Naschrift

Piet de Meer (1954-2017) was verslingerd aan Dordrecht en zijn krant

Piet de Meer met zijn boek 'Gezichten van Dordrecht'. Beeld Rinie Boon

Journalist Piet de Meer (1954-2017) was zelf vaak langer aan het woord dan geïnterviewden. Toch rolde er altijd een correct artikel uit - meestal met iets persoonlijks eraan toegevoegd. 

Wanneer Piet de Meer als lokale journalist op pad was in zijn Dordrecht, had hij altijd een piepklein notitieblok bij zich. Daarop schreef hij wel wat aantekeningen, maar de geïnterviewden wisten nooit precies wat. Ook was de journalist driekwart van de tijd zelf aan het woord. Zijn vingers moesten het werk nog doen, maar in zijn hoofd zat het verhaal al. Eenmaal gepubliceerd in de lokale Stem van Dordt stonden de citaten er toch letterlijk in, dat was Piets talent. Hij was secuur, maar voegde er vaak iets extra's, iets positiefs aan toe. Piet de Meer, de feel good journalist.

Christelijk arbeidersgezin

Piet werd op 17 december 1954 geboren in Dordrecht. Piets vader, Adriaan de Meer, werkte als monteur bij het gemeentelijk energiebedrijf en zijn moeder, Wilhelmina van Gink, bestierde het gezin. Een christelijk arbeidersgezin, al ging vader naar de hervormde kerk en moeder naar de Vrije Evangelische Gemeente. Piet ging als kind nog wel mee, maar liet daarna de kerkgang los.

Hij woonde in een arbeidersflat in de Dordtse wijk Nieuw-Krispijn met zijn twee oudere zussen, Lia en Wil, en jongere broer Kees. Voordat Piet geboren werd, overleed zijn gehandicapte zus Addy op 6-jarige leeftijd. Vaak genoeg werd er over haar gesproken in het gezin, maar Piet had haar niet gekend en het verdriet van zijn ouders ging langs hem heen. Piet was wat stil, trok zich niet veel aan van wat er om hem heen gebeurde en ging zijn eigen gang.

Hij was altijd op straat te vinden. En had geregeld mot met de buurtjongens uit Oud-Krispijn: de 'vijanden'. Bij vechtpartijen gaf hij zich nooit gewonnen - afkloppen deed Piet niet. Liever kwam hij bont en blauw thuis. Hij dwong in de buurt respect af met de organisatie van zijn sportevenementen. Zoals de olympische spelen in 1968 met speerwerpen, hoogspringen en als sluitstuk de halve marathon, in blokjes om de Nassauweg en Paulusplein. Van elke gebeurtenis maakte hij een evenement. Precies als hij was, zorgde hij voor kloppende uitslaglijsten en medailles.

Gebiologeerd door het wielrennen

Ook bedacht Piet de 'Tour de Dordt'. De brug naar Zwijndrecht en de brug naar Papendrecht zaten in het bergklassement. Zelf was hij geen sportman, maar onverschrokken was hij wel. Bij de hoek van de Nassauvijver ging Piet soms zo vervaarlijk door de bocht, dat de auto's met piepende banden tot stilstand kwamen. Piet eindigde hiermee wel iets hoger in het klassement. De gele en de groene rittruien die tijdens die warme zomer werden gedragen, waren gebreid door zijn moeder.

Hij was gebiologeerd door het wielrennen en hield secuur lijsten bij van alle uitslagen en klassementen. Van zijn eerste krantenwijkgeld kocht hij elke week bij de stationskiosk de Gazet van Antwerpen met daarin alle uitslagen van de wielerrondes. Later in zijn leven reisde hij regelmatig naar de Tour de France om Nederlandse renners aan te moedigen.

Zo ook in 1980. Het verhaal gaat dat het mede dankzij Piet was dat Joop Zoetemelk dat jaar de Ronde van Frankrijk won. Het was namelijk Piet die tegen Joop riep: "Parijs is niet zo ver als je denkt". Waarna Joop de sokken er nog even inzette. Piet probeerde er later bij een ontmoeting met Joop Zoetemelk nog over te spreken, maar Joop kon het zich niet meer herinneren. "Ach, die renners maken zoveel mee", zei Piet daarover. Het bleef voor hem een mooi verhaal.

Muziekjournalist

School was een minder grote hobby. Na de lagere school ging hij naar de mavo, maar maakte die niet af. Hij hield zich liever bezig met popmuziek. Zo fietste hij langs alle platenzaken, inventariseerde de bestverkochte platen en maakte een plaatselijke hitlijst. En hij kocht daar al zijn eigen singles. Vanaf de start van de landelijke Top 40 in 1965 kocht hij alle nummer 1 hits: bij zijn dood bezat hij nagenoeg de complete collectie. Van de allereerste nummer 1 hit 'I Feel Fine' van de Beatles tot 'Shape of You' van Ed Sheeran, dat dit voorjaar wekenlang op nummer 1 stond. Later werd hij door de Stichting Top 40 aangewezen als ambassadeur.

Piet droomde van een toekomst als muziekjournalist. Hij was al 25 en woonde nog thuis, maar stapte op een dag in 1976 toch het kantoor binnen van het Dordtse weekblad Merwesteyn. Omdat hij zich schichtig en een beetje bangig presenteerde, wist eindredacteur Philip Elzerman niet goed wat hij met hem aan moest. "Piet kwam in eerste instantie nou niet direct over als een door Sturm und Drang-gedrevene." Toen tijdens hun gesprek bleek dat Piet veel verstand had van popmuziek, mocht hij de Dordtse Muziek Top 20 gaan samenstellen.

Naarmate de tijd vorderde ging hij steeds vaker popgroepen interviewen. Toen kwam zijn ware talent naar voren. Zijn eindredacteur wist: dit is een ongeslepen diamant.

Piet schilderde met woorden. Hij maakte niet zomaar een journalistiek verhaal. Hij voegde er vaak iets aan toe. Niet dat hij daarmee de waarheid geweld aan deed. Hij wist een bepaalde sfeer te kweken, die je als lezer een goed gevoel gaf. Zo bedacht hij later de rubriek 'Dordtenaar van de week'. Mede door Piet waren de Dordtenaren - 'de donderstenen', zoals hij ze noemde - trots op zichzelf. Zelf bleef hij in de kern onzeker. Bij persconferenties zocht hij na afloop collega's van andere media op. Dan viste hij naar wat zij ervan vonden. Hij wist het meestal zelf wel, maar zocht altijd de bevestiging of hij niet iets had gemist.

Huwelijk

Piet bleef de lokale weekkrant trouw - ook toen de titels veranderden en over werden genomen door diverse uitgeverijen. Hij was lange tijd eindredacteur en wist collega-journalisten als geen ander te enthousiasmeren om voor hun vak te gaan. Hij was ook nog een blauwe maandag chef, maar dat talent bezat hij minder. Wel zette hij zich jaren in voor de ondernemingsraad. Ambitie om naar een regionale of landelijke krant over te stappen had hij niet. Hij hield van het lokale nieuws. Dordrecht zat in zijn hart. Voor zijn gedrevenheid en zijn kennis van Dordrecht kreeg hij in 2009 de Drechtstedendukaat en in 2016 werd hij uitgeroepen tot Dordtenaar van het Jaar.

Zijn inzet en passie voor zijn werk ging wel ten koste van zijn privéleven. Zijn huwelijk met Ria strandde na zo'n jaar of vijftien. Hij hield wel contact met zijn twee zoons Pieter en Maarten, maar het leeuwendeel van de opvoeding lag bij zijn ex-vrouw. In die jaren had hij ook minder contact met zijn familie. Hij was geen ruziezoeker, maar maakte andere keuzes, had niet zo'n belangstelling voor hen. Zijn werk was zijn leven.

Agressieve huidtumoren

Acht jaar geleden ging hij toch op zoek naar een nieuwe liefde en die vond hij in de Wit-Russische Elizaveta Zemlianskaia. Dertien uur stond hij op haar te wachten voor de grens met Wit-Rusland. Met haar ontstond een nieuwe balans: hij ging tegen zijn gewoonte in zelfs een paar keer met haar op vakantie.

De tekst loopt verder onder de foto

Piet de Meer voor zijn platenverzameling, met zijn vrouw Elizaveta Zemlianskaia Beeld Rinie Boon

Vorig jaar trouwde het stel. Toen bleek al hoe ziek Piet was. Zijn verhalen in de krant stopten, maar op Facebook bleef hij actief. Op zijn pagina gaf hij dagelijks een 'Pluim' aan een Dordtenaar. Als je werd genoemd, dan telde je volgens Piet mee. Zelf werd hij ook niet vergeten, lezers stuurden hem kaartjes. Voor zijn agressieve huidtumoren onderging hij vele operaties, waaraan hij een mismaakt gezicht overhield. De laatste tijd ging hij de deur niet meer uit. Wie er ook aanbelde, zijn deur bleef vaak gesloten. Het liefste was hij alleen met zijn Elizaveta. Wel belde hij nog met mensen, zoals met zijn oudste zus, met wie hij weer over het geloof sprak. Zijn ziekte gaf hem veel pijn, maar pijnverzachtende middelen weigerde hij. Over zijn naderende dood sprak hij niet, ook wilde hij niets op voorhand regelen. Hij bleef hopen op genezing, hield zijn drift om te blijven leven. Ook nu wilde Piet niet zijn verlies afkloppen.

Piet de Meer werd geboren op 17 december 1954 in Dordrecht en overleed ook daar op 15 oktober 2017.

Lees meer verhalen in Naschrift, over het leven van onlangs overleden bekende of heel gewone mensen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden