Philippe Gilbert is absoluut de beste in hectische Parijs-Roubaix

Philippe Gilbert kwam als eerste over de streep op de wielerbaan in Roubaix. Beeld AFP

Terwijl om hem heen hoopjes renners volledig kapot in het gras van het vélodrome André Petrieux neerzegen, bleef Philippe Gilbert juist overeind staan als soevereine winnaar van een koers waarin hij op zijn eigen manier had geheerst. De winst en de bijbehorende kassei van Parijs-Roubaix was voor hem. Gewonnen na een sprint à deux met de Duitser Nils Politt, maar verdiend door bijna zeventig kilometer aan te vallen.

De 117e editie van de klassieker, een koers die leunt op traditie en geschiedenis, kreeg zo een nieuwe winnaar. Een ervaren winnaar, want Gilbert is met zijn 36 jaar een van de routiniers van het peloton. Door zijn zege is hij nu pas de zesde renner die vier van de vijf ‘wielermonumenten heeft gewonnen’, na Parijs-Roubaix ook Milaan-Sanremo, de Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije. Drie renners wonnen alle monumenten: Rik van Looy, Eddy Merckx en Roger de Vlaeminck.

Gilbert haalt zijn inspiratie uit winnaars uit het verleden, vertelde hij na afloop. Michele Bartoli, Johan Museeuw, dat soort mannen. Het liefst wil hij winnen hoe die wonnen: met een lange aanval, solo. Op die manier won hij ook de Ronde van Vlaanderen twee jaar geleden: door 54 kilometer alleen te rijden.

Het was een kleine blauwdruk voor de wedstrijd zondag, al kreeg Gilbert nog wel een tegenstander mee. Op 67 kilometer voor de finish, midden in de bevoorradingszone, reed Gilbert samen met Politt weg. Vier man konden terugkomen: Wout van Aert, Peter Sagan, Sep Vanmarcke en Yves Lampaert.

Gilbert, die in juli in de Tour na een val in de afdaling van de Portet d’Aspet nog wel zijn linker knieschijf brak, zette daarna zijn concurrenten onder druk. Op 22 kilometer voor de finish mislukte een aanval nog, maar acht kilometer later kon hij als enige de beslissende versnelling van Politt volgen. Met zijn tweeën reden zij door, Gilbert won de sprint. Derde werd zijn ploeggenoot Lampaert.

Puncheur

Het was aanvallend rijden, de manier die Gilbert graag heeft. Het was de enige juiste tactiek in een Parijs-Roubaix die ondanks het droge weer als vanouds zeer hectisch was. Taco van der Hoorn viel voor het oog van de telvisiemotor hard op zijn gezicht, Taylor Phinney moest noodgedwongen afstappen toen hij na pech straal voorbij werd gereden door zijn eigen ploegleiderswagen. Tiesj Benoot werd na een ziekenhuis gebracht nadat hij door de achterruit van de ploegleiderswagen van Jumbo-Visma was gereden.

Het waren situaties die ver achter Gilbert plaatsvonden. Hij was als ‘puncheur’ vooral geschikt voor de Ardenneklassiekers, won ook al vier keer de Amstel Gold Race. Drie jaar geleden stapte hij over naar Quick-Step, om daar ook kasseienklassiekers te winnen. Was hij op dezelfde voet doorgegaan dan had hij wellicht ‘makkelijk vijf keer de Amstel kunnen winnen’, maar iets nieuws ‘geeft veel meer voldoening’, zei hij. Bij Quick-Step kreeg hij kansen. “En het ging snel. In mijn eerste jaar won ik de Ronde van Vlaanderen. En nu al deze wedstrijd.”

Zijn emotie uitte zich in tranen van blijdschap, op een kleine strook gras aan de binnenkant van het vélodrome in Roubaix, grofweg tweehonderd meter na de finishstreep. Het contrast met de hoopjes renners twee meter naast hem was bijzonder groot.

Beeld Getty Images

Als wespen omgaven de camera’s daar een volledig gesloopte Van Aert, die zich bijna kronkelend op de grond bewoog om maar ergens enige verlichting te vinden. Pas na lang bijkomen wist hij een paar woorden te vinden die pasten bij zijn Parijs-Roubaix. Het had hem allemaal niet meegezeten. De malheur begon ruim voor de finish. Op zijn eigen fiets het Bos van Wallers binnen, op de fiets van ploeggenoot Pascal Eenkhoorn kwam hij er weer uit. Hij viel bij de wissel naar zijn eigen fiets en een kilometer verder wéér. Hij kwam terug, zat in de kopgroep, maar hij had al te veel energie verspeeld. Hij werd uiteindelijk 22e.

Profiteren

Even verderop op diezelfde grasstrook excuseerde Sep Vanmarcke zich tegenover de Belgische interviewer. Hij kreeg het te kwaad toen hij vertelde over wat hij in de laatste kilometers had meegemaakt. Minutenlang hing hij geëmotioneerd over een dranghek. In Roubaix deed hij alles perfect, naar eigen zeggen, maar moest hij in de finale zijn benen noodgedwongen ‘de vernieling in helpen’ omdat zijn schakelsysteem weigerde. Kilometers lang reed hij op het zwaarste verzet dat hij had. “Ik kon maar veertig keer trappen per minuut. Ik kon niets meer doen.”

Gilbert intussen had na afloop ‘alleen maar’ wat last van zijn rug, een gevolg van het 54,5 kilometer lang stuiteren over kasseien. Het deerde hem niet. Hij kon de hele tijd niets anders dan lachen. In zijn rijtje monumenten ontbreekt alleen Milaan-Sanremo nog. Maar over doelen wilde hij niet veel spreken. Ja, over de Amstel Gold Race volgende week en Luik-Bastenaken-Luik over twee weken. “Dat is genoeg. Het gaat nu om het profiteren van de goede vorm.”

Lees ook: Hoe de hel van het Noorden de hel van het Noorden werd

Vandaag werd de wielerklassieker Parijs-Roubaix verreden, bijgenaamd ‘de hel van het Noorden’. Die bijnaam dankt de koers aan de editie van 1919, honderd jaar geleden. Of toch niet?

Het rijden in een keurslijf heeft Peter Sagan veranderd

Nu de resultaten wat achterblijven, worden de moeilijke kanten zichtbaar van het marketingcircus dat wereldkampioen Peter Sagan omringt. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden