Review

Pasolini - Salò o le 120 giornate di Sodoma

Spijkers in de polenta, stront als maaltijd, vuur op de geslachtsdelen.

Vier machthebbers en hun jonge slachtoffers. 'Salò o le 120 giornate di Sodoma' shockeerde het publiek bij uitbreng in 1975, en nu nog steeds. Regisseur Pier Paolo Pasolini verplaatste de wrede rituelen uit de Sade's roman 'De 120 dagen van Sodom' naar de fascistische republiek Salo, anno 1944. Een (niet onomstreden) verplaatsing van fantasie naar historische werkelijkheid. 'Een zeer fysieke film. Een massief blok', aldus regisseuse Claire Denis op de DVD. Toen ze de film in 1975 zag verliet ze halverwege eventjes misselijk de zaal. Ze worstelt nog om de betekenis onder woorden te brengen. Collega Breillat heeft er minder moeite mee. 'Als je 'Salò' niet eens in je leven ziet, heb je niet geleefd. Dan heb je de essentie vermeden', zegt ze. Grote woorden, maar in dit geval geen loze kreten. Denken, denken, denken, dat is Pasolini. Of je het nu wel of niet met hem eens bent, hij biedt de schoonheid van de analyse. Streng en tot op het bot. Die inspiratie bood hij ook in persoon. 'Hij ging er vanuit dat je intelligent genoeg was om hem te begrijpen', zegt een figurante. Dat Pasolini de kracht die hij vroeg ook verdiende, wordt weerspiegeld in het commentaar van regisseurs Breillat, Denis, Bonello en Noé. Jammer alleen dat ze qua analyse niet meer bieden dan een handreiking; een prikkeling wel om je weer eens door de massieve gruwel heen te worstelen en er nog een biografie op na te slaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden