’Passie is doorslaggevend’

door Fred Troost

De haren worden grijs, maar het lichaam wil nog steeds. Wat is oud? Lambert Schuurs is 44 en handbalt nog op het hoogste niveau. Nu heeft hij zijn afscheid aangekondigd: ,,Ik heb erg veel moeite met dat besluit.’’

De Sittardia-speler speelde deze week voor het laatst op de Limburgse Handbaldagen. De eerste helft van de wedstrijd tegen plaatsgenoot V en L volgde hij vanaf de bank. Daar zag hij dat er in zijn team veel fout ging: ,,Er werd niet slim gespeeld. Bij handbal komt het aan op slimmigheid, niet zozeer op techniek, maar veel meer op vaardigheden. Je moet leren profiteren van de kansen die je tegenstander je biedt.’’

Na rust was Schuurs er weer bij. Hij gaf zijn teamgenoten aanwijzingen, praatte veel. ,,Jonge spelers moeten geleid worden. Het is zot dat dat met eredivisiespelers moet, maar toch is het zo. Ze zijn nog zo onervaren dat ze met praten begeleid moeten worden. In mijn tijd ging dat anders. Het is, denk ik, een generatieverschil.’’

Dat verschil uit zich in meer opzichten: ,,We trainen evenveel, even hard, maar passie is doorslaggevend. Dat moet je jezelf opleggen of je moet erbij geholpen worden. Teamsport is niet altijd leuk. Ik wil doelen bereiken en in een team ben je afhankelijk van anderen. Iedereen moet met zijn hart spelen, maar dat gebeurt niet altijd. Ik ben er om de passie in de ploeg te brengen.’’ Hij zwijgt even en zegt dan: ,,Dat zou niet zo moeten zijn.’’

Verwijzend naar het voetbal stelt hij: ,,Passie en beleving moeten vanzelfsprekendheden zijn. Als ik zie hoe lichtzinnig spelers van Ajax daarmee omgaan, kan ik begrijpen dat de trainer ze terugroept voor een extra training.’’

Hij haat slaafsheid, gebrek aan beleving. Voor hem is plezier hoofdzaak, ook buiten wedstrijden. ,,Als ik ga trainen, pak ik nog steeds graag mijn tas in.’’ Toch heeft hij, na 28 jaar, zijn afscheid aangekondigd. Hij wil ruimte maken voor de jeugd, maar het kost hem moeite: ,, Ik pik nog steeds iedere minuut die ik kan spelen. Zoals ik me nu voel en ook mijn lichaam voelt, kan ik nog jaren mee.’’ Hij ziet echter ook de keerzijde: ,,Iemand van 44 in de eredivisie, dat zegt veel over het Nederlands handbal. Dat is niet best. En als ik nou een bijrol had ...’’

Het is voor Schuurs ook het spel met zijn grenzen dat hij graag speelt. ,,Je grenzen kun je zelf bepalen. Offers brengen? Er zijn tien, vijftien zaken waaraan een topsporter moet voldoen. Hoe korter de lijst, hoe gemakkelijker het gaat. Ik zie het niet als offer dat ik vroeg naar bed ga of niet drink. Dat hoort er gewoon bij. Je kunt geen concessies doen als je iedere week een prestatie wilt neerzetten.’’

Zijn grenzen zocht hij ook in ultralange lopen. Hij werd derde in de Himalaya Run en vijfde bij de Jordaanse Dead Sea Ultra Marathon. ,,Ik ga zo’n avontuur in om te winnen, al weet ik dat dat onmogelijk is. In Jordanië eindigde ik als eerste na inheemse mensen. Toen kon ik wel twee dagen niet lopen, maar het gaf me enorm veel voldoening.’’

Plichtsbesef, zelfdiscipline, passie, het zijn de steekwoorden van zijn carrière. Zijn leeftijd? Hij lacht erom: ,,Een sporter is pas oud als hij geen plezier meer heeft in zijn sport. Pas als je ertegen op gaat zien om op zaterdagavond met de bus naar E en O te moeten, heb je op topniveau niets meer te zoeken.’’

Schuurs gaat met nog even veel plezier naar Emmen als jaren geleden. Hij prijst zijn fysieke gesteldheid. ,,Ik heb in mijn carrière misschien twee of drie wedstrijden gemist vanwege een blessure. Mijn lichaam is een genot om in te zitten. Er was wel eens wat, een gebroken kaak ofzo, maar daarmee kon ík nog best spelen.’’

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden