Pijnlijk hard

Heel langzaam raak je eraan gewend. Je loopt 's ochtends naar de televisie en klikt Teletekst aan: als mokerslagen komen ze aan, vooral uit Australië. Waarom weet ik niet, maar als het van heel ver weg is, doet het bij mij steeds meer pijn. En het staat er ook zo pijnlijk hard: Oranje uitgeschakeld in de eerste ronde.

Verleden week nog: jubel bij de sportvolgers in Nederland, want Sjeng Schalken en Jan Siemerink speelden tegen elkaar en (ja, de lol kon niet op) dat betekende dat er in ieder geval een speler van Dietschen bloed de tweede ronde zou bereiken. Welk een luxe!

Ik heb ook wel van zulke magere jaren meegemaakt zoals in het jaar 2001 in Melbourne is ingezet. Dan ging ik naar de US Open, Melbourne of Key Biscayne en dan was de afspraak dat we zouden blijven werken (sfeertekeningen, interviews, beschouwinkjes) tot de laatste Nederlandse (top)speler uitgeschakeld zou zijn. Vol verwachting begon je dan aan zo'n klus en je liep je de eerste dag rot om de partijen van zoveel mogelijk Nederlanders te volgen.

Er is een tijd geweest (o mooie herinneringen) dat Richard Krajicek een zekerheidje was tot in de kwartfinales, dat Paul Haarhuis en Jacco Eltingh pas in de tweede week van een Grand Slam interessant werden, dat Brenda Schultz kanonskogels langs andere meiden stond te meppen en dat de kittige Kristie Boogert en de Brabantse Miriam Oremans zeker drie rondjes meespeelden. Van Siemerink wist je het nooit, zijn partijen waren als het oplossen van moeilijke cryptogrammen; voor hemzelf, zijn tegenstanders en ook voor het publiek.

En als alles en iedereen dan weggeslagen was, dan bleef Manon Bollegraf nog doordubbelen of bleek ineens Caroline Vis ook nog mee te doen. Help.

Maar dan had Big Brother in Hilversum al het eindsignaal gefloten en was de Nos al aan het inpakken en werden de retourbiljetten aangepast. Ik herinner me dat ik me wel eens gegeneerd heb als ik de betreffende dames dan tegenkwam. ,,Damesdubbel is zeker niet interessant genoeg?'' stond er op hun voorhoofd geschreven, maar ze zeiden dat nooit. Ze knikten gedag, zagen de Nederlandse televisie naar huis gaan en wisten dus hoe laat het was.

Dan werd het de donderdag van de eerste week en dan kon de deksel er al weer op. De dubbelaars bleven over, je nam afscheid en ging, na een dagje bijkomen/shoppen/niets doen/tennis kijken/toeristisch bezig zijn maar weer in de richting van de KLM. De klus zat er weer op. Je liet een enkele collega van schrijvende pers of radio achter en kon later, thuis, de rest van het toernooi op je gemak bekijken. Zonder Oranje zweem dus.

Australië is ook zo begonnen. Voor we zelfs maar gewend waren aan Down Under waren de Nederlandse kinderen al naar huis gespeeld. In recordtempo sneuvelden ze, eerloos, de een met een baaldag, de ander taai en weerspannig.

We verloren dit keer wel heel snel. Op woensdag was er niemand meer in het enkelspeltoernooi te vinden. Slechts Oremans en Siemerink haalden de tweede ronde, waar ze ingepakt werden door respectievelijk Capriati en Grosjean, geen hoogvliegers, maar gezien de cijfers, toch echt te veel voor Neerlands Hoop.

Eigenlijk durfde ik de uitslagenpagina van de dubbels niet te bekijken, maar toen ik het toch deed, kwam de klap ook daar aan: 'we' speelden geen enkele rol in Melbourne, de Nederlandse tenniswereld zat goed in het slop en de betrokkenen konden naar huis komen.

Veel goeds voor de zo breed aangekondigde Davis Cup wedstrijd tegen de Spanjolen betekende dat niet, sterker, het deed vrezen op voorhand. Er zit altijd een golfbeweging in prestaties van sportende mensen, maar alle Oranje tennisklanten op zo'n eenvoudige manier te zien sneuvelen in het eerste echte toernooi van het jaar, was wel heel pijnlijk.

Misschien dat de betrokkenen bij de tennisbond zich zoiets een beetje aan kunnen gaan trekken. Naast de speelsters en spelers zelf uiteraard, maar deze verliezende sporters weten dat heel goed. Vroeg verlies hebben ze de laatste jaren op de harde manier moeten leren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden