'PEOPLE OF THE FOREST'

De hoofdrolspelers van 'People of the forest' heten Fifi, Flo, Faben, Figan en Flint. Het zijn geen mensen, maar leden van een chimpanseefamilie, die leeft in een geisoleerd gebied in het oerwoud van Tanzania.

Deze apenfamilie werdt twintig jaar lang gevolgd en gefilmd door Hugo van Lawick. Uit dat materiaal componeerde hij een speelfilm met documentaire trekken, die nu door Bert Haanstra en Antoon van Hooff bewerkt is voor de Nederlandse markt. Aan het begin van 'People of the forest' is Fifi 25 jaar oud. Ze heeft drie kinderen en zit somber voor zich uit te staren. Misschien, zo suggereert de commentaarstem van Van Hooff, denkt ze wel aan haar jeugd en alles wat haar tot nu toe overkwam.

In een lange flashback ontrolt zich vervolgens het leven van Fifi, haar moeder en broers. Uitgebreid wordt getoond hoe zij als vijfjarige de dag in haar familie doorbracht. Ze was vertederd door haar jongere broertje, speelde met andere jonge apen, zocht haar plaatsje in de apen-hierarchie, ging slapen in een nest in een boom, etc.

Na deze uitgebreide introductie volgen nog een paar sleutelmomenten uit het leven van Fifi en haar familie. De chimpansees werden getroffen door ziekte en dood en verblijd met nieuwe borelingen. Allemaal waren het gebeurtenissen die hun leven, sociale gedrag en plaats in de hierarchie diepgaand beinvloedden. Tenslotte keren de filmmakers terug naar de 25-jarige Fifi. Na alles wat haar overkwam, leeft ze nu, zo beweert Van Hooff, in betrekkelijke rust en harmonie. Betrekkelijk, want Fifi en de andere bewoners van het bos worden bedreigd door de mens, die begonnen is met de exploitatie van hun tot voor kort ongerepte woonoord.

Wetenschappelijk zal er op 'People of the forest', waaraan vele deskundigen meewerkten, wel niets aan te merken zijn. Ook aan het droge en nuchtere commentaar van Van Hooff zal niemand zich storen. Toch bevredigt de film niet. Dat komt vooral doordat het leven van de chimpansees is gevat in een op menselijke ervaringen en emoties toegesneden speelfilm-vorm. Door die vorm worden de apen te veel gelijk aan de mens. Vooral de aan een speelfilm inherente illustratieve muziek bewerkstelligt die gelijkschakeling. Zo suggereert de Albinoni-achtige treurmuziek bij de scene waarin de apen om het dode lichaam van Fifi's moeder zitten, dat de dood bij hen dezelfde emoties opwekt als bij de mens. Maar ach, wat doet het er toe: apies kijken is altijd leuk en ontroerend, zelfs wanneer die imposante en mysterieuze dieren wat al te sterk aan de mens ondergeschikt worden gemaakt.

Amsterdam-Alhambra. Rotterdam-Alhambra. Den Haag-Metropole. WageniningenMolenstraat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden