Parijzenaren aan het woord: 'Onze manier van leven is doelwit'

Een vrouw brandt een kaarsje voor de slachtoffers van de aanslagen in Parijs. Beeld afp
Een vrouw brandt een kaarsje voor de slachtoffers van de aanslagen in Parijs.Beeld afp

Een dag na de nachtmerrie die zich gisteren in Parijs afspeelde, ging Trouw-correspondent Kleis Jager de straat op. Hij sprak met verschillende Parijzenaren. Over hun ervaringen, hun angsten, hun woede. "Dit keer is onze manier van leven doelwit", aldus een van de getuigen. Bij de terroristische aanslagen in hun stad kwamen volgens cijfers van de Franse overheid 127 mensen om het leven. Nog eens 180 raakten gewond, van wie 99 zich in kritieke toestand in het ziekenhuis bevinden.

Kleis Jager

Antoine Porchy stond gisteravond op het punt de deur uit te gaan met zijn vriendin, ze zouden ergens gaan eten om zijn nieuwe baan bij een luchtvaartmaatschappij te vieren. Toen kreeg hij een sms van een vriend die hem er op wees dat er iets gaande was bij hem beneden op de Boulevard Voltaire, bij het Bataclan-theater. "Ik opende het raam en hoorde twee salvo's", zegt Porchy (30). "De bestorming kwam daarna, dit moeten de schoten voor de ingang op straat zijn geweest."

Porchy komt zijn scooter halen, die geparkeerd staat bij de dranghekken die nu de toegang tot het theater - en tot zijn appartement - afsluiten. Tientallen journalisten drommen er samen, achter hen staat een steeds langere rij satellietwagens. Vijfhonderd meter verder is het monument op de Place de La République zichtbaar, in januari het brandpunt in de demonstraties voor de vrijheid van meningsuiting.

"Toen waren de doelen weloverwogen uitgezocht", constateert Porchy. "Ze doodden journalisten, nu zijn er willekeurig mensen om zeep geholpen, ze moesten er zoveel mogelijk hebben. Door dit soort dingen worden mensen de extreme kant op gedreven en dat begrijp ik heel erg goed."

'Zo zag ik Parijs nog nooit'
Elders in de stad staat Emannuel Roussel. "Dit keer is onze manier van leven het doelwit', zegt de leraar Frans. "Ze hebben zoveel mogelijk slachtoffers willen maken maar dit is ook een aanval op onze zondige manier van leven: wij genieten van avond eten en drinken, een voetbalwedstrijd of een concert."

Zelf was Roussel (46) in een klein buurttheater, in een zijstraat van de rue de Charonne, de straat waar de terroristen 18 slachtoffers maakten. "We zaten daar drie uur opgesloten, wee volgden het nieuws op een laptop. Na de bestorming van het Bataclan zijn we vertrokken en via een grote omweg naar huis gelopen omdat we de Rue de Charonne niet in konden."

"Het was een onwezenlijke tocht door een verlaten stad, zo heb ik Parijs nooit gezien." Wat er is gebeurd, is voor een deel het gevolg van wat Frankrijk heeft laten ontstaan achterstandswijken. "De mensen hier zijn aan hun lot overgelaten. Dat levert een geweldig reservoir op voor de echter criminelen die hen manipuleren, het is een enorm probleem geworden."

'Niet klein te krijgen'
Lucie Simon staat in met een bord in haar handen waarop staat: Même pas peur, wat zoiets betekent als Kom maar op. Ze kijkt naar de zwaar gehavende gevel van Le Carillon, een kroeg in de Rue Alibert, niet ver van het Bataclan-theater. Hier, en in het Vietnamese restaurant Le Petit Cambodge zijn minstens 12 mensen vermoord. Op de stoep liggen overal bloemen, fotografen leggen de kogelgaten vast.

Simon (25) wijst op de stoep, waar net de laatste bloedsporen zijn weggeschrobt. "Ik ben gekomen omdat ik niet thuis bij de tv wil blijven, we moeten samen laten zien dat ze ons niet klein krijgen." Ze is er ook om een vriend te bezoeken, Martin Higgens (27), die vlakbij in de rue Alibert woont. "Ik kan het nog niet goed bevatten", zegt Higgins. "Ik dacht dat er een gebouw op instorten stond toen ze schoten. Ik ging naar buiten en zag toen lijken op straat liggen."

Beiden weten zeker dat het commando bewust een café en een restaurant uitkoos - 'in Le Petit Cambodge ga je iets eten als je in Le Carillon klaar bent met drinken' - waar veel jongeren komen. "De aanslagen leken eerst op niemand in het bijzonder gericht", zegt Higgins die bij Ernts & Young werkt. "Maar men koos voor plaatsen waar alcohol wordt gedronken, waar mensen plezier hebben, voor een vorm de westerse cultuur ."

Wraakgevoelens hebben de twee niet. "De daders zijn radicale islamisten, maar dat is allemaal zo diffuus," meent Simon, leerling-advocate. "Wie zijn dit? Waar komen ze vandaan? Waar moet je zijn om ze aan te pakken?" 'Het zou geen zin hebben om je mee te laten zuigen door wraakgevoelens', denkt Higgins. "Er zou een politiek antwoord moeten komen, of militair. Maar wat? Ik zou het niet weten."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden