Review

Perahia geniaal, Haitink teleurstellend

Op de dag dat het Koninklijk Concertgebouworkest zijn zesde chef-dirigent Mariss Jansons voorstelde, dirigeerde Bernard Haitink (de vierde chef) zijn oude orkest in repertoire dat ook onder Jansons tot de hoofdtaken van het orkest zal blijven behoren: symfonisch werk van Anton Bruckner. En waar Jansons op de persconferentie 's middags waarschuwde voor routine, kwam Haitink daar 's avonds gevaarlijk dicht bij in de buurt. Bruckners Negende symfonie werd opvallend ongeïnspireerd gespeeld met relatief veel missers en ongelijkheden.

Ongelukkig was dat de eigenlijke hoofdmoot van het concert - Bruckners symfonie - ietwat tot bijzaak gereduceerd werd, omdat de avond meer in het teken stond van het begin van de Carte blanche-serie van pianist Murray Perahia. Deze speelde voor de pauze met geniaal overwicht het Pianoconcert nr. 22 van Mozart. Perahia hield Haitink en het orkest goed bij de les, zeker in de door Perahia zelf geïmproviseerde solo-cadensen in het eerste en derde deel, waar de pianist eigenzinnige en lastige aansluitingen met het orkest had bedacht. Haitink, die vaak met Perahia concerteerde, begeleidde fraai met aandacht voor de blazerspartijen.

Perahia is verknocht aan Mozart. In de jaren zeventig nam hij alle pianoconcerten op en de set cd's blijkt na al die jaren nog steeds goed te verkopen. Perahia heeft de laatste jaren met veel succes muziek van Bach gespeeld en dat hoor je terug in zijn Mozart: heldere lijnen, weinig pedaalgebruik en het uitlichten van bijzondere motieven in de linkerhand. Bovendien is Perahia een bevlogen verhalenverteller van wie je geen maat wilt missen.

Door de keuze van het KCO en Haitink voor Bruckners Negende was een vergelijking met de Berliner Philharmoniker onder Simon Rattle - die precies een week eerder in het Concertgebouw hetzelfde werk speelden - onvermijdelijk. De klank van de Berliner kan iets ongenaakbaars hebben, maar hun strijkersgroep kon toch veel meer diepte geven aan de klank. De technische afwerking van Rattle en zijn musici stond op het allerhoogste niveau; bij het KCO en Haitink liep die afwerking op een teleurstelling uit. De menselijke maat die bij Haitink altijd zo pregnant aanwezig is, klonk woensdagavond gelukkig ook door in deze monumentale symfonie, maar ondanks de staalharde perfectie van het Berlijnse orkest was in hun uitvoering toch meer ruimte voor lyriek en verrassing. Routineus is een optreden van Haitink nooit, maar bevlogenheid was woensdagavond ver te zoeken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden