Parthenon op de A2

Een beloofd land is het, daar langs de A2 bij Utrecht. Vanaf de gele brug, voorbij de geurende fabriek van Douwe Egberts, begint het al, als je zonder aankondiging via een lichte daling in het landschap aankomt op het dak van de snelweg. Dat dak gaat vermomd als een park. Het draagt de naam van de koning.

Het is in aanleg nog, maar er liggen al gazons en perken waarin mannen schoffelen in oranje hesjes. Het park is lang en smal, zoals je van een tunneldak mag verwachten, en glooit aan weerszijden naar beneden - aan de ene zijde naar een strook met geboomte langs het kanaal, en aan de andere zijde, voorbij het strakke asfalt van wat een 'stadsbaan' heet, naar een woonwijk in aanbouw.

Daar waar de stadsbaan begint, rijst het langwerpig casco op van een gebouw; het kleurt lichtgeel en als het zonlicht erin valt lijkt het op het Parthenon.

Het Parthenon van Leidsche Rijn.

Ik fiets onder een blauw zwerk met wolkjes ertegen langs een lege vlakte waarop een paar heimachines hun werk zijn begonnen. Hun scherpe gedaver rolt over de vlakte en ketst terug via de statige huizen van het Singelkwartier. Even klinkt het als klokgelui. Kerk van de nieuwe wereld.

Een glanzend ziekenhuis, iets verderop. Een gevelfront van glas. Brede draaideur, hoge entree, binnenvallend zonlicht. In de hal zit een jonge vrouw op een bank, naast een infuus op een standaard, wachtend op bezoek.

Een man spreekt me aan, hij draagt een baard en een badge. Hij zag mijn zoekende blik, zegt hij. Ik zeg dat ik even wil rondkijken. Wees welkom, zegt hij. Daarboven is de koffiehoek. En ongevraagd voegt hij eraan toe dat er geen koffieautomaten in dit ziekenhuis zijn, maar dat iemand twee keer daags rondgaat.

Ik doe verbaasd, deels uit beleefdheid.

Ja zegt hij, misschien zijn koffieautomaten niet duur, maar ze moeten wel aangevuld en schoongemaakt en de mensen zetten toch overal hun bekertjes neer.

Het is een geldkwestie, zegt hij.

Ook in het beloofde land zijn er geldkwesties.

Ik vervolg mijn weg, langs een rode sculptuur van een bouwwerk dat The Wall heet, omdat het ook een geluidswal is langs de A2. Michael Boogerd komt me op een rennersfiets tegemoet. De wegen zijn hier recht en onberispelijk, de gazons geschoren, de stoplichten fel led-verlicht. En aan het eind wacht de natuur, zoals door mensen bedacht.

Hier ligt de Haarrijnseplas. Je schrijft het aan elkaar. Water in een afgraving. Het zand werd gebruikt om de wijk op te hogen. De plas is op sommige plaatsen 38 meter diep, zegt een strandwacht. Want er is een strand, strak gekamd, er liggen een paar mensen op, moeders met jonge kinderen. Een drijflijn met ballen markeert het zwemgedeelte.

Aan de horizon, tussen de bomen, de kerktoren van Vleuten. Aan de andere kant weer de A2, onhoorbaar bij westenwind. Op klapstoelen in het gras een bejaard echtpaar. Ze leest een artikel over haaien.

Op de terugweg komt Michael Boogerd me weer tegemoet. Hij belt mobiel. 'Carlton' hoor ik hem zeggen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden