Picknickers, de nieuwe weidevogels

Met hun trendy picknickmand apen de cultureel creatieven de allochtonen na, die de Nederlandse parken al eerder ontdekten.

Trendwatchers zijn net beursanalisten. Die voorspellen altijd de koers van de AEX helemaal goed als zij hem, net als jijzelf, op de tv voorbij zien hobbelen. Zo weten ook trendwachters precies te voorspellen wat er in de samenleving gaat gebeuren als jij het ook ziet (of ze vertellen wat ze willen zien onder het mom van wetenschap). Ik heb óók een nieuwe trend ontdekt en heb, als een echte trendwatcher, me zelfs overgegeven aan participatief onderzoek: ik ben gaan picknicken.

Het viel mij al een tijdje op, maar deze zomer is het echt doorgebroken: steeds meer mensen picknicken. In park Sonsbeek in Arnhem strijkt bij lekker weer een hele vlucht van vooral cultural creatives neer die in navolging van de allochtone medemens het Hollandse gras hebben ontdekt als ideale plek om te onthaasten (wij hebben immers het beste gras van de hele wereld).

Hartstikke gezellig. Geen tv, geen _I-pod, geen mobiel, maar menselijk contact onder het genot van een wijntje. En ja, sommigen professionele picknickers hadden inderdaad een echte picknickmand bij zich. Soms zelf gemaakt, maar soms ook opgehaald bij de slimme uitbater een paar straten verder, die inspelend op deze park-trend een heuse ’picknickafhaalservice’ heeft opgericht.

Het was oprecht gezellig toen we daar als gezin zo wat zaten te niksen. De oudste zat aanvankelijk wat ongemakkelijk vanwege haar korte rokje, maar begon al snel lekker te kletsen over paarden en school (twee hobby’s). En net als op het strand begon mijn jongste dochter me, bij gebrek aan zand, helemaal te begraven met vers geplukt gras.

Mijn vrouw las een boek. En ik keek naar de hemel, want mocht niet bewegen want mijn buik zat onder het gras.

Maar toch komen er dan altijd wat van die ecologische beelden bij me op. Ik vond het wel een beetje een pinguinkolonie. Weliswaar stiller, geurloos en minder op elkaar (beschaafder eigenlijk) maar iedereen zat toch op gezette afstand van elkaar (nooit dichter op elkaar dan een meter of vijf) en vooral de plaatsen bij de zon waren populair.

Daar zaten dan ook de heavy picknickers die er echt werk van hadden gemaakt. Wij hoorden daar niet bij, want hadden zelfs geen kleedje bij ons. De hippe skaters hadden een andere stek in park Sonsbeek, die zaten in de Steile Tuin. Net als de jonge koloniedieren, bij de zeeleeuwen. En net als in de pinguinkolonie waren er ook in deze kolonie van mensen schoepers die in de kolonie de rotzooi opruimen. In dit geval niet de Grote Jagers en Poolkippen, maar wat kauwtjes en de Labrador Gabber, die ervoor zorgden dat niets eetbaars verloren ging.

Het gras trekt steeds meer mensen. Op een woensdagmiddag streek zelfs een heel gezin neer dat een kinderfeestje ging vieren. Slingers opgehangen tussen de takken van twee enorme beuken, met de kinderen op de plastic scooter over het gras scheuren. Dat bracht mij op een laatste beroepsdeformante bespiegeling: picknickers zijn de nieuwe weidevogels, ze vragen speciaal maaibeheer (in dit geval moet het gras erg kort zijn) en zijn een onlosmakelijk onderdeel van het Nederlandse cultuurlandschap.

Het is geweldig om te zien dat weer steeds meer mensen het stedelijk groen actief gebruiken. Het is goed dat we de natuur ingaan en dat de kinderen en weer lekker potje ballen (trouwens: vaders, wel lekker meedoen). Het is mooi om te zien dat mensen weer contact met elkaar hebben. Het is mooi dat mensen weer in contact komen met de natuur. Daarom blijf ik deze trend volgen, niet alleen beroepsmatig, ook als deelnemer. Ik heb mijn mandje aandelen verkocht (life’s no picknick on Wall Street nowadays’) en mijn vrouw heeft een picknickmandje gekocht. Rendeert veel beter.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden