Picasso's Parade-voordoek als voorstelling

Een foto zegt meer dan duizend woorden. Deze uitspraak, in 1911 gemunt door de Amerikaanse journalist en redacteur Arthur Brisbane, is legendarisch geworden, omdat die zo waar is. En toch ben ik blij dat de foto van mijn tronie bij de nieuwe opmaak van deze rubriek verdwenen is. De woorden - al zijn het er lang geen duizend - kunnen nu hier weer op eigen kracht hun werk doen. Hoop ik.

Ik verdwijn weer in de door mij geliefde anonimiteit. Al die tijd kon ik redelijk incognito in concertzalen rondlopen, totdat enkele jaren geleden mijn foto bij 'Klassiek & zo' geplaatst werd. Toen spraken mensen mij in de Rotterdamdse Doelen of de Nijmeegse Vereeniging ineens aan, knoopten een praatje aan. In het begin schrok ik daarvan, draaiden mijn hersenen even overuren, omdat ik die vriendelijke mensen niet thuis kon brengen. Totdat het mij daagde dat ik die mensen nooit eerder ontmoet had. Zij mij wel. Via die foto.

Maar, ik ben het met Brisbane eens, de zeggingskracht van een beeld kan uiteraard groot zijn. Ik was vorige week even in Parijs waar één beeld alle aandacht op zich vestigde. Zozeer zelfs dat er een week lang een heel theater voor werd opengesteld. Het ging om het immense voordoek dat Picasso schilderde voor het ballet 'Parade'. Hij maakte dat op verzoek van Sergei Diaghilev, baas van de Ballets Russe. Erik Satie componeerde de muziek, Jean Cocteau schreef het libretto en Léonide Massine maakte de choreografie. Een schitterende constellatie van namen voor een ballet dat geschiedenis schreef.

De wereldpremière op 18 mei 1917 in het Théâtre du Châtelet, middenin de oorlogsjaren, werd een grof schandaal. Niet zo erg als vier jaar eerder in dezelfde stad Stravinsky's 'Le sacre du printemps' dat was geweest, maar toch. 'Een belediging voor de goede smaak en het gezonde verstand', luidde een van de briesende kritieken. Volgend jaar is het precies een eeuw geleden. Afgelopen dinsdag herdachten we al de 150ste geboortedag van Satie, wiens muziek voor 'Parade' nog steeds even ontregelend klinkt als een eeuw terug.

Goed moment dus om Picasso's voordoek, met ruim 10 bij 16 meter zijn grootste werk, weer eens ten toon te stellen. Het is na honderd jaar uiterst kwetsbaar geworden en mag maar sporadisch het depot van het Centre Pompidou verlaten. En nu hing het daar, in het theater waar het voor gemaakt was. Redelijk uniek dus. Over de parterre-stoelen van het Châtelet was een plankier gelegd waarover je kon lopen. Tot heel dicht bij dat doek dus. Het voordoek als voorstelling. Schitterend. Op de ochtend dat ik er was stonden er geen rijen. Een paar mensen binnen vergaapten zich met mij aan het witte paard met het veulentje eronder en de witte ballerina er bovenop. Aan de rode en blauwe draperieën, de roodwitblauwe ladder, de slapende hond en de gitaarspelende Spanjaard. Ik heb er lang gestaan, me bewust van de historie.

Na dit alles gelezen te hebben had u het doek hier natuurlijk graag afgebeeld gezien. Helaas, u zult het met de woorden moeten doen. Hopelijk zijn die beeldend genoeg.

De rubriek 'de Aanwinst' verhuist naar dinsdag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden