Pick-up

Verwarrende tijden zijn het. Mijn fraaie collectie lp's staat op zolder indrukwekkend doelloos te wezen. Want samen met het cassettedeck, de videorecorder, de walkman en de minidisc-speler verdween uiteindelijk ook de platenspeler uit huis. Ergo: geen pick-up meer waarop ik al dat schoons zou kunnen afspelen.

Geen nood, hoor ik u roepen, want tegenwoordig zijn al die oude platen toch overgezet op cd? En zo niet dan kun je ze opzoeken en afspelen via een van de vele streamingdiensten. Nieuwe tijden, nieuwe mogelijkheden. Maar dat is toch te snel en te gemakkelijk geredeneerd. Lang niet alles is zomaar beschikbaar - blijkt.

Op die zolder staat bijvoorbeeld een opname van Händels laatste oratorium 'Jephtha'. Zo'n mooie zachtgroene doos met gouden belettering, waarin drie lp's zitten plus zo'n heerlijk groot tekstboek met uitgebreide achtergrondinformatie. Ik heb die platen gekocht in 1979 - het jaar dat ze op de markt kwamen - en ze vervolgens grijsgedraaid. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar een compositie blijft toch altijd het mooist in de versie waardoor je het werk hebt leren kennen en waarderen. Ik heb fantastische herinneringen aan die opname, waarop Sir Neville Marriner en zijn koor en orkest van de Academy of St. Martin in the Fields de sterren uit de hemel zingen en spelen.

Toen De Nationale Opera vorige maand 'Jephtha' op het affiche zette, wilde ik ter voorbereiding dolgraag die opname weer eens terughoren. Vette pech, want dus geen pick-up en nergens, maar dan ook nergens was de opname op een streamingdienst te vinden. In een van de laatste cd-winkels van Amsterdam klaagde ik mijn nood en daar hoorde ik dat deze 'Jephtha' wel degelijk op cd was verschenen, maar alleen in Australië. Via speciale import kon ik hem bestellen. Wat ik uiteraard onverwijld deed.

Een paar weken terug kon ik de cd's ophalen. Toen ik de winkel uitstapte, kon ik een glimlach maar met moeite onderdrukken. Natuurlijk blij dat ik iets afspeelbaars in handen had, maar stiekem ook met een beetje leedvermaak dat ik in deze moderne tijden per post en in een fysieke winkel mijn favoriete opname van dit meesterwerk had opgehaald. Zonder intoetsen van moeilijke codes of nog ingewikkelder wachtwoorden. Gewoon pick up and pay!

En ja, de mooie herinnering aan deze 'Jephtha' had me niet bedrogen. Anthony Rolfe Johnson zong weer onnavolgbaar zijn ontroerende aria 'Waft her, angels'. Er bestaat echt geen mooiere versie van. En de manier waarop Paul Esswood de aria 'Dull delay' interpreteerde - geen grammetje schoonheid was er in al die jaren afgegaan. De piepjonge Emma Kirkby debuteerde hier in de kleine rol van Angel. Een jaar later brak zij definitief door als barokdiva op Christopher Hogwoods baanbrekende opname van 'Messiah'.

Inmiddels zijn mijn voornemens over het naar zolder verhuizen van mijn - nog grotere - cd-collectie danig veranderd. En in die winkel zag ik ook weer gloednieuwe lp's. Ik zei het al: verwarrende tijden. Nu nog een pick-up.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden