Patatje Joppie

Het snackbar-wezen kent de raarste namen voor gerechten, die toch bedoeld zijn om lekker op te eten. Patatje oorlog, om maar eens een relatief onschuldige te noemen; patatje diarree, dat gaat al verder. Nog extremere varianten blijven hier buiten beschouwing.

En dan is er opeens een revolutie in snackbar-land, tot in de culinaire discussiegroepen op het internet dringt het door. Weg, puberale varianten van de friet-met, hier is: Patatje Joppie.

Kijk, dat is aardig. Een leuke naam en een nieuw product. Een snackbar in de buurt die joppiesaus schenkt is snel gevonden, een splinternieuwe zaak die naar bloemetjes ruikt. De Joppiesaus zit in een normale mayonaise-emmer met spuitkraan op de deksel. ,,Loopt als een trein, meneer'', zegt de uitbater desgevraagd en pompt een okeren golf op de frisgebakken friet.

Lekker? Dat is een kwestie van smaak. Joppiesaus is vooral zoet, met een mayonaisesmaakje en een kerrie-component en hee, er zitten heel kleine klontjes in die een krachtige uiensmaak hebben. De kinderen zijn wild enthousiast, beide volwassenen hebben wat reserves; de uitjes bieden een grappig contrast met de patat, maar de zoetigheid geeft McDonald's-associaties, wat het enthousiasme van de kinderen in elk geval verklaart. En de naam, natuurlijk.

Wie is er verantwoordelijk voor deze innovatie in het take-away-segment? Zulke vernieuwingen hebben vaak een hele afdeling marketing achter zich van een multinational. Maar de sausemmer meldt als fabrikant Elite uit Neede, een dwerg naast sausreuzen als Remia of Calvé, dat onder Unilever valt. Harry Niemeijer, samen met zijn broer directeur-eigenaar, geeft graag toe maker en verspreider van de Joppie-saus te zijn. De fabriek krijgt het spul niet aangesleept.

Veel geld aan reclame besteed? Niemeijer lacht luid. ,,Geen cent. De saus verkoopt zichzelf.''

Nee, het staat niet in de supermarkt, Elite verkoopt zijn producten alleen aan de horeca. Aan Duitse en Belgische, bijvoorbeeld, waar Nederlandse snacks steeds belangrijker worden; de frikadel beconcurreert de Bratwurst.

Maar bedenker van de Joppiesaus is Elite niet, geeft Niemeijer even graag toe. Hij ontdekte de saus tijdens een werkbezoek aan een cafetaria, waar zijn familie al drie generaties zakendoet. Een snackbar in Glanerbrug.

In waar?

In Glanerbrug, een gehucht achter Enschede in het verre Twente. Dichter bij Duitsland kan een Nederlander bijna niet komen.

De telefoon gaat over in Snackbar Annie, aan de Gronauerstraat. Een vrolijke stem neemt op: ,,Met Marina de Jager.'' Jawel, vertelt ze, in Snackbar Annie schuilt de bedenker van Joppiesaus. Nee, zij is het niet, maar haar zuster Janyne. Dus kan ze rustig de loftrompet steken, zonder van ijdelheid te worden verdacht. Zij en haar zus vormen de derde generatie van cafetaria-bezitters, van oma op moeder op nu kleindochters. Op een dag zat Janyne wat te knoeien met ingrediënten, liet het proeven aan wat klanten, en de saus was geboren. Toen Harry van Elite langskwam was het hek van de dam. Nu ontvangt hun zaak een aardige vergoeding voor het gebruik van haar recept, hoeveel wil ze niet zeggen, wel dat Elite niet verplicht is te betalen en dat dat dus erg aardig is van de fabrikant.

En het recept? Dat is geheim. Iets met mayonaise en wat curry en uitjes en wat tomatenketchup misschien, wie experimenteert komt een aardig eind in de richting. Maar dan is het nog geen Joppiesaus. Want die vrolijke naam, die waarschijnlijk de helft van de verkoopcijfers verklaart, is eigendom van Elite. En, verklapt Marina, van Janyne: Joppie is de bijnaam van haar zusje in de zaak.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden