Perfecte magneet voor aandacht

Het enige bewijs van haar aanwezigheid was de lege stoel tussen hoogspringer Tim Forsyth en sprintster Melinda Gainsford-Taylor. Nadat haar Australische collega's tijdens de teampresentatie alfabetisch aan media en andere belangstellenden waren voorgesteld, sloop Cathy Freeman de zaal binnen.

De atlete is een grote ster, maar te verlegen voor haar status. Ze is wereldkampioene 400 meter, vrouw en Aboriginal. De perfecte magneet voor aandacht. Of ze wil of niet. ,,Wat ik ook doe, men blijft mij als een symbool zien.''

Controversies omhullen haar, vaak buiten de eigen medewerking om. 'Haar volk' schreeuwt om een uitgesproken boodschapper. Haar geest om rust. Freeman heeft met de contradictie in haar bestaan leren leven.

Ze stottert niet meer wanneer de camera's op haar gericht zijn, al voelt de zilveren loopster van Atlanta zich nog altijd ongemakkelijk in de schijnwerpers. Vorige week mocht zij de vlam in het olympisch stadion aansteken. Ze was doodnerveus geweest, verklaarde ze later. ,,Meer dan aan wat ook, dacht ik aan al die mensen die naar mij keken. Wat zouden zij ervan vinden dat Cathy Freeman de hoofdrol had?''

A-politiek zegt ze te zijn. Toch maakte de lichtvoetige hardloopster zich hoorbaar. Ook (misschien wel juist) een topsportster ontloopt het lot niet.

Nadat ze in 1991 als eerste Aboriginal goud had gewonnen op een atletiekevenement, de Commonwealth Games, stelde ze en plein public: ,,Aboriginal zijn betekent alles voor me. Ik heb met mijn mensen te doen. Veel vrienden hebben wel het talent, maar niet de mogelijkheden.''

Drie jaar later rende Freeman op hetzelfde toernooi een ererondje met de Aboriginal-vlag. 'Schokkend!' Kranten stonden er vol van. Ze had het zo gewild. De 27-jarige komt zelf uit het noordoostelijke Mackay. Uit een verscheurde familie. Als kind werd ze gediscrimineerd. Als tiener zag ze wat alcoholisme en zelfdodingen kunnen aanrichten. Het is een golf waaronder haar volk nog altijd gebukt gaat.

Op een persconferentie, eerder deze week, sprak ze weer over het onderwerp. Nu milder. ,,Ik hoop het voorbeeld te zijn van de Aboriginal die gebruik maakt van de mogelijkheden die Australië al zijn inwoners biedt.''

Politiek correcte taal. Laten jullie me nou met rust? Freemans ogen registreren de zaal. Ze lacht veelvuldig en praat snel, uit onhandigheid. Een zoveelste slachtoffer van mediavoorlichters en managers lijkt gevallen, maar ze is het niet. De titelkandidate heeft simpel de weg tussen haar geschiedenis en haar toekomst gevonden. Tussen haar karakter en alle verwachtingen ook. Niet voor niets negeerde ze de oproep van de stamoudsten om de Olympische Spelen te boycotten. ,,Ik loop voor mezelf'', antwoordde ze op de vraag of haar achterban haar over de baan doet snellen of haar land. ,,Als ik win zal ik blij zijn. En met mij nog een heleboel mensen, denk ik.''

Gisteren overleefde Freeman eenvoudig de series van de 400 meter. Na de mysterieuze vlucht huiswaarts van haar grote concurrente, Marie-José Perec, ligt de rode loper uitgerold naar het podium.

Finales, en de 200 en de estafette (4x400), volgen nog. Het atletiekevenement is begonnen, hetgeen zich vertaalt in duizenden toeschouwers extra op Homebush Bay. Cathy Freeman is erbij. In 1998 miste ze geblesseerd het grootste gedeelte van het seizoen. Ze voelde zich nutteloos, want wie is zij als haar benen niet kunnen spreken?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden