Piem Fortojn

Het verjaardagsdiner van een vriendin. Met tien gasten zitten we aan tafel. De maaltijd smaakt voortreffelijk en ook het gezelschap is het neusje van de zalm. Hier een diplomaat, daar een medisch specialist. Kortom: lieden waarvan je verwacht dat je er een beschaafd gesprek mee kunt voeren. Dat lukt ook heel aardig. Totdat er koffie met cognac wordt geserveerd. Dan vindt een dame tegenover mij het nodig om aan te kondigen dat ze bij de komende verkiezingen haar stem gaat uitbrengen op Pim Fortuyn.

'Ik ook!', roept de heer aan mijn linkerzijde geestdriftig.

Niemand reageert. De aanwezigen turen discreet in hun glas of naar hun manchetknopen. Ik ben de enige die spreekt. 'Op Pim Fortuyn?', vraag ik. 'En waarom dan wel?'

'Omdat hij het tenminste durft te zeggen!', antwoordt de dame triomfantelijk.

Ik: 'Wat durft hij te zeggen?'

Zij: 'Hij durft te zeggen waar het op stáát!'

Ik: 'Ach so. En waar staat het op?'

Zij: 'Nou gewoon, dat Nederland te druk is. Al die migranten die met hun gezin herenigd willen worden. Al die vluchtelingen die van onze welvaart komen profiteren. Waarom zouden wij voor hun ellende moeten opdraaien? Ze leveren geen enkele bijdrage aan onze samenleving en ze kosten een kapitaal.'

'Dat is onzin', zeg ik. 'Migranten brengen meer op dan ze kosten. Ze hebben een gunstige invloed op de arbeidsmarkt. Niet alleen doen ze werk waarvoor Nederlanders zich te fijnbesnaard voelen, ze scheppen banen. Veel Turken en Marokkanen zijn een eigen bedrijfje begonnen en nemen op hun beurt personeel aan. Bovendien geven migranten het geld dat ze verdienen ook uit. Daarmee bevorderen ze de groei van goederen en diensten. Zelfs illegalen zijn geen verliespost maar een aanwinst voor onze economie.'

Ze haalt ongeduldig haar schouders op. 'Ja ja', zegt ze schamper. 'Die halfzachte praatjes hebben we nu lang genoeg gehoord. Daar maakt Fortuyn straks korte metten mee.'

'Halfzachte praatjes? Dat mocht je willen. Het gaat om bikkelharde cijfers. Niet iedereen put zijn kennis uit de cognacfles, zie je. Er zijn wetenschappers die de gevolgen van migratie bestuderen, in Amerika en in Europa. Neem Duitsland, een immigratieland bij uitstek. Daar is tussen 1987 en 1991, door de instroom van migranten, het bruto nationaal product met vijf procent gestegen. Er kwamen, dankzij de migranten, ruim tachtigduizend banen bij. De staatskas kreeg, dankzij de migranten, een extra tegoed van veertien miljard mark.'

Ze zucht van verveling. Aan feiten en cijfers heeft ze geen boodschap. Ze kletst. En dat doet ze bij voorkeur uit haar nek.

Tijdens mijn betoog heeft iemand onder tafel mijn hand gegrepen. Het is de negentigjarige moeder van mijn vriendin, gezeten aan mijn rechterkant. Ze kijkt me niet aan, maar haar perkamenten vingers strelen hartstochtelijk de mijne. Ze is een jodin, afkomstig uit de Elzas. In oorlogstijd heeft ze half Europa doorkruist om aan de nazi's te ontsnappen. Ze weet wat het betekent om vreemdeling te zijn. Ze weet hoe moeilijk het is om in een vijandige omgeving een nieuw bestaan op te bouwen. Heimelijk staat ze haar lichaamswarmte aan me af. Op mijn schoot, zichtbaar voor de blikken van de anderen, verstrengelen zich onze handen.

Intussen is de stilte te snijden. Ik voel me ongemakkelijk. Heb ik de gastvrijheid geweld aangedaan? Moet ik me beleefd verontschuldigen en vertrekken?

Maar dan verbreekt de negentigjarige het zwijgen. Ze richt zich tot de dame aan de overkant en de heer links van mij. Met haar Elzasser accent zegt ze streng: 'Als iek vooraf had geweten dat jullie op Piem Fortojn gaan stemmen, hadden jullie aan majn tafel geen hap te eten gekregen!' Vervolgens knikt ze mij vriendelijk toe. 'Laat je koffie niet kalt worden, liebchen.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden