Petra Blaisse richt in, binnen (de ambassade in Berlijn) en buiten (een park in Milaan).

In het atelier van Petra Blaisse, in een oude school in Amsterdam, hangt een metershoog gordijn. Het is gemaakt voor de nieuwe Nederlandse ambassade in Berlijn. De kleur van het gordijn met ingeweven blad- en bloemmotieven houdt het midden tussen geel en groen. Het is de kleur van de prille bladeren van acacia's in het voorjaar, legt Blaisse uit. Het moet een prachtig gezicht zijn als straks de gordijnen achter de enorme glaswanden van de ambassade hangen en de acacia's buiten uitbotten.

door HENNY DE LANGE

Petra Blaisse (1955, Londen) heeft iets met bomen en planten, maar ook met gordijnen. Met evenveel liefde richt ze tuinen en parken in als huizen en gebouwen. Dat binnen en buiten in haar ontwerpen geen gescheiden werelden zijn maar vaak in elkaar overlopen of op elkaar reageren, komt ook tot uitdrukking in de naam van haar landschaps- en interieurbureau: 'INSIDE OUTSIDE'.

Blaisse werkt vaak samen met architecten die het 'aankleden' van hun gebouwen liever aan haar overlaten. Op de lijst van projecten waarbij ze betrokken was, duikt vaak de naam van OMA op, het bureau van architect Rem Koolhaas, voor wie ze al heel lang werkt. Ze richtte tussen 1987 en 1991 de tentoonstellingen van OMA in en ontwierp gordijnen voor door Koolhaas ontworpen gebouwen als het Nederlands Dans Theater, de Kunsthal, de Nederlandse ambassade in Berlijn en de spraakmakende Prada-winkel in New York. Ze maakte doeken voor de Mick Jagger-concertzaal in Londen en werkt nu aan 'licht en temperatuur regelende' doeken voor het Toledo Glass Museum. Ook ontwierp ze tuinen en parken in Rotterdam, Toronto, Los Angeles en Taipei. Onlangs won ze de internationale prijsvraag voor een nieuw stadspark in Milaan. ,,Het is mijn eerste grote buitenlandse prijs. En het waren geen kleine jongens die meededen.''

Het park dat Blaisse mag inrichten, ligt in het hart van Milaan tussen het Centraal Station en het Garibaldi Station. Het 10 ha grote gebied ligt er al tientallen jaren als een rommelzolder bij. Langs het park zijn commerciële centra en (opleidings)instituten op het gebied van mode gepland. De ontwerpers willen het park doorsnijden met een groot aantal paden die de omliggende stadsdelen op een efficiënte manier met elkaar verbinden. Doordat de paden kriskras door elkaar lopen, ontstaan allerlei tussengebieden die zullen worden ingericht als botanische tuinen, 'prairies' en sport- en picknickvelden. In de eerste fase komt er een kwekerij die planten en bomen gaat kweken. Botanicus Piet Oudolf, die deel uitmaakt van het ontwerpteam, heeft al een beplantingsschema opgesteld. ,,Bomen nemen we net zo serieus als gebouwen, vanwege hun profiel, schaal, kleurenschema en gunstige invloed op het milieu.''

Blaisse denkt nog na over de manier waarop het park 's nachts afgesloten kan worden. ,,In het buitenland worden parken vaak afgesloten of bewaakt, daar kan Nederland nog iets van leren.'' Ze wordt er wel eens 'wanhopig' van als ze ziet hoeveel er vernield wordt in parken of verloren gaat door gebrek aan onderhoud. ,,Er is, lijkt het, niet genoeg respect meer voor mooie dingen. Alles moet hufterproof zijn.'' Het Museumpark bij de Kunsthal in Rotterdam dat ze samen met Yves Brunier inrichtte, is grotendeels 'leeggeroofd'. Zelfs de honderden loodzware glasbrokken die werden vastgelijmd in een rivierbedding vol stenen, zijn allemaal gestolen. Vol idealisme hadden zij en de inmiddels overleden Brunier het park ingericht. ,,Ik heb daar veel van geleerd en ga met opdrachtgevers en gebruikers nu eerst in gesprek over onderhoud en hiervoor beschikbaar budgetten voordat we aan de invulling gaan denken.'' Het publiek wist de inrichting van het Museumpark met opvallende elementen als een spiegelwand en grafisch podium niet te waarderen. Men vond het te gekunsteld. Ook in dit opzicht wordt een ontwerper of architect gaandeweg wijzer, zegt Blaisse. ,,Je leert dat je niet alleen je eigen idealen kunt neerleggen, maar die om moet zetten in iets bruikbaars met toch de originele lading die je het wilt geven.''

Ook bij het inrichten van gebouwen heeft ze geleerd dat haar ideeën niet altijd stroken met die van de gebruikers. Zo zijn de gordijnen met ingebouwde speakers in de Kunsthal nooit gebruikt. ,,Er moest domweg een stekker in het stopcontact, maar in de praktijk vindt men dit al te ingewikkeld. Ik heb ervan geleerd dat alles wat in een publiek gebouw niet gewoon open- of dichtgaat, in veel gevallen te ambitieus is.''

Al die ervaringen kwamen van pas bij de inrichting van het park in Milaan. Ook daar moet een hek omheen, maar van schuttingen gruwt ze. ,,We dachten eerst aan een gracht maar hebben nu een kronkelend metalen gordijn voorgesteld, zodat het meer een geheime tuin wordt dan een bastion.'' In een privé-tuin heeft ze al eens een gordijn als hek toegepast. ,,Een gordijn van spiralen, een maliënkolder: van de ene kant gezien een zwaar voorwerp, van de andere een dun, doorzichtig gaas. Zo lopen binnen en buiten bij mij altijd door elkaar heen.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden