisatierap van Osdorp Posse's Def P. De Nederhopband zorgde voor een schoolfeest-achtige sfeer. Jonge fans die enthousiast meerapten en crowdsurfden. De vier rappers mochten twee keer optreden, zaterdag met een dj en zondag op het gigantische zuidpodium samen met de metalband Blind Justice. Breakdansers zetten het 'culturele avond-gevoel' luister bij door midden op het podium rond te tollen. Leuk, maar zoals typerend voor Pinkpop dit jaar, allemaal erg voorspelbaar en zeker geen dwarsdoorsnede van het aanbod aan popmuziek in de jaren negentig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden