Parijs heeft vele gezichten

De hippe Cannes-gemeente laafde zich het afgelopen weekeinde aan de overvloedig gehypte genre-kitsch van de inmiddels door het Nederlands Filmmuseum aangekochte, Thaise film 'Tears of the black tiger', en liet zich trakteren op een spectaculaire Hongkong-party met tal van Aziatische sterren. Oosterse zuurstokkleurtjes zijn hip aan de Côte d'Azur. De zonnebrillen op de Boulevard de la Croissette zijn overwegend paars en roze gekleurd, geïnspireerd op de aloude seventies-trend. In de geklimatiseerde filmzalen werd ondertussen verteld over oorlog, aids en rouwverwerking, en over weerwolven in de lichtstad.

Uniek was het afgelopen weekeinde de wereldpremière van 'Shrek', de enige animatiefilm die wist door te dringen tot de competitie en die afkomstig is van Spielbergs studio DreamWorks. Een hartveroverende fabel over een knoestig groen moerasmonster dat opgezadeld wordt met talrijke sprookjesfiguren, waaronder een ezel (met de stem van Eddie Murphy) en een prinses (met de stem van Cameron Diaz). Voor de verandering werd deze computer-animatiefilm opgeluisterd met stevige rockmuziek en enkele tamelijk grove grappen à la het duo Beavis & Butthead, en het is natuurlijk vooral de vraag of jurylid Terry Gilliam (de voormalige animator van Monty Python) zich de komende week ook voor deze wonderlijke en geestige creatie hard zal gaan maken.

Het was voorts een kleine verrassing dat de Iraanse grootmeester Abbas Kiarostami de vertoning van zijn film 'ABC Africa' zelf bijwoonde. De voormalige Gouden Palm-winnaar ('Taste of cherry') kon in Cannes rekenen op een warm onthaal. Nog voordat er een millimeter van zijn buiten competitie vertoonde Afrika-project te zien was, klonk er een minutenlang applaus. Met 'ABC Afrika' presenteert Kiarostami voor de verandering een documentaire, de eerste in zijn carrière. Over zijn motieven om een film over de 1,6 miljoen weeskinderen van Oeganda te maken, is hij heel helder: de film begint met een binnenkomende fax van het Ifad (International Fund of Agricultural Development), waarin Kiarostami voor zijn medewerking wordt bedankt. De duidelijk op uitnodiging gemaakte film, waarin Kiarostami's jarenlange speelfilmervaring met kinderen voor de camera mooi dienst doet, toont de 60-jarige regisseur met een eenvoudige lichtgewicht digitale videocamera in de aanslag. Kiarostami staat stil bij de ingewikkelde opvang van de vele Oegandese kinderen, wier ouders aan aids zijn overleden.

De film concentreert zich terecht op de rol van de kerk die condooms verbiedt, maar temidden van alle ellende wordt er ook uitbundig gedanst en gezongen. Het laatste klinkt als een cliché, maar die tegenstelling grijpt je toch opnieuw naar de keel. Meest verrassend is wel, dat de film niet alleen stilstaat bij een nijpend Afrikaans probleem, maar dat het project ook inzicht biedt in de werkwijze van Kiarostami en zijn assistent: de camera die eigenlijk bij toeval registreert hoe een kinderlijkje op de bagagedrager van een fiets wordt gebonden.

Veel geconstrueerder is de competitie-bijdrage 'Kandahar' van Mohsen Makhmalbaf, die andere Iraanse grootmeester, die dit keer een lichte knieval naar het Westen maakte door een Canadese journaliste van Afghaanse afkomst een gevaarlijke tocht van Iran naar Afghanistan te laten maken. Een politieke film over de erfenis van de Taliban, met uitzonderlijke poëtische kwaliteiten, waarin het met mijnen bezaaide woestijngebied tussen Iran en Afghanistan oogt als in de film 'Lawrence of Arabia'.

Ook de Portugese maestro Manoel De Oliveira -met een respectabele 92 jaar de oudste kanshebber op een Gouden Palm- wist te verrassen met 'Vou para casa' (Ik ga naar huis), een opvallend sobere vertelling over een gevierd theateracteur die we na de plotselinge dood van zijn echtgenote, dochter en schoonzoon (allen omgekomen bij een auto-ongeluk) zijn dagelijkse leven zien hervatten, samen met zijn achtergebleven kleinzoon. Een mooie film, die op vaak grappige wijze dagelijkse gewoontes analyseert en die ondertussen stilstaat bij ouderdom en jeugd, vriendschap en verraad, film en theater. Catherine Deneuve en John Malkovich verzorgen aardige gastoptredens, terwijl hoofdrolspeler Michel Piccoli groots is in vele details als gelijktijdige theater- en filmacteur.

Parijs is de setting, zoals dat ook in 'Code inconnu', de voorlaatste en thematisch licht verwante film van Michael Haneke het geval was, en zoals dat in veel andere films hier in Cannes het geval is: de openingsfilm 'Moulin Rouge', de speelse maar behoorlijk tegenvallende 'Barbarella'-kloon 'CQ' van Roman Coppola en 'Trouble every day', de hoogst fascinerende en ook tamelijk gruwelijke nieuwe film van Claire Denis, waarin mensen veranderen in weerwolven door experimenten met het menselijk brein. Claire Denis bezoekt samen met een voortreffelijke Vincent Gallo de duistere krochten van de lichtstad en laat de animale passie daadwerkelijk animaal zijn, helaas buiten competitie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden