Paul de Leeuw schreeuwt weer. Maar belangrijker nog: hij durft ook te zwijgen.

Hij laat de stilte met rust. De seconden kruipen naar het volgende nummer. Paul de Leeuw geniet, en dat is tegenwoordig genoeg.

Twintig vrienden en medewerkers, en één journalist, zijn aanwezig bij de doop van de nieuwe cd van De Leeuw, de eerste in vier jaar. De Leeuw zwijgt, glimlacht en luistert. Ook hij hoort de afgemixte versie voor het eerst in zijn geheel.

Slechts een enkele keer zoekt hij contact met de aanwezigen. Nooit vragend, hooguit informerend. Meestal zegt een blik genoeg. Hoorde je die laatste aanpassing in de tekst? Eén keer stapt hij in de hem zo bekende rol. Na een gevoelig lied zegt hij op gedragen toon: ,,En we gaan door.'' Men lacht.

Maar het is duidelijk. De intimiteit van de kleine opnamestudio in Spaarnwoude benauwt hem niet meer. ,,Paul is iemand die eigenlijk liever duizend mensen tegenover zich heeft'', weet producer Rob van Donselaar. Wat dat betreft was het afzien voor De Leeuw, die lange dagen achter een smalle microfoon. ,,Hij heeft in zijn blote kont gestaan. Zo voelt een zanger als hij zich, met slechts een technicus en producer tegenover zich. Hij maakte fouten, moest ook fouten durven maken. Oog in oog met ons.''

,,Maar hij heeft een sterke persoonlijkheid. Als ik na vijftien takes eindelijk tevreden was, vroeg hij om een zestiende poging.''

De twijfel is verhuisd. Vandaag ogen de mengpanelen weinig meedogenloos. De honderden knoppen, die in een ver verleden ook ooit Doe Maar bedienden, zijn in werkloze stand de vriendelijkheid zelve.

Ontspannen dirigeert De Leeuw zijn bezoek naar de klapstoeltjes. Hij wil vooraf Bas Erlings bedanken, de Artist & Repertoire-manager van zijn nieuwe platenmaatschappij Universal. ,,Ik ben altijd erg huiverig voor nieuwe mensen. Maar jij hebt me enorm gestimuleerd om een nieuwe plaat te maken. Ik dacht: waarom, als de vorige cd niet liep? Inmiddels zijn de kansen ook met tv gekeerd. Eigenlijk met alles.''

De Leeuw heeft lang naar bevestiging gezocht, vooral in het geluid van applaus. Nu leidt plezier hem. Met 'Duizel Mij' is hij een nieuwe muzikale weg ingeslagen. Het oude recept van 'duetje, duetje en nog een mooi liedje', zoals hij het zelf omschrijft, is vervangen door een veelzijdiger geluid.

,,Mijn vorige cd's'', weet De Leeuw, ,,vertoonden weleens mankementen. Soms slopen er clichés in de teksten of stond een nummer er te gemakkelijk op. Ik was misschien te gehaast; in ieder geval niet de meest actieve deelnemer aan de muzikale projecten. Het is nieuw voor mij om met zoveel rust aan een cd te werken.''

Veel meer dan vroeger pakt hij de kansen die zich voordoen met twee handen beet. De afgelopen drie jaar heeft de publieksmenner van weleer ontzettend getwijfeld: wat is nou mijn kwaliteit? Moet ik niet stoppen?

,,Ik weet nog goed dat ik op een dag in de tuin stond en me opeens realiseerde: misschien moet mijn beste tijd juist nog komen? Vlak daarna won mijn programma 'PaPaul' de Nipkow-schijf en kreeg ik de uitnodiging om deze plaat te maken. Dat hielp me mijn zelfvertrouwen te hervinden.'' Iedereen mag weer weten hoe blij hij met zichzelf is. Maar het moeten is verleden tijd. De kunst van het relativeren is hem niet langer vreemd: ,,Door wat ik de laatste tijd heb meegemaakt.''

,,In het verleden heb ik vaak gedacht: dat ben ik, kijk naar mij, zie eens hoe goed ik ben! Nu vind ik het vooral leuk als ik merk dat ik het zelf ontzettend naar mijn zin heb.''

De Leeuw schreeuwt weer, maar durft ook te zwijgen. Tegenwoordig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden