Recensie

Persoonlijke en gedeelde geschiedenis in 'Pinkpop'

Scènes lang regen op de speelvloer.Beeld Ben van Duin

Theater
Toneelgroep Maastricht
Pinkpop
****

Limburg, wat is daar nou te beleven? Sinds het sluiten van de mijnen in de jaren zestig, toen Limburg niet langer de economische motor van Nederland was, verkeert de provincie in een identiteitscrisis. Gelukkig bracht in de jaren zeventig popfestival Pinkpop een soort verlossing.

Een walhalla voor muziekfanaten en vrijheidszoekers. Langs deze thema's schetst de voorstelling 'Pinkpop' van Toneelgroep Maastricht de geschiedenis van hoofdpersonage Wiel (Huub Stapel) en diens provincie.

Resultaat is een rijke, bruisende voorstelling over liefde tussen mensen, liefde voor muziek en liefde voor je geboortegrond.

Dat Wiel ze niet meer helemaal op een rijtje heeft, is vanaf het begin duidelijk. Om half vijf 's ochtends treft zijn vrouw Lies (Henriëtte Tol) hem aan in de schuur, druk op zoek naar een 'ding'. Dat ding blijkt het tentje te zijn waarmee ze ieder jaar naar Pinkpop gingen.

Als liefhebber van het eerste uur weet hij van elk jaar alle bands te noemen, kent alle ins en outs. Zijn geheugen brokkelt af maar hun liefde is onverwoestbaar. Hun liefdesverhaal is klein en alledaags, hun liefde daarentegen sterk en groots. Humorvol, doorspekt met dialect (tekst Frans Pollux en Jibbe Willems) en humoristische personages zoals beste vriend Tjeu (Michel Sluysmans), leidt Pinkpop de toeschouwers door een persoonlijke en gedeelde Limburgse geschiedenis.

Naast de magnifiek spelende Huub Stapel, die ondanks een beenblessure afwisselend jongensachtig energiek en dan weer broos en breekbaar is, is de band Rowwen Hèze met voorman Jack Poels de belangrijkste speler op de vloer. Met hun meeslepende nummers schetsen ze een sfeervol beeld van Limburg, de Limburgers en vooral van het festival. Die zalige plek waar iedereen zich eenmaal per jaar kan uitleven.

Ontroerend

Pinkpop is een echte feelgood-voorstelling, waarvoor regisseur Servé Hermans allerlei vette theatrale middelen uit de kast trok. Enorme videobeelden, een rondrijdende pinguïn, scènes lang regen op de speelvloer: alles om te imponeren en het publiek mee te voeren. Jammer dat hij soms verzuimt om vaart in het verhaal te brengen, met name sommige muzikale nummers duren te lang om de aandacht bij het verhaal te kunnen houden. Het is dan ook vooral aan de schrijvers van de rijke, trefzekere tekst en aan acteurs Stapel en Tol te danken dat Pinkpop echt ontroert, met name in de intieme en kwetsbare laatste scène.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden