Pasolini

Samen met zijn 'Il decamerone' (1970) en 'I racconti di Canterbury' (1971) vormt 'Il fiore delle mille e una notte' (1974), een drieluik waarin Pier Paolo Pasolini zich afkeerde van het naar zijn mening door de massa- en consumptie-cultuur voorgoed verpeste Italiaanse proletariaat.

Puurheid en vitaliteit moesten dus gezocht worden in de pre-industriële en antieke beschavingen. Bij 'Il fiore delle mille e una notte' leidde deze zienswijze tot de verfilming van enkele onbekommerd over en door elkaar heen buitelende verhalen uit de 'vertellingen van duizend-en-één-nacht'. Nu deze film (in twee steden) opnieuw draait, valt vooral op hoe naiëf Pasolini begin jaren '70 was. De erotische verhaaltjes zijn gênant onnozel. Zo mogelijk nog erger is dat Pasolini alle regels van zijn ambacht aan zijn laars lapte. De montage, de nasynchronisatie, het geluid, het kleur- en lichtgebruik, etc.: het doet allemaal pijn aan ogen en oren. In de ideologische jaren '70 viel deze film nog in een vruchtbare bodem. Nu is 'Il fiore delle mille e una notte' slechts een rariteit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden