Review

Perzische pop is springlevend

De Iraanse popformatie ’Take It Easy Hospital’ speelt de hoofdrol in een ondergrondse film over ondergrondse muziek: ’No One Knows About Persian Cats’ van Bahman Ghobadi. Het jonge duo is Iran inmiddels ontvlucht.

Ashkan Koshanejad (24) en Negar Shaghaghi (23) spelen de hoofdrollen in een film die hun eigen leven benadert. In ’No One Knows About Persian Cats’, een fictieve film over de echte rockscene in Teheran, krijgen ze een uitnodiging om op te treden op een muziekfestival in Engeland. Samen met een energieke fixer (een prachtrol van Hamed Behdad) gaan ze in Teheran op zoek naar muzikanten om een band te formeren, en wij gaan mee, het ondergrondse Iraanse muziekcircuit in, dat een enorme rijkdom aan rock, pop, rap, soul, funk en jazz blijkt te bevatten, en alle muzikale kruisbestuivingen die maar denkbaar zijn.

Ashkan: „Het skelet van de film is fictief. Maar de mensen die je ziet, de muzikanten, en de manier waarop ze zich redden, dat is allemaal echt. Aan het begin van de film, die in september 2008 in zeventien dagen tijd werd opgenomen, kom ik uit de gevangenis. In het echt gebeurde dat in 2007. Toen werd ik gearresteerd tijdens een geheim optreden met de band van mijn broer. Ik werd 21 dagen gevangen gezet. Daarna werd de hele rockscene een Satansbeweging genoemd.”

Inmiddels wonen Ashkan en Negar in Engeland. Eerder deze maand trad het Iraanse duo in het kader van Music Freedom Day op in het Paard van Troje in Den Haag. Ook waren ze te gast bij een debat over muziekcensuur in Filmhuis Den Haag. Na afloop haalden ze twee barkrukken uit de coulissen om een paar nummers te brengen. Hij, Ashkan, speelde gitaar. Zij, Negar, zong met hoge stem het aanstekelijke electropopliedje ’Human Jungle’, dat inmiddels met clip en al op Youtube staat.

„Je kunt je niet voorstellen wat het is om als muzikant niet te mogen optreden”, vertelt Ashkan. „Ik maak al muziek vanaf mijn elfde, twaalfde jaar. Ik weet nog dat ik een jaar heb moeten wachten op ’Bleach’, het debuutalbum van Nirvana uit 1989, maar toen ik dat hoorde, was ik meteen verkocht. Ik ging in een tienerbandje spelen. Optreden moesten we in het geheim. In Iran is popmuziek sinds de Islamitische Revolutie van 1979 verboden. Een band als Radiohead hebben we nog nooit live gezien. We hebben het over Perzië waar we al duizenden jaren muziek maken en gedichten schrijven.”

Negar: „Mijn eerste muzikale ontdekking was The Wall van Pink Floyd uit 1979. Het was een instrumentale versie, zonder zang. Ik weet nog dat een van mijn familieleden een keer terugkeerde uit het buitenland met een échte cassette van The Wall. Ik vond het prachtig, vooral het liedje ’Is There Anybody Out There’. In Ghobadi’s film zing ik, en dat is verboden, in Iran mogen vrouwen niet zingen. Ik doe ook andere ongewenste dingen: ik schuif mijn hoofddoek wat naar achteren, waardoor je mijn haar kunt zien.”

Ashkan: „Het is fijn, dat we nu her en der in Europa kunnen optreden, in de Benelux en Frankrijk. Maar ik weet niet of je het een geluk kunt noemen. Onze droom ligt niet hier, in Europa of Amerika, die ligt toch in Iran.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden