Peter Delpeut, filmmaker, draait vrijwel nooit filmmuziek

,,Goede filmmuziek kan niet zonder beeld. Het ondersteunt het drama. Wat je merkt is dat de beste filmmuziek staat of valt bij een of twee terugkerende thema's. Maar hoor je die thema's enkel op cd, dan komen ze al snel je neus uit. Daarom ben ik dus niet zo'n liefhebber van filmmuziek op cd. Een van de weinige platen die ook zonder het beeld overeind blijft, is 'Pat Garret and Billy The Kid' (1970) van Bob Dylan. Daar staan ook enkele van zijn beste nummers op.''

Peter Delpeut (1956), bekend van films als 'The Forbidden Quest'( 1983) en de openingsfilm voor het Rotterdam Filmfestival in 1998, 'Felice... Felice', werkt veel samen met componist Loek Dikker. Voor 'The Forbidden Quest' -een verhaal van een man die als enige een verschrikkelijke poolreis overleefd heeft, waarvoor de maker gebruikmaakte van origineel historisch materiaal- luisterde Dikker veel naar Gavin Bryars' 'The Sinking of The Titanic' (1975). Een cd die wel in Delpeuts kast staat maar onbruikbaar bleek, was de 'Sinfonia Antarctia' van Ralph Vaughan Williams (1948-1952). ,,Het gevaar was dat je met zulke dramatische op het landschap geschreven muziek de film als het ware vol smeert, terwijl het geluid van krakend ijs en de stilte van het gebied met alleen maar wind veel meer betekenis kan hebben.''

Kijkend naar het programma van het Rotterdamse filmfestival dit jaar, valt het Delpeut op hoeveel pop er te zien is. Van het filmpje 'God save the Queen' van Matt Hulse waarin de gelijknamige hit van de Sex Pistols alsnog van een nieuwe clip is voorzien tot het anti-Bush-protest van Neil Young in 'Greendale' en het op Woodstock teruggrijpende 'Festival Express' met Janis Joplin en The Band. Een periode waaruit Peter nog veel platen in zijn kast heeft staan. En de punk? ,,Die is aan mij voorbijgegaan. In die tijd was ik meer bezig met jazz, Miles Davis enzo.'' De jazz was ook de brug naar de West-Afrikaanse muziek, die hij nu verzamelt: ,,Muziek van de rand van de Sahara. Ik hou erg van Ami Koïta uit Mali en Salif Keita of Oumou Sangare. Zij hebben een mooie mix gevonden tussen de traditionele muziek en de pop. Ik zou hun muziek graag ooit eens gebruiken. Misschien moet ik daarvoor zelf maar eens naar de Sahara toe.'' Maar eerst wil hij vandaag nog de videoproducties van de Nigeriaan Tunde Kelani zien. ,,Ze zijn een beetje melodramatisch en soapachtig. Ik ben er erg benieuwd naar.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden