Pas na de dood denk je over wat thuis is

Regie: Eran Riklis. Met Mark Ivanir. In 4 bioscopen.

Jeruzalem is voor immigranten bepaald geen paradijs, zo blijkt uit het nieuwe drama van de Israëlische regisseur Eran Riklis. Een werkneemster van een broodfabriek, afkomstig uit het voormalige Oostblok, kan dagenlang dood in een mortuarium liggen, zonder dat ze wordt gemist door haar werkgever. Een gruwel.

De Human Resources Manager, kortweg HR-manager, verantwoordelijk voor personeelszaken, heeft iets goed te maken, en gaat met een officiële delegatie op pad om het lichaam van de vrouw terug te brengen naar 'huis'.

Het wordt een lange, bizarre tocht waarop de HR-manager steeds meer te weten komt over het verhaal van de dode vrouw, en waarop hij ook zelf iets leert, bijvoorbeeld over menselijke waardigheid.

Hoewel de film - gebaseerd op een bestseller van de Israëlische schrijver A.B. Yehoshua - aanvankelijk een verrassende wending neemt, door van het Midden-Oosten naar het voormalige Oostblok over te schakelen, blijft het bij een vrij traditionele roadmovie.

De vermoeide bureaucraat wordt op reis geconfronteerd met de waarheden van anderen, in plaats van alleen met zijn eigen waarheid. Hij komt letterlijk en figuurlijk los van de lopende band, en hoort en ziet nieuwe dingen.

Interessanter is de vraag die de film stelt over waar we als mensen thuis horen, in het land waar we geboren zijn of het land waar we naar verlangen. De film wijst ons erop dat we pas serieus bezig gaan met die vraag, als er een dode is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden