Petrus daarentegen is een onbesuisde driftkop die maar al te goed te volgen is.

Het liefst zou ik Jezus volgen na zijn Verrijzenis. Laat Mel Gibson dáár maar eens een film over maken. Een Jezus in glorie is veel moeilijker af te beelden dan een Jezus die in mekaar getremd wordt. Iemand betoveren, zei Magritte, is veel moeilijker dan een mens de stuipen op het lijf jagen.

Een van de scènes waar wij helaas niet aan doen in het West-Europese christendom is Jezus' afdaling in het Voorgeborchte, uit welke duistere plaats (first in first out, andere ontslagprocedure) je in de mooiste plaatjes de hand van Adam uitgestrekt ziet naar Jezus.

Het is meestal een beetje een gewelddadige scène; Jezus verbreekt zegels, duwt simsonesk de poorten uiteen, maar nu verlossend, niet vernietigend. Een opvallend nare duivel slinkt weg onder de allesverterende goedheid van deze godenzoon. Niets, niemand durft bij deze deuren te blijven staan als hij nadert. Daarom is het zo moeilijk om met Jezus na zijn Verrijzenis tot bij de poorten van het Paradijs te geraken. Hij is een te grote kampioen voor ploeteraars als u en ik, niet iemand achter wie je aan kunt lopen. Petrus daarentegen is een onbesuisde driftkop die maar al te goed te volgen is. Dat zie je weer in dit gedicht van Frank Kuppner, dat op onverwachte wijze erg goed afloopt. Vind ik tenminste.

Making the most of one's chances

Another evening, and in a moment of sheer inadvertence -

That is doubtless what it was; what else could it have been? -

Saint Peter, closing up the gates of Paradise

For the night, no doubt more from habit than anything else,

Finds, to his astonishment, that he has locked himself out.

A spasm of panic first. He shouts for help.

(Whose attention, one wonders, is he trying to attract?)

He shouts again. No answer. He opens his mouth to shout

Again - but this time, for some reason, he does not do so.

Instead he takes a look around. What is this place?

He takes another look round. What is this place?

It is so long since he had a good look round outside here.

He takes a few steps forward, and back, looking round.

He stands motionless for a moment, thinking -

Then shakes his head, laughs, and disappears down the road.

(Vertaling:

Het meeste van je kansen maken

Weer een avond, en in een ogenblik van, ja, slordigheid -

Dat was het ongetwijfeld; wat zou het anders geweest kunnen zijn? -

Ontdekt Petrus, bij het sluiten van de poorten van het Paradijs

Voor de nacht, eigenlijk ook meer een gewoonte dan iets anders,

Tot zijn verbazing, dat hij zichzelf heeft buitengesloten.

Beetje paniek eerst. Hij roept om hulp.

(En wiens aandacht, vraag je je af, probeert hij te trekken?)

Hij roept nog eens. Geen antwoord. Hij doet zijn mond open om nog eens

Te roepen - maar deze keer, om de een of andere reden, roept hij niets.

Maar kijkt een beetje rond. Wat is dit voor plek?

Hij kijkt nog eens rond. Wat is dit voor plek?

Het is zo lang geleden sinds hij hier buiten eens goed rondkeek.

Hij doet een paar stappen naar voren, en een paar stappen terug, terwijl hij rondkijkt.

Hij staat even bewegingloos, peinzend -

Schudt vervolgens zijn hoofd, lacht en verdwijnt de weg af.)

Ik moet er elke keer weer om lachen, want ik zie Petrus, terwijl hij zich de weg af spoedt, telkenmale schichtig omkijken naar de vermaledijde Poort in de vrees dat geschuif van grendels, geknars van scharnieren, gerammel van sleutels en een flard engelenkoor hem zal duidelijk maken dat zijn geroep wel degelijk tot Iemand gekomen is en dat het dus uit is met de pret.

Laten we ons trachten te verheugen in de omstandigheid dat wij daar reeds toeven, waar Petrus zich heen spoedt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden